4. Rüya

Lütfen Okumadan Önce Şarkıları Açınız. Şarkı: Witchsnook, Rune of Stone Gözlerimi açtığımda görmeyi beklediğim manzaradan çok uzaktım. Bir gemide olmam gerekirken şu anda karların üstünde yatıyordum. Yıllar sonra ise ilk defa güneş açmıştı. O güneş yüzüme vuruyordu. Doğrulduğumda ellerimi yere koydum. Etrafıma bakındım ama kar dışında hiçbir şey göremiyordum. Her yer o kadar sakin ve huzurlu görünüyordu ki bir an rüya da olup olmadığımı sorguladım. Omuzlarımdan dökülen ateş kızılı saçlarımı geriye attım. Ayağa kalktığımda canımın acıdığını hissettim. Dişlerimi sıkıp acıyan bölgeme baktım. Kalbimin çevresi kanıyordu hiç durmadan. Elimi kalbime koydum. Biri beni kalbimden bıçaklamıştı. Kafamı kaldırdığımda gökyüzünün bir anda karardığını gördüm. Yağmur yağıyordu ama bulutlar su akıtmak yerine kan ağlıyordu. Kalbimin hızlandığını hissettim. Şu an neredeydim ve ne yaşıyordum bilmiyorum ama korkutmaya yetmişti. Canım yanıyordu ama canımın yanması bıçak yarasından değildi. Bunu bana kimin yaptığıydı. Titrek bir nefes alıp etrafımda döndüm. Her yer bomboştu. Biri inilti duyduğumda o tarafa döndüm. Yerde yatan kişi bendim. Kendimi bir izleyici olarak görüyordum. Dudaklarım aralandığında yanına gitmek istedim ama ayaklarım yere çakılmış gibiydi. O sıra yerde yatan benim yanıma biri geldi. Gelen kişinin yüzünü göremiyordum ama son derece öfkeli ve endişeli olduğu hareketlerinden belliydi. Beni kucağına aldı ve beni bir yere götürmeye başladı. "Nereye gidiyorsunuz?" diye bağırdım oraya doğru. Onlara gitmek için adım attım ama eriyordum sanki. O sıra arkamdan adım sesi duyduğumda karların sesi bir hışırtı olarak geldi kulağıma. Adım sesinin geldiği yöne döndüm. Gelen kişi bir kadındı ve ben bu kadını tanımıyordum. Bana ağır ağır asaletiyle yürümeye başladı. Oldukça güzel bir kadındı. Onu görünce kalbimin hızlandığını hissettim. Bakışlarımı tekrar bana ve o adama çevirdiğimde sisin içinde kaybolmaya başlamışlardı. Tekrar karşımdaki kadına döndüm. Kafasında bir taç ile kraliçe edasıyla yürüyordu. ayaklarım karın içinde yavaş yavaş erimeye başlamıştı. Bedenim git gide küçülüyordu. "Kimsin?" diye sordum kadına fısıltıyla. Tam önümde durduğunda gözlerim boynundaki kolyesine takıldı. Kolyenin ucunda siyah bir kalp vardı. Ve o kalbin içine saplanmış olan bir hançer. Kalbimin hızlandığını hissettim. Daha sonra kendi boynumdaki kolyeye dokundum. Kafamı eğip kolyeme baktım. Bu kolye aynıydı. Babam bana bu kolyeyi boynuma taktığında "Annenin kolyesiydi, bunu sakın çıkarma. Çünkü annenden kalan tek anı bu." demişti. Gözlerimden yaşlar dökülürken dudaklarımdan kaçan bir hıçkırığa engel olamadım. Karşımdaki kişi annemdi. O kadar duru bir güzelliği vardı ki ona hayranlıkla bakıyordum. Kalbimin acıdığını hissettim. O kadar şefkatle bakıyordu ki sanki kimse bana zarar veremez, annem beni kanadıyla sarıp sarmalarmış gibi. "Anne..." dedim titreyen sesimle. Ona doğru bir adım atmak istedim ama karın altına gömülmeye devam ediyordum. "Anne sana çok ihtiyacım var." diye fısıldadığımda yanaklarımdan aşağı gözyaşlarım dökülüyordu. "Bir kere bana sarılır mısın? Rüyada olsam bile senin şefkatine çok ihtiyacım var." dediğimde bu sefer hıçkırarak ağlamaya başladım. Annemin bakışlarına hüzün yerleştiğinde onun da gözlerinin dolduğunu gördüm. "Anne yalvarırım geri dön, yok mu bunun bir yolu?" annem bakışlarını gökyüzüne çevirdiğinde akmak üzere olan gözyaşlarını gönderdiğini anladım. Tekrar bana döndüğündeyse yalvaran bir ses tonuyla "Ağlama..." dedi. Omuzlarım düştüğünde çaresizce ona baktım. "Neden rüyama kadar girdin anne?" diye sordum. Annem titrek bir nefes alıp yanıma yaklaştı ve bana sıkı sıkı sarıldı. Ben ona gidemiyordum ama o bana yaklaşıp beni kanatları altına almıştı. Kollarımı anneme sıkı sıkı doladım. Sanki bu annem yeniden kaybolacakmış gibi sarıldım. Bu rüyadan uyanmak istemiyordum. Annemin yanında kalmak istiyordum. Annem yavaş yavaş benden ayrıldığında gözlerimin içine bakarak o sonsuza kadar düşüneceğim cümleyi kurdu: "Kimseye güvenme." Ve ben artı…