2. Magnus Skar

Lütfen okumadan önce şarkıları açınız. Şarkı: Witchsnook, Spiritus Karşımdaki uzun boylu, keskin kara gözlere sahip adama bakıyordum. Babam benim önümde siper olmuştu ama bu o adamı görmeme engel değildi. Bakışları oldukça korkutucuydu ve o bakışlar sadece benim üzerimdeydi. Gözleri önce arsızca vücudumda dolaştı, daha sonra yeşil gözlerime kaydı ve en sonunda ateş kızılı saçlarımda kaldı bakışları. Her bir telini, diplerinden ucuna kadar inceledi. Gözlerini kıstı. Saçlarıma bakınca ne düşündü bilmiyorum ama bu onda merak uyandırmış gibiydi. Elim istemsizce babamın eline tutundu. Karşımızdaki adam ellerimize baktı ve dudağının köşesi alayla kıvrıldı. Yanındaki iki adam da bizi izliyordu. Yanındakiler korsan gibi durmuyorlardı, daha çok muhafız gibilerdi. Giydikleri çelik üst ve kaskla korkutucu görünüyorlardı. “Kızı alın,” diyen adamın sesiyle babam beni korumak için daha çok önüme geçti. Babam endişe ve öfkeyle karışık sesiyle “Sakın kızıma dokunayım demeyin!” diye gürledi. Lider olduğunu düşündüğüm adam küçümsercesine babamı süzdü. Daha sonra kafasını hafif sola çevirdi ama bakışlarını bir an olsun üzerimden çekmedi. “Kızı ve babasını alın. Ama ayrı yerlerde olsunlar.” dedi. Kaşlarımı çattım ve babama döndüm. Babam gövdesiyle önümü kapattı ve bize doğru gelen muhafıza nefretle bakarak “Kızımı bırakın, beni alın.” dedi. Muhafızlar sanki duymuyor gibilerdi. Üzerimize doğru gelmeye başladığında babam pantolonunun paçasından bir bıçak çıkardı. Onlara doğru savururken onların lideri olan adam eliyle muhafızları durdurdu. Muhafızlar ikiletmeden durunca o adam öne çıktı. “Bu sizin canınız için güvenli olmaz bayım, zorluk çıkarmayın.” dedi. Babam hızlıca “O zaman kızım yanımdan ayrılmayacak.” diye yarım teslimiyet gösterdi. Karşımızdaki adamın dudağının ucu kıvrılınca kaşlarımı çattım. Bir insan nasıl bu kadar sinir bozucu görünebilirdi? “Bu mümkün değil bayım.” dedi. Sinirle bir adım öne çıktım. “Siz kendinizi ne sanıyorsunuz? Birkaç haydut topluluğu gelmişsiniz burada bizi esir almaya çalışıyorsunuz! Siz kimsiniz?” diye sordum öfkeyle. Babam arkamdan adımı seslendi arkasına geçmem için ama dinlemedim. Çenemi kaldırıp dik bir duruşa geçtim. Karşımdaki adam kafasını sağa yatırıp beni baştan ayağa süzdü. Biraz afallamış görünüyordu, daha önce kimse başkaldırmamış olmalıydı. “Sizin yerinizde olsam inatlaşmam hanımefendi.” dedi. Kendisi şu an insanları esir almıyormuş gibi bir de kibar konuşmaya çalışması çok gülünçtü. “Sizinle hiçbir yere gelmiyoruz. Şu an gideceğiz ve hiçbiriniz de buna karşı gelmeyeceksiniz.” dedim ve onlara sırtımı döndüm. Babamın kolundan tuttum ve yürütmeye başladım. Uzun kızıl saçlarıma düşen karlar sanki bir fener gibiydi bu geceye. Tam ilerlemişken kolumu birinin çekmesiyle sarsıldım. Arkamı döndüğümdeyse muhafızlardan biri beni tutmuş, diğeri de babamı tutmuştu. Kolumu ondan kurtarmaya çalıştım ama muhafızla aynı güce sahip değildim. Babam öfkeyle bağırdı. “Kızımı bırakın, derhâl!” ben çırpınmaya devam ettikçe muhafız daha sıkı tutmaya başladı. O lider bozuntusu benim tam önüme geldi ve bana yukardan bakmaya başladı. “Zorlamamanız gerektiğini söylemiştim.” dedi ve yanındaki muhafıza kafasıyla bir işaret verdi. İşareti alan muhafız beni sığınağa yürütmeye başladı. Ayaklarımla fren yapmaya çalışıyordum ama muhafız o kadar güçlüydü ki, bu sadece ayaklarımı acıtıyordu. Babamın arkamdan “Kızımı bırak!” diye bağırdığını işittim. Kalp atışlarım o kadar hızlanmıştı ki, öfkeden deliye dönebilirdim. “Bırak kolumu!" diye bağırdım. Ama bağırmamla birlikte sanki yer sarsılmaya başladı. O kadar şiddetli sarsılıyordu ki, neye uğradığımı şaşırmıştım. O güçlü muhafızlar bile dengede durmakta zorlanıyorlardı. Hepsi birbirine afallamış şekilde bakıyorlardı. O an kolumda bir ışıltı görmemle koluma döndüm. Beyaz Ateş’in ben de bıraktığı iz şimdi ay ışığı kadar parlıyordu. Nutkum tutulmuş şekilde o ize bakıyordum. Etrafıma baktığımda kimsenin bana bakmadığını gördüm. O sıra babamla göz göze geldim. Bana dehşet içinde bakıyordu. B…