Final

-FİNAL- Okumadan önce derin bir nefes alın ve şu an okuyacağınız şeyler yüzünden yazarı suçlamayın. Unutmayın bu bir son değil. Bu, bir devrin başlangıcı olacak. Bitirme tarihlerinizi alalım... Ve ben, Beyaz Ateş'in yazarı olarak kapanışı 24.05.2026 tarihinde, saat 17:09'da yapıyorum... ---- Okumadan önce şarkıları açmayı unutmayın. Şarkı: Rore, Voss Hayal kırıklığı, en acı duyguydu belki de. Yapmaz dedikleriniz gün gelir her şeyi yapabilirdi, kendi çıkarları için. Sizin ne kadar acı çekeceğinizi düşünmeden, umarsızca davranırlardı. Siz, onlar için gözünüzü kırpmadan tehlikeye atlardınız ama onlar gün gelir sizi kendi hançeriyle kalbinizin tam ortasından bıçaklardı. Hiç kimseye güven olmazdı. Güven, kazanılması en güç duyguydu. İnsan güvenmek isterdi. Karşısındaki insana güvenip yorulduğunda sırtını yaslayabilmek isterdi. Ama o insan bilmezdi ki en büyük acılar en yakınlarınızdan, yakın sandıklarınızdan gelirdi. Muhafızlar odaya girdiğinde Magnus'a anlamayan gözlerle bakıyordum. Neden beni böyle uzaklaştırıyordu kendinden? Üç gün önce gördüğüm adamla şu anki adam arasında dağlar kadar fark vardı. Kendi kafasında ne düşünüyordu da bana böylesine yabancılaşmıştı? Magnus bir saniye bile bana yüzünü dönmedi, o sert duruşundan ödün vermeden ve bakışlarını camdan ayırmadan heykel misali duruyordu. Kalbimin sızladığını hissettim. Gözlerim yanmaya başladığında kafamı yukarı kaldırdım, gözyaşlarımı geldiği yere göndermek için. Daha sonra tekrar Magnus'a baktım. "Magnus..." dediğimde sesimin titremesine lanet ettim. Magnus, sesimi duyunca vücudu kasılmıştı ama ne bana bir cevap verdi ne de yüzüme bakmıştı. "Magnus ne yapmaya çalışıyorsun?" diye sorduğumda sadece camdan dışarıyı izlemeye devam etti. Vücudumda dolaşan kanın hızlandığını hissediyordum. Öfke damarlarımda akan kor gibi tüm yüreğimi yakıyordu. "Magnus cevap ver!" diye bağırdığımda muhafızlar kolumdan tuttu. "Dokunma! Bir şeyler söylesene, en azından buna hakkım var!" Muhafızlar beni çekiştirmeye devam ederken Magnus'un arkada kenetlediği elleri yumruk halini almıştı. Yaşadığım kalp kırıklığı ben de öfke krizlerine neden oluyordu. Ben muhafızların ellerinde çırpındıkça muhafızlar daha çok çekiştiriyordu. Muhafızlara dönüp "Hepinizden nefret ediyorum!" diye bağırdım. Odadan çıktığımızda bakışlarım Arthur'u buldu. Arthur beni o halde görünce kaşlarını çattı ve bir hışımda yanıma geldi. "Bırakın onu!" diye bağırdığında kolumu tutan iki muhafız birbirlerine baktı. Ellerini kollarımdan çektiklerinde Arthur nazikçe kolumdan tuttu. "Sorun ne Anya?" omuz silktim. "Git o çok önemsediğiniz Yüce Magnus'a sor." dedim. Arthur'un kaşları çatıldığında verecek bir cevabı yoktu. "Babamın yanına gideceğim." dedim ve Arthur'un tam yanından geçip gidecekken kolumu tutmasıyla durdum. "Anya, biraz konuşalım." hâlâ o kadar öfkeli hissediyordum ki, öfkem bir deprem olsa koca Ravnoy bir enkaza dönerdi. Arthur bana 'hadi' dercesine bakınca nefesimi sertçe verip saraydan çıktım. Peşimden gelen Arthur son derece gergin görünüyordu. İkimiz de kaldırım taşına oturduğumuz da Arthur sıkıntılı bir nefes verdi. "Her şey yolunda mı?" diye sorduğunda kafamı iki yana salladım. "Hiçbir şey yolunda değil, her şey çok saçma ilerliyor." dediğimdeyse Arthur kolunu omzuma attı. "Nedir canını sıkan?" dudaklarım arasında bir hıçkırık döküldü ama gözlerimden yaş gelmedi. "Bilmiyorum. Yüreğimi sıkıştıran bir şey var. Ne olduğunu bilmiyorum ama iyi hissetmiyorum. Önceki tanıdığım Magnus ile şimdiki arasında çok fark var... Neden böyle değişti bilmiyorum." Arthur kafasını aşağı yukarı salladı. "Ne olduğunu bilmiyorum ama Elva meselesi biraz kafasını karıştırmış olmalı. Sadece sabret, günler geçsin. Magnus bir şey yapıyorsa bir bildiği vardır." düşünceli bir şekilde kafamı salladım. "Umarım öyledir Arthur." Arthur bana bakıp gülümsedi. "Sen çok güçlü bir kızsın Anya. Buraya geldiğinden beri yaşamadığın şey kalmadı ama sen asla pes etmedin. Her zaman olduğu gibi hâlâ da dimdik duruyorsun. Böyle olmayı herkes başaramaz." omuz…