18. Katil

Okumadan önce şarkıları açınız. Şarkı: Eldrvak, Primal Cry Magnus’tan ayrıldığımda kendimi o an için boşluğa düşmüş gibi hissettim. Kalp atışlarım o kadar hızlıydı ki göğsümden kaçıp gidecek gibiydi. Magnus ise sabit bir şekilde durmuş kapıya bakıyordu. Yüzünden ne düşündüğünü anlamıyordum, lakin çatık kaşları ile oldukça korkunç duruyordu. “Neler oluyor?” diye fısıldadı. Sorduğu soruyu daha çok kendine sormuş gibiydi. Sertçe yutkundum. Ellerim terlemeye başlıyordu ve bu beni fazlasıyla rahatsız ediyordu. Bakışlarım Magnus ile kesişince kafamı iki yana salladım. Magnus o an ne düşündü bilmiyorum ama uzun uzun yüzüme baktı. Daha sonra bana arkasını dönerek “Gidelim, sorun neymiş görelim.” dedi. Magnus kapıyı açıp dışarı çıktığında yüzüme esen rüzgâr bana gerçeği fısıldıyordu sanki. Derin bir nefes alıp onun peşinden ilerledim. Bakışlarım Magnus’un geniş sırtında gezinirken bir yandan neler olacağını merak ediyordum. Şu an korkuyor muydum? Evet, korkuyordum. Korkumun tek sebebi katil olmamdan kaynaklıydı. Üstelik kralın kızını öldürmek pek akıl kârı değildi. Ben öldürmemiş olsam bile olaya tanıklık etmiştim. Şimdi ne olacaktı bilmiyordum. Ujiteru’yu asla ispiyonlamayacaktım. Ujiteru’ya o kadar güvenmesem de içimden bir ses onunla bir bağım olduğunu söylüyordu. Magnus sert ve emin adımlarla yürürken bir kez daha nefesimi tuttum. Buraya geldiğimden beri hiçbir şey yolunda gitmemişti. Hayatım bir ipti ve ben o ipin üstünde yürüyordum. Ya bu ipten düşecektim ya da karşıya geçecektim. Ki bu hiç o kadar kolay bir şey değildi. Kendi yaşadığım memleketimde, yani Kola Yarımadası'nda bile bu kadar düşmanım yoktu. Şimdi ise etrafımdaki herkes birer düşmandı. Magnus bile. Elva’yı kimin öldürdüğünü asla bilemeyeceklerdi çünkü hiçbir yerde bir kanıt yoktu. Elva’nın kafasına giren ok dışında. Kimse anlamayacaktı ama Magnus o okun sahibini çok iyi tanıyordu. Magnus, Ujiteru’nun öldürdüğünü düşünürken geri kalan diğer herkes benden şüphelenecekti. Çünkü onların gözünde acımasız bir katilden fazlası değildim. Sarayın önüne geldiğimizde halk çoktan buraya akın etmişti. Herkes neler olduğunu merakla beklerken bir yandan da uğultular yükseliyordu. Magnus’un durmasıyla ben de adımlarımı yavaşlattım. Bakışlarım etrafta gezinirken tek bir kişide takılı kaldı. Nora. Nora bir şeyleri anlamış gibiydi ve dehşetle bana bakıyordu. Yanındaki Arthur ise bakışlarını bir saniye olsun Nora’dan ayırmıyordu. Koluma dokunan kişiyle irkilip soluma döndüm. Yanımdaki kişi Sakura’ydı. Merakla bana bakıyordu. “İyi misin sen?” diye sorunca kafamı hafifçe iki yana salladım. Daha sonra dudaklarıma sahte bir gülümseme yerleştirdim. “İyiyim, neden iyi olmayacağım?” diye sorduğumdaysa Sakura kaşlarını çattı ve fısıltıyla “Endişeli görünüyorsun. Ayrıca yanakların kızarmış. Her şey yolunda mı?”diye sordu. Gülümseyip koluna dokundum. “İyiyim, gerçekten. Sadece neden çanların çaldığını ve herkesin buraya toplandığını merak ediyorum.” Sakura bir süre bana baktıktan sonra ikna olmuş olacak ki önüne döndü. “Sence sorun ne?” diye aklındaki sorusunu bana yöneltince omuz silktim. “Bilmem. Ama soru her neyse hiç hoş şeyler olmayacak.” Magnus omzunun üstünden bana bakınca onunla göz göze geldim. “Saçların bu gece aydan daha parlak Kızılın Kızı.” dediğinde kalp atışlarıma hâkim olamadım. Onun evleneceği kadının katili olmak vicdanımı sızlatıyordu ama yapacak bir şey de yoktu. Omuz silkip “Her zamanki hali.” dedim. Magnus ise dudağının bir köşesi kıvrılmış şekilde omuz silkip “Her zamanki halini de biliyorum Kızılın Kızı. Ama bu sefer daha farklı saçların. Karanlık gecenin içine düşen ateş gibi.” bakışlarım sarayın kapısına kayınca dudağımdaki gülümseme soldu. Gerçekten öyleydi. Ben şu an Ravnoy’a düşen bir ateşten farksızdım. “Belki...” diye fısıldadım. Sesim bana bile uzaktı. Magnus’un duyduğundan bile şüpheliydim. O sıra çanlar son bir kez daha çaldığında sarayın kapısında birileri belirdi. Bunlar Ragnar, Leah ve Elva’nın anne ve babası olan kral ve kraliçeydi. Yanlarında ise birkaç muh…