14. Buz Sarkıtı

Okumadan önce şarkıları açınız. Şarkı: Danheim, Skugga Ellerim yavaş yavaş Magnus’un ellerinden ayrıldığında bakışlarım Elva’nın üzerindeydi. Bize doğru yavaş ama öfkeli adımlar atıyordu. O kadar öfkeliydi ki gözlerinden ateş fışkırıyordu. Öfke dolu bakışlarının tek hedefi bendim. Magnus’a uğramıyordu bile. Magnus yanımda dimdik bir şekilde durup Elva’ya bakıyordu. Suratı oldukça ifadesizdi. Sanki Elva’nın öfkesi Magnus’a hiçbir şeydi. Magnus’u tedirgin etmiyor ya da germiyordu. Magnus sadece tanımadığı birine bakar gibi bakıyordu. Oysa Elva’ya bakarken ki bakışları, bana olan bakışlarının tam zıddıydı. Attığı ağır, sert adımlar boş salon içinde yankılanıyordu. Muhafızlar arkasından telaşla gelmişti çünkü Magnus buraya bizden başkasının gelmemesini onlara tembihlemişti. Magnus’a döndüğümde kısa bir süre göz göze gelmiştik. Dudağının köşesi usulca kıvrılınca kaşlarımı kaldırdım. Bana ya güven vermek istiyordu ya da endişelenecek bir şey olmadığını söylemek istiyordu, emin değilim. Ama bunlardan hiçbirini hissetmiyor veya istemiyordum. Zira Elva bana ne yapabilirdi ki? Açıkçası kendimi Elva ile denk bile görmüyordum. Kendisi zengindi, istediği her şeye kolayca erişebilirdi. Ben de ise bunların hiçbiri yoktu. Olsa bile gerek duymazdım. Bütün zorlukların üstesinden tek başıma gelebilirdim. Ne paraya ihtiyacım vardı ne de birinin yardımına. Ben küçükken ceset çukurundan tek başıma çıkan biriydim: Korkmadan, bayılmadan. Bir tane kralın kızı mı beni yıkacaktı? Çok beklerdi. Elva tam karşımızda durduğunda ifadesiz bir şekilde onu izlemeye başladım. Bir bana bir Magnus’a bakıyordu. “Bana burada ne olduğunu açıklayın.” dediğinde tek kaşımı yukarı kaldırdım. Ben tabii ki de şimdilik sessiz kalacaktım. Magnus o çok sevgili müstakbel eşine cevabını verebilirdi. “Sana bir şey açıklamak zorunda olduğumu sanmıyorum.” diyen Magnus, Elva’nın aksine oldukça sakin duruyordu. Elva kollarını birbirine kenetleyip ikimize baktı. “Utanmıyor musun sen evlenecek adamın, Yüce Ragnar’ın varisiyle dans etmeye? Bu ne hadsizlik böyle! Neler oluyor burada?” öfkeden kuduruyor olması göz devirmeme neden olmuştu. “Neden bu kadar tepki gösterdin ki? Seviyor musun cidden onu? Yoksa Skar’lardan mı olmak istiyorsun? Yüce Ragnar’ın göz bebeği olan gelin...” diye dalga geçtiğimde Elva şaşkınlıkla bana bakıyordu. “Ne... Ne saçmalıyorsun?” birkaç adımda ona yaklaştım. “Tek amacın Ragnar’ın gelini olmak, daha zengin ve daha önemli biri olmak. Leah’ın yerini almaya çalışıyorsun.” Elva kaşlarını çatıp bana bakmaya başladı. “Yanılıyorsun. Magnus benim kaderim.” gülmek istedim ama yapmadım. Kafamı iki yana sallayıp ona bakmayı sürdürdüm. Elva’nın bakışları üzerimdeki elbisede gezinince kaşlarını kaldırdı. Magnus’a anlamayarak bakarak “Bu annenin kıyafeti değil mi? Ne işi var bunun gibi birinin üstünde? Ne yapmaya çalışıyorsun Magnus?” hiçbir şey demeden Elva’ya bakıyordum. O ise sorgulayıcı bakışlarını bir an olsun Magnus’un üzerinden çekmiyordu. Magnus ellerini arkasında birleştirdi ve çenesini kaldırarak, gözlerini Elva'ya dikti. “Benim yaptığım şeyleri ne zamandan beri sorgular oldun Elva?” Elva’nın dudağının köşesi kıvrıldı. “Kocam olacak adamın her şeyine karışabilirim bence Magnus. Müstakbel kayınbabam Ragnar, ölmüş olan annenin kıyafetini bu sefil kızın üstünde görse ne tepki verir merak ediyorum doğrusu. Üstelik itaatsiz, ölmüş olan annen.” deyince kaşlarımı çattım. Tam bir şey diyecektim ki Magnus bir anda öne atılıp tek eliyle Elva’nın boynunu kavradı. Dudaklarım şaşkınlıkla aralanınca elimi ağzıma götürdüm. Magnus, Elva’yı boğacaktı. “Annem hakkında...” dedi ve Elva’nın boğazını tutan eli sıkılaştı. Magnus’u ilk defa bu kadar öfkeli görüyordum. “böyle konuşmaya cüret etme!” diye cümlesini tamamladı. Elva’nın gözleri nefes alamadığı için büyümüş, elleriyle Magnus’un boğazını tutan elini itmeye çalışıyordu. Ama başarısız oluyordu. Magnus’un gözü dönmüş gibiydi. Hiçbir şeyi görmüyordu sanki. Elva’nın yüzü kızarmaya başlayınca Magnus’un yanına koştum. “Magnus, yapma.…