10.Bölüm

Altın Üçlü kütüphaneye geldiğinde kütüphane tamamen boştu. Bunu gören Hermione rahat bir nefes aldı. Rahatsız edilmeden ve meraklı bakışları üzerlerine çekmeden araştıma yapabileceklerdi sonunda. Hermione kütüphaneye genelde tek başına gelirdi ki bunun da çok geçerli bir nedeni vardı. Üçünün birlikte geldiği son sefer Ron kazayla bir kitap bulmuş ve içindeki sesli okunmaması gereken büyülü sözleri sesli bir şekilde okuyarak kütüphaneye bir hortlak ordusu çağırmıştı. Hermione’nin aklında hala o günden kalan görüntüler vardı. Mesela iki tane hortlağın Harry’nin kollarından tutarak onu yerde sürüklediklerini ve Ron’un bir hortlağı kovalarken yavaşlayamadığı için hortlağın bedeninin içinden geçerek kitaplıklardan birine kafasını çarptığını çok net bir şekilde hatırlıyordu. Tüm bu anılar Hermione’de gülme isteği uyandırsa da kendisini tuttu ve Ron’a uyarıcı bir bakış attı. ‘’Geçen seferi unutma Ronald.’’ Ron yanaklarını şişirdi. ‘’Kütüphaneyi talan eden hortlaklardı.’’ ‘’Aynen öyle ve onları çağıran da sendin.’’ Ron dudaklarını büktü. ‘’Bilerek yapmadım.’’ Harry araya girdi. ‘’ İlk olarak nereden başlayacağız?’’ Hermione ve Ron kararsızca birbirlerine baktılar. İkisi de önceliği karşısındakine bırakmaya seve seve razı olurdu ancak aynı zamanda kendileri içinde endişeleniyorlardı. Hermione kendisinin yüzyılda bir gelen bir karabasan olduğuna inanıyorken Ron’un bir elemente sahip olup olmadığı bile soru işaretiydi. İkisi de bir diğerinin yerinde olmayı seve seve kabul edebileceklerini düşünüyorlardı. Ron’a göre Hermione, Hermione’ye göre ise Ron şanslıydı. Yine de birbirlerinin yerine geçseler yanıldıkları gün gibi aşikar olurdu. Harry yumuşak bir tonla konuştu. ‘’ Hermione hala ne kadar endişeli olduğunu biliyorum. İnsanların farklı davrandığını da görebiliyorum. Ancak her ne kadar itiraf etmek istemesem de o aptal eski arkadaşından (Draco) hatta tüm Slytherinlerden öğrenilebilecek bir ders var, o da şu : ‘Senin için önemli olmayan insanları umursamamalısın.’ Hermione Draco’ya yapılan atıfı duyunca irkilse de sesini çıkarmadı. Kız sessizce Harry’yi onaylarken Harry hızla Ron’a döndü. ‘’Sana gelince Ron Weasley, kendini diğer insanlarla kıyaslamayı bırak artık. Kendini kanıtlamaya ihtiyacın yok. Sen bizim Ronumuzsun ve bu yeterli. Bir elemente sahip ol ya da olma sen tanıdığım en iyi büyücüsün.’’ ‘’Hermione de büyücü olsaydı tanıdığın en iyi ikinci büyücü olurdum.’’ Hermione gözlerini devirdi. ‘’ Ronald Weasley o kalın kafana hiçbir şey girmiyor değil mi?’’ Harry omuz silkerek Ron’u tasdikledi ‘’ O haklı Hermione eğer Hermione yerine Hermes olsaydın tanıdığım en iyi büyücü teknik olarak sen olurdun.’’ Hermione yanakları kızararak söylendi. ’’Teknik olarak ikinizde aptalsınız.’’ Oğlanlar birbilerine bakarak kafalarını salladı. ‘’Sanırım bu da doğru.’’ Konuşan Ron’du ve düşünceli görünüyordu. ‘’Her neyse ilk önce sanırım Hermione ile ilgilenmemiz daha doğru olacak. En azından elimizde araştırabileceğimiz bir şey var: Ruh elementi.’’ Üçü bir süre kararsızca birbirlerine baktıktan sonra Hermione bir teşekkür mırıldanarak elemental güçlerle ilgili olan raflara doğru yöneldi ve Ron ile Harry de peşine takıldı. Her biri gözlerine kestirdikleri birer kitabı alıp köşelerine çekildiler. Hermione okumasının ortasındayken Ron’un sesiyle yerinden sıçradı. ‘’Şunu dinlemeniz lazım.’’ Harry ve Hermione aynı anda bağırdı. ‘’Sakın’’ Hermione çıkıştı. ‘’Sakın sesli okuyayım deme Ronald.’’ Ron gözlerini devirdi. ‘’Hadi ama, sakin olun. Merak etme Herm bu bir büyü kitabı değil. Ayrıca hortlaklarla ilgili de değil.’’ Harry sabırsızca atıldı. ‘’Ne buldun.’’ Ron okumaya başladı: ‘’Ruh elementi sahibi yüzyılda bir gelir. Eviren’e düzen ve kaos getirir. Kaosun ve düzenin dengesini sağlar. Kontrol edilmesi zor ve sorumluluğu büyük bir güçtür. Ruh elementinin gücünü ve doğasını sadece sahiplerinin deneyimleyerek çözmesi beklenir ve elde ettikleri bilgileri gelecek nesillere aktarmaları yasaktır. Her element sahibi güçlerini kullanarak keşfetmelidir. Bu keşif s…