9.Bölüm

Doğan güneş, göğü kucaklayan bulutları selamlarken Hermione yatağından doğruldu. Yeni uyanmış olmanın vermiş olduğu mahmurlukla gözlerini kırpıştırdı. Yatakhanede bir kız sesi yankılanıyordu. Hermione kızın ne söylediğini anlamaya çalıştı. İlk başta duyduğu şey tek bir kelimenin ard arda tekrarlanması oldu. Medida, Medida, Medida… Hermione bu ismi duymuştu ama nerede? Uyku sersemliğini üzerinden atarken bir anda bu ismi hatırladı. Draco’nun yazmayı planladığı yeni romanındaki kadın karakterin ismi değil miydi? Hermione bir an için içinde ürpertinin örümcek ağlarını hissetti. Draco’nun yeni romanını o yayınlamadan önce birisi öğrenmiş olabilir miydi? Her nedense bu düşünce Hermione’yi rahatsız etti. Draco’nun gizliliğe önem verdiğini bilecek kadar onu tanımıştı. Hermione Medida isminin sadece Draco ile bağlantılı olmadığını ve bu isme sahip bir sürü insan olabileceğini, biraz daha üzerinde düşünseydi fark edebilirdi. Ancak Medida isminin Draco ile olan bağlantısı onu tetiklemiş ve ilkel bir refleksi diğer seçenekleri elemesine neden olmuştu. Büyük bir telaş ile yerinden fırladı ve sesin sahibi olan kızı gözüne kestirmesi birkaç saniyesini aldı. Bu kız Hermione’nin bir iki dönem altındaydı. Hermione koşup nefes nefese kaşısına dikildiğinde kız Hermione’ye kaşlarını çattı. ‘’Ne istiyorsun Granger?’’ Kızın biraz sıkıntılı bir hali vardı, sanki yerinde duramıyor gibiydi ve sürekli ağırlığını verdiği ayağını değiştiriyordu. Hermione derin nefes alıp bir çırpıda konuştu. ‘’Sen Medida’yı nereden biliyorsun?’’ Kızın yüzünde anlamsız bir ifade belirdi. ’’Neden bahsediyorsun sen? Ne Medida’sı?’’ Hermione kıza anlamayan gözlerle baktı. ‘’Medida dememiş miydin?’’ Kız ilk önce anlamasa da Hermione’nin neden bahsettiğini anladığında gözlerini devirdi. ‘’Yüce Tanrım Medida demedim ki ben Mathilda dedim.’’ Hermione’nin ağzı şaşkınlıkla açılırken kız devam etti. ‘’Tüm tuvaletler dolu ve Mathilda tuvalete gireli bir saati geçiyor. Çıkması için ona sesleniyordum. Çünkü gördüğün üzere epey zor durumdayım.’’ Hermione derin bir nefes aldıktan sonra gülerek nefesini dışarıya verdi.’’ Mathilda demek.’’ Kız ona aklını kaçırmış gibi baktı ve tuvaletlere doğru giderken homurdandı.’’ Seni hiç anlamıyorum Granger. Her neyse birisi çıktı tuvaletten sanırım.’’ Hermione yaşanan bu anlamsız olayın ardından yatağının yanı başına geri döndü ve hazırlanmaya koyuldu. Draco’nun roman karakteri olan Medida’nın aklından uçup gitmesi uzun sürmedi. Zaten böyle bir detayı hala neden hatırlıyordu emin değildi. Bazen ortalama bir insana epey yük olabilecek derecede kuvvetli bir hafızaya sahip olduğunu düşünüyordu. Ancak yaşanan son olaylar onun ortalama biri olmadığını yeterince göstermişti. Dumbledore’un verdiği kitaptaki bilgilere bakılırsa maddenin formunu kendi dönemindeki hiçbir cadı ya da büyücünün yapamayacağı şekilde değiştirebilecek potansiyele sahipti. Aklına hemen tatsız bir düşünce hücum etti, bu konuda elbette yalnız değildi. Sevgili Draco Malfoy da bu yeteneğini paylaşıyordu. Hermione kravatını bağlarken biraz fazla sıktığını fark ederek gevşetti. Birkaç dakika içindeyse çoraplarını ve cüppesini giymişti. Odadan hızla dışarı çıkarken unuttuğu bir şey olduğunu fark edip hemen geri döndü. Komodininin üzerindeki kitabı alıp aceleyle kolunun altına sıkıştırdıktan sonra yatakhanenin kapısından dışarıya fırladı. Dersi başlamadan önce epeyce erken kalkmıştı. Ron ve Harry ile derste buluşabilirdi. Şimdiyse kütüphaneye gidip Dumbledore’dan aldığı kitabı biraz inceleyecekti. İçinden bir ses aradığı yanıtların o kitapta olmadığını söylesede şu an için elindeki tek şey buydu. Dumbledore’un sır gibi sakladığı bir şeyi Hermione’ye verdiği bir kitabın içinde sunması sanırım beklenemezdi. Kütüphane oldukça ıssız olmalıydı. Hermione’nin aklına sabahın bu erken saatinde buraya gelebilecek sadece bir kişi geliyordu. Sarı uzun saçları ve iri mavi gözleri olan sevimli ve ilginç bir dost. Luna Lovegood… Luna, Hermione’ye onu artık kütüphanede göremediği için ne kadar üzüldüğünü…