Beşinci Bölüm

Ben ki zamansız bahçeleri kucaklarım Güzeller bende kaldı İbrahim Gönlümü put sanıp kıran kim? İsmet Özel/İbrahim KALBİMİN SOĞUK PUTLARI BELİNAY Müni annesinin odasında onunla yatmıştı, annem Müni’nin odasında bense dün gece kaldığım odaya geçmiş, Yıldırım’ın duvarlarının arasına dönmüştüm. Kimse benim için başka bir yer düşünmemişti, sanki onun duvarları benimkiler olmuştu ve sanki aramızdaki onca sessiz göz temasının haricinde olmayan onca sebebe rağmen onun yatağının kenarında oturuyor olduğum için tarif edilemez şekilde huzurlu hissediyordum. Duygusal buhranlar eşiğinde gel gitli ruhumun sığınacağı tek yerdeydim. Vakit gece üçü çoktan geçmişti, Yıldırım hala annesini ya da kardeşini aramamıştı ona attığım mesaja dönmemişti, anonim arkadaşım şafak vakti tekrar yazmamıştı. Tek ve en büyük tesellimiz Yıldırım’ın hayatta oluşu olsa da dün gece bu yatakta uyurken gördüğüm rüyanın hayaletinin hemen yanımda oturduğunu hissediyordum. Rüyaları her daim gerçekleşen birisi değildim öyle olsa şu an kanatları olan bir atım, devasa güzellikte bir şatom ve ejderhaya binen bir kara prense sahip olmalıydım. Ya da şafağıma tebelleş olmuş kabusların birinde gerçekten ölüp gitmem gerekirdi ama yine de onun dahil olduğu rüyalarımın tuhaf biçimde kendisini gerçekleştirdiğini düşünmeye başlamak üzereydim ya da hem bedenen hem de ruhen yorgun olduğumdan ileri düzeyde saçmalıyordum. Kafamdaki düşünceleri atmak için ayağa kalktım ve odanın içinde turlamaya başladım. Karanlığa alışan gözlerimle her şeyi çok net seçebiliyordum. Dolabın konumunu, masayı, masaya yaslanmış kaba sandalyeyi. Parmağımı sandalyenin kolçaklarında gezdirirken dudaklarımda beliren gülümsenin içinde olduğum karanlığa rağmen seçilebileceğini de biliyordum çünkü o koca adamın cüssesini burada hayal etmek bile bana bunu yapıyordu ve artık biliyordum, hatta neredeyse emindim. Bunca yıl kendi kendime hayatımdaki en büyük ve en acı kaybıma benzerliğinden değildi bu içimdekiler, tüm bu aşınmayan duyguların nedeni o yüksek ölçekli sarsıntılarımın nedeni olan geçmiş travmam değildi. Arkadaşımın abisini, komşumuzun oğlunu, onca zaman içinde toplasan birkaç andan daha fazlasını biriktiremediğim ve şu an akıbeti meçhul olan Yüzbaşı Yıldırım Altay Köz’e karşı beslediğim şey minnettarlık ile sınırlandırılamayacak kadar büyük, travma kalıntıları denilemeyecek kadar derindi. Ona karşı daha kaotik hislerim vardı, hem de çok ama çok uzun zamandır. Mantığımın ya da olduğumuz koşulların durumu inkâr etmesiyle kabullendiğim şeyler kafamın içine kendi ellerimle kazdığım engellerdi. Şafak Vakti’nin o olmasını ümit ederken içten içe kalbimin tüm dileğinin bu olduğunu bugün anlamıştım. Bize onun yaşadığını söyleyen Yüzbaşı mahallemizi terk ettikten hemen sonra dm kutuma gelen mesajı açarken yine bugün banyoda soğuk zemine hüsranla çöküp ona o mesajı yazarken, şafağın kuşattığı her gece gelen kabuslarıma kelimeleriyle ışık olup süzülen kişinin en başından beri o olmasını içten içe derin bir istekle ümit ettiğimi anlamıştım. Yanlış mıydı? İmkânsız ya da hastalıklı mıydı? Bir sıfatı ya da bir yargılanmayı hak ediyor muydu hissettiğim tüm bu şeyler bilmiyorum ama artık şu an kalbimi saran hiçbir şeyi bir nedenin arkasına saklamayacaktım. Belki bana ait değildi, belki de hiç olmayacaktı, bunca zaman içinde ona dair beklentiye girmememi defalarca kere anlamıştım ki bu yüz den hayaller de kurmuyordum zaten ama tek bir beklentim vardı. İçten içe asla dillendiremediğim ama artık o gerçekle yüz yüze olduğum bir istek! Kuvvetli bir beklentiydi, belki adına umut da denebilirdi ama oldukça yakıcıydı bu arzum… Şafak Vakti, her gece ruhuma sızarken, kalbime dokunup canavarlarla başa çıkmama yardım ederken, bana görünmez bir arkadaş olup yaptığımız onlarca sohbette hayatımda sessiz ama kuvvetli bir yer edinirken… Tüm bunların hepsinde, zihnimde ve kalbimde karşımdaki kişinin hep o olduğuna dair kuvvetli bir inanç vardı. Dün gece yaşanılanları düşündüğümde bu çok mantıklı geliyordu, Yıldırım ve timinin başları beladay…