9.Bölüm: "Kalbim Eziliyor"

9.Bölüm: "Kalbim Eziliyor" Ona gidilen yollara dikenler döşenmişti. O dikenlerin üstünde yürürken kendi canımın acısını hissetmiyordum çünkü yüreğime hükmeden onun hissettiği kendi acısıydı. Ben yine burdayım. Hastanedeyim ve beni ona götüren koridorda yürüyorum. Beni onun kalbine götüren yolda emin ve kararlı adımlarla yürüyorum. O günün ardından yani beni kıskandığı daha doğrusu kıskandığını düşündüğüm günün ardından iki gün geçmişti. Koridorun zeminine, duvarlarına bakıp tebessüm ettim. Bu koridorda beraber kol kola yürümüştük. O anda kalbim göğsümün duvarını ısrarla dövmüş bu heyecana dayanamadığı için dışarı çıkmak istemişti sanki. Gerçi heyecanlanmam için benim ona fiziksel bir temasta bulunmam gerekmiyordu. Uzun kirpiklerinin altındaki uçsuz bucaksız denizi andıran kahvelerine bakmak yetiyordu kalbimin ritmini değiştirmeye. Yüzümden eksik etmediğim tebessümle yürümeye devam ederken karşıdan gelen Sevda ablayla gülüşüm daha da genişledi. O da beni görerek tebessüm ederken birbirimize doğru yaklaştık ve aramızdaki mesafeleri çürüttük. "Merhaba Sevda abla." Dedim neşe dolu bir sesle. "Sana da merhaba demirbaş." Dedi o da şaka ile. Sesi ve ifadesi yorgun görünse de bundan hiçbir şikayeti olmadığına emindim. İşini severek yapmak önemliydi zira öbür türlüsü eziyet gibi gelirdi insana. "Nasılsın?" Diye sordum hemen ardından. Elindeki mavi renkli demir dosyayı göğsüne bastırarak onun bedenine verdiği ağırlığı azaltmaya çalıştı. "Yorgunum biraz ama inanki şikayetçi değilim. Birilerine yardımcı olmaya çalışmak ve bir nebze de olsa karşılığını alabilmek güzel bir duygu." Kafamı sallayarak onu onayladım. "Sen iyi bir hemşiresin. Umarım ben de mesleğimde en az senin kadar başarılı olurum." Sol elini tuttuğu dosyadan ayırarak omzumu sıvazladı şefkatli bir dokunuşla. "Bundan hiç şüphem yok güzelim." Daha sonra gözleriyle etrafı tarayıp bakışlarının odağına tekrar beni aldı. "Sen nasılsın bakalım? Nasıl gidiyor hastalarla olan arkadaşlığın?" Eyvah! Kesin laf Eymen'e gelir görürsünüz. Nasıl yapsam da aradan sıvışsam ki? Sevda abla benden bir cevap bekliyordu. "Her şey yolunda abla. İyi olsunlar istiyorum hepsi." Anladığını belirten bir mırıltı çıkardı. "Hepimizin temennisi o yönde canım." Daha sonra omzunun üstünden arkasına baktı ama bu çok uzun sürmeden gözlerini tekrar benimkilerle buluşturdu. "Eymen'e mi gidiyorsun?" Eymen'e gidiyorum. Eymen'den gidemiyorum. "Evet." Dedim onun adının sesime kattığı heyecanı ifadesiz bir yüzle kamufle etmeye çalışarak. "Eymen odasında yok tatlım. Annesiyle beraber hava almak için bahçeye çıktı," diyen Sevda abla biraz daha bana yaklaştı ve ima dolu bakışlarını gözlerime dikti. "Şu Eymen meselesini detaylıca bir konuşmak istiyorum." Dedi. Gözlerindeki ima sesine de sinmişti. Utanarak bakışlarımı kaçırıp gergin bir şekilde yutkundum. "Konuşacak bir şey yok ki." Dedim konudan kaçmak istercesine. "Neyse bir konuşalım da var mı yok mu anlarız. Şimdi gitmem gerek. Sonra görüşürüz." "Görüşürüz." Dedim ve derin bir iç çektim. Eymen konusunu şu an kimse ile paylaşmak istemiyordum. Naz ve Seda biliyorlardı ama onlara da önceden anlatmıştım zaten. Demek Eymen annesi ile beraber bahçedeydi. O zaman benim de istikametim bahçeydi. Sevda ablanın yanımdan ayrılması ile ben de yönümü değiştirerek yürümeye devam ettim ve merdivenlere yöneldim. Binanın otomatik kapısından çıkarak gözlerimle etrafı taradım lakin Eymen ve annesini ön bahçedeki banklarda göremedim. Arka bahçede olmalıydılar. Sağa dönerek duvarın dibinde ilerlemeye başladım ve köşeyi dönünce adımlarım beni arka bahçeye götürdü. Saçımı kulağımın arkasına alarak kısık gözlerle etrafı tararken Eymen ile annesinin bankların birinde oturduklarını gördüm. Sırtları bana dönük olduğu için henüz beni fark etmemişlerdi. Etrafa kısa bir bakış attıktan sonra onlara doğru yürüyüp onların biraz gerisinde olan ağacın yanında duraksadım. Arada biraz mesafe olduğu için beni görmeleri zordu ve ben onların yanına gitmek konusunda tereddütler yaşıyordum. En sonunda yanlarına…