13. Bölüm: "İlk Mesaj"

13. Bölüm: İlk Mesaj “Sen az önce beni stajyer kızdan mı kıskandın?” Evet Didem, cevap ver bakalım. Onun beni kıskanması çok hoşuma gitse de benim onu kıskanmam o kadar da hoş bir duygu değildi elbette. Ama en fenası, bunu gizleyemeyip sözlerime ve davranışlarıma yansıtıyor oluşumdu. Maalesef ki duygularımı açığa vurma konusunda pek bir cömerttim. Eymen kollarını göğsünde birleştirip bana sorgular bir biçimde bakmaya devam ederken yanak içimi ısırıp saçlarımı kulağımın arkasına tıkıştırdım telaşla. Daha sonra gözlerimi ondan çekip bakışlarımı odanın içinde gezdirirken serumda duraksadım. Aklıma gelen şeyle oturduğum yerden kalktım ve serumun asılı olduğu yere doğru iki adım atarak kafamı kaldırdım. Gözlerimi kısarak, “Serum çok yavaş damlıyor sanki.” dedim ciddi bir tonda. Daha sonra işaret parmağımı çeneme koyup söylediğim şeyi onaylarcasına kafamı salladım. “Evet, kesinlikle serum çok yavaş damlıyor. Ben gidip Sevda ablayı çağırayım.” İçinde bulunduğum durumdan kaçmak için verdiğim çaba takdire şayandı doğrusu. Kapıya doğru gideceğim sırada Eymen bileğimi tutarak hareket etmeme engel oldu. Önce bileğimi tutan eline, daha sonra da derin bakan gözlerine baktım. Kahvelerinin benim yeşillerime ne kadar yakıştığını zihnimin bir köşesine sıkıştırdım hemen. “Serumun akış hızı gayet normal, Didem.” dedi sakin bir sesle. Ellerinin sıcaklığı tenime işlerken dudaklarımı ıslattım. “Bana sanki çok yavaş akıyormuş gibi geldi.” Eymen bileğimi serbest bırakırken kapı tıklatılarak açıldı ve içeri güler yüzlü bir hemşire girdi. Beni bu zor durumdan kurtarmıştı. Evet, onu kıskanıyordum ama bunu dile getirmeye cesaret edemiyordum. Eymen de benim telaşlı hâllerimi görerek sorduğu soruyu yutmuştu. Üzerime gelmeyerek ona bir kez daha âşık olmama neden olmuştu. O gerçekten kaya gibi sert ve zor biri gibi görünse de kalbi yumuşacıktı. Biliyordum ve hissediyordum. O da onu sevdiğimi hissediyordu, değil mi? Ona bakarken neler hissettiğimi az çok anlıyordu, değil mi? Keşke ben de onun bana karşı neler düşündüğünü tam anlamıyla bilebilseydim. Söylediği güzel ve özel sözleri yapbozun parçaları gibi birleştiriyordum zihnimde ve kalbimde ama henüz bu yapbozu tamamlamak için çok fazla eksik parça vardı. Gerçi Eymen, kapıdan çıkmadan son bir bomba patlatabilirdi de. Ansızın sözler söyleyip beni afallatabilme huyu vardı kendisinin. “Merhaba.” diyen hemşire bize doğru yaklaşırken ben de gitmek için çantamı yatağın ayakucundan alıp omzuma taktım. “Eymen Bey, vitallerinizi alacağım.” Eymen, gözlerini benden ayırmadan olumlu anlamda kafasını salladı. Hemşire vitalleri almak için malzemeleri hazırlarken ben de gitmek için hareketlendim. “Ben çıkayım o zaman. Size kolay gelsin.” dedim hemşireye gülümseyerek. O da gülümseyerek karşılık verdi. “Teşekkür ederim.” Bakışlarımı ondan çekip gözlerimin rotasını Eymen’e çevirdim. Gözlerimin çevrildiği en güzel rota… “Görüşürüz Eymen.” dedim yüzümdeki gülümsemeyi eksiltmeden. “Görüşürüz Didem.” dedi o da ve ardından ekledi: “Sorduğum sorunun cevabını alamadım ama olsun. Gözlerin zaten ele veriyordu seni, değil mi?” Yüzündeki muzip gülümsemeyle bombayı patlatmıştı işte ansızın. Gördünüz değil mi? Ben de yüzüme onunki gibi muzip bir gülüş yerleştirdim. “Sen yatıp dinlen, tamam mı? Mustafa’yı görünce epey bir tansiyonun düşmüştü ya hani.” Yaptığım misillemeyle dudağının kenarını kıvırdı. Hemşireye son kez bir baş hareketi yapıp tekrar Eymen’e baktım ve odadan çıktım. ⸻ İki gün sonra Otobüsten inerek kampüse doğru yürümeye başladım. Havanın giderek ısınmasıyla birlikte yüzüme vuran sıcak havayla bunalsam da bunu kendime dert etmedim. Çünkü hastanede gördüğüm hayatlar bana ufacık şeyleri kendime dert etmemem gerektiğini öğretmişti. Kampüsten içeri girerek öğrenci kartımı okuttum ve turnikeden geçtim. Etrafıma bakına bakına yürürken dikkatimi çeken manzarayla duraksadım. Naz bir çocukla konuşuyordu. Aramızdaki mesafe ve çocuğun bana sırtını dönmüş şekilde durmasından dolayı yüzünü göremiyordum ama kim olduğuna dair bir tahminim v…