4.Bölüm: "Zehir Sözler"

4.Bölüm: "Zehir Sözler" Gözlerime bak Orda umudu göreceksin Yüreğime dokun Bendeki seni hissedeceksin Ruhunu ruhuma sar Sevgim sana da bulaşacak eminim Yaralarını tek tek iyileştireceğim Hastanenin otomatik kapısından girerken içimden bir türlü gitmeyen duygular silsilesi de bana eşlik ediyordu. Merak, heyecan, biraz endişe, azıcık korku... Bütün duygu yoğunluğunu bir arada yaşıyordum. Korkuyordum. Çünkü onun beni nasıl karşılayacağını kestiremiyordum. Zeynep hemşirenin o günkü halini gözümün önüne getirdiğimde Eymen'in çok da kolay biri olmadığını anlayabiliyordum. Peki bana nasıl davranacaktı? Beni tanıyacak mıydı? Tanıyacağını sanmıyordum çünkü aradan beş yıl geçmişti ki haliyle ben de değişmiştim biraz. Değişmeseydim de tanımazdı sanırım zira o zamanlar bile beni fark etmiyordu. Hastanenin koridorunda yürürken bir yandan da bunları düşünüyordum. Bir an duraksayarak etrafıma bakındım. Gözlerim Sevda ablayı arıyordu lâkin bakışlarım henüz ona rast gelmemişti. Tekrar hareketlenerek danışma standına doğru ilerlemeye başladım. Danışma standına vardığımda parmaklarımı standın üzerinde tıklattım. Bilgisayarla ilgilenen sekreter kız beni fark ettiğinde kafasını kaldırarak gülümsedi. Beni tanıdığını bakışlarıyla belli eden kıza "Sevda ablayı nerde bulabilirim acaba?" Diye sordum. Kız tam ağzını açmış konuşacakken yanımıza gelen Sevda abla ile birlikte bakışlarımı ona çevirdim. Bana gülümseyip elindeki evrakları sekretere uzatırken "Merhaba Sevda abla." Dedim samimi bir tonda. "Nasılsın?" Elindeki evrakları teslim ettikten sonra yönünü iyice bana döndü. "Merhaba güzelim. Gördüğün üzere dur durak bilmiyoruz." Dudaklarımı birbirine bastırıp kafamı aşağı yukarı doğru salladım. "Anlıyorum. İşiniz zor. Allah kolaylık versin." Derin bir iç çekerek "Amin." Dedi ve daha sonra kolundaki saate bakarak bakışlarını tekrar bana çevirdi. "Ziyaret saati yaklaştı. İstersen Gökçe'nin odasına gidebilirsin. Seni sorup duruyordu zaten." Söylediği şeyle keyfim yerine gelirken gülümsedim. Gökçe'nin beni unutmaması çok hoşuma gitmişti. Onun yanına elbette gidecektim ama önce Eymen ile görüşmek istiyordum. Saçlarımı kulağımın arkasına aldım. Yüzümdeki gülen ifade yerini müthiş bir ciddiyete bırakırken dudaklarımı ıslattım. "Sevda abla." Dedim sıkıntılı bir şekilde. "Ben sana bir şey söylemek istiyorum." Sevda abla kaşlarını çattı. "Sanırım geliyor bir bomba." Daha söylemeden gerilmiştim ki o da söyleyeceğim şeyden biraz tedirgin olmuş görünüyordu. Ne var canım? Alt tarafı Eymen'le görüşmek istediğimi söyleyeceğim. Allah Allah! "Ben o gün gördüğüm çocukla da görüşmek, onunla tanışmak hatta arkadaş olmak istiyorum." Gerçekten sadece arkadaş mı olmak istiyordum? "Bomba patladı abla." Sözlerinde alay sezdiğim kıza ters bir bakış atarak tekrar Sevda ablaya odaklandım. Kız da bakışlarımdan rahatsız olmuş olacakki bilgisayarla uğraşmaya devam etti. "Hiç tavsiye etmiyorum Didemcim." Dedi Sevda abla hoşnutsuz bir biçimde. Ya gerçekten abartı gelmeye başlamıştı bu durum artık. Çocuk canavar değildi ki. O da bir insandı en nihayetinde. Gören de çocuk insan yiyor sanır. "Lütfen Sevda abla." Dedim yalvarırcasına. "Şimdiye kadar tanıştığım insanlarla iyi anlaştım. Onunla da iyi anlaşacağımı düşünüyorum. En azından şansımı denemek istiyorum sadece." Sevda abla ellerini göğsünde birleştirmiş tüm ciddiyetiyle beni dinliyordu. "Şansını fazla zorluyorsun bence." Dedi soğukkanlılıkla. Sesinde bir kızgınlık kesinlikle yoktu lâkin bariz bir endişe ve tereddüt kokusu alıyordum. "Eymen burdaki hastalardan biraz daha farklı. Farklıdan kastımı anlıyorsun değil mi?" "Anlıyorum." Diye mırıldandım. "Zeynep hemşire bunu fazlasıyla yansıttı ama burdaki herkesle ilgileneceğime dair izin aldığımı hatırlatmak istiyorum. İşime gelen hasta ile değil Eymen gibi zor hastalarla da iletişime geçmek niyetinde olarak geldim ben buraya." Sevda abla sıkıntılı bir nefes verdi. Söylediklerimi kafasında tartıyor olmalıydı. Bakışlarından anladığım kadarıyla onay verip vermemek arasında gidip geliyordu.…