Rüya

“ Elif ben buradayım ölmedim.” “Elifim ne olursun bul beni" "Sen bekliyorum gece gözlüm." Kan ter içinde yine uykunun kollarından uyanmıştım. Her gece aynı kabus, her gece aynı gözyaşıydı. Yattığım yerden kalkarak oturur pozisyona geçtim. Dizlerimi kendime çekerek ellerimle sarıldım. Bir zamanlar sevdiğim adama sarılan kollarım şimdi yalnızlığın acısına tutunmuştu. Yalnızdım bu hayatta yapayalnız ayakta durmaya çalışan bir kadındım. Bir zamanlar sol tarafım birine tutunurken şimdi bomboştu. Ölüm hayatıma uğramış benden iki canımı almıştı. Bir uçak kazasıyla kaybediş, birde benimle can bulmaya çalışan fasulyem. Ama ikisininde ellerinden tutamadım.Gözlerimi kapatıp bir iç çektim. Bir ah...Beş yılda kaç ah çekişimdim. Kaç acı, kaç hüzün. Asafımın ölümüyle benimde hayatım durmuştu. Bir sabah evimizin kapısından gülerek uğurladığım sevdiğim adamın akşamına ölüm haberini almıştım.Bir haber kanalında Türkiye'den Amerikaya seyahat etmekte olan uçağın düştüğünü ve yolculardan kimsenin sağ kalmadığını duymamla önce inanamamıştım. Asaf Amerikaya gidecekti ama o seferle gitmemişti belki,kendimi kandırmam bir saniye sürmedi ve acı haber tez duyulmuştu. Asaf o uçağa binmişti ve geriye küle dönen cenazesi kalmıştı. Onun olduğunu tespit etmek bile zor olmuştu. Ailesinden alınan örnekle kesinleşmiş ve ben kocamı kaybetmiştim. Kefene sarılan bir beden yerine küllerine sarılmıştım Tabutuna ise ağırlık olsun diye torba koymuşlardı. O andan itibaren ben bitmiştim artık. Sabah sağ salim yolladığım kocamın sadece külleri ulaşmıştı. İşte hayat hikayemin sonu burada bitiyordu. Asaf gitmişti, peşinden Elif'de.Pes etmiştim yaşamaktan nefes almaktan sadece zamanı bekliyordum. Azrail gelip canımı alacak ve ben kocama kavuşacaktım. O zamanı beklerken içimde bir can hayat buldu. Asaf'la ikimizin canı. Ondan kalan emanet ama oda tutunamadı bana. 5 aylıkken kızımıda kaybetmiştim. Hamilelik zehirlenmesi geçirmiş ve kızımı almak zorunda kalmışlardı. Fasulyemde melek olunca daha tutunacak neyim kalmıştı ki. Ailem yoktu, Asaf yoktu bebeğim yoktu. Tek Asaf'ın annesi babası vardı ama onlar kendi acılarımı yaşıyorlardı. Bana destek olacak güçleri yoktu ki. Tam kendimden geçiyordum ki, Eda hayatıma yeniden ışık olmuştu. Onun direnişi bana da örnek olmuş, yeniden ayağa kalka bilmeyi başarmıştım. O hayatta her acıyı görmesine rağmen yaşama sevincinden hiç vazgeçmemiş benimde elimden tutmuştu. Birlikte şirin bir pastane açarak yeniden yaşamayı öğrenmiştik. Nişantaşında açtığımız küçük pastanemiz umut olmuştu. O umut öyle güzel insanlarla karşılaştırmıştı ki. Pasta ve kurabiyelerimiz onlara mutluluk aşılarken bizide mutlu ediyordu. Hayatımı bir şekilde yolunda koymaya çalışıyordum. Fakat rüyalarım peşimi bırakmıyordu. Asaf'ı sürekli rüyamda görüyordum. Hep benden yardım istiyordu. Ölmedim Elif'im diyordu. Bul beni diyordu ama gerçek değildi ki. O ölmüştü. Her gün mezarına gittiğim, onunla konuştuğum kocam orada yatıyordu. Ama rüyamda işittiğim o ses her gece kulaklarımda çınlıyor. Ve ben yeniden ölüyordum. O uyanışımla sabaha kadar uyumadım. Uykusuzluk ve hüzün içinde kıyafetlerimi giyinip hemen evden çıktım.Üzerimde her zamanki renk vardı. Siyah...Ya bir siyah elbise yada herhangi bir siyah olan kıyafet. Çünkü renklerim solmuştu. Dükkanı bugün ben açmıştım. Eda'nın bugün kızıyla görüşme günüydü. Mutfağa geçerek hemen işe koyuldum. Poğaça, kurabiye ve çikolatalı pasta ve diğer güzellikler. Ama benim için özellikle bademli kurabiye vardı. Asaf'ın en sevdiği.Bütün çeşitleri yaparak işlerimi bitirmiş ön tarafa geçmiştim. Artık insanların yüzünde küçük bir mutluluk oluşturma sırasıydı. Dükkanı açar açmaz müşteriler hemen gelmişti. Herkesin bir saati vardı. O saatler bire kadar devam etti. Müşteri yokken çayımı ve bademli kurabiyemi alarak küçük bir mola verdim. Arka tarafta keyif keyifli yerken kapının açılma sesini duydum. Son kurabiye parçasını ağzıma atıp hemen ayaklandım. Gelen kişinin arkası dönüktü pastaneyi inceliyordu. Takım elbiseli uzun boylu bir erkekti. "Buyrun…