Bölüm 1

Bölüm 1 — İlk Adım Hayat bazen en büyük değişiklikleri, sıradan görünen günlerin içine saklar. Benim hikâyem de sıcak bir yaz gününde başladı. Okullar kapanmış, yaz tatili yeni başlamıştı. Sabahları alarm sesiyle uyanmak yerine güneş odama dolunca gözlerimi açıyordum. Günler yavaştı. Zaman sanki hiç bitmeyecekmiş gibi akıyordu. Bir gün kuzenim Dilara'yı aradım. "Bugün buluşalım mı?" diye sordum. O da kabul etti. Öğleden sonra evimizin önündeki kaldırımda buluştuk. Önce voleybol oynadık. Top bazen komşuların bahçesine kaçıyor, bazen de kahkahalarımız sokağın sessizliğine karışıyordu. Yorulunca kaldırımın kenarına oturduk. Yaz tatilinde neler yapacağımızı konuşmaya başladık. Bir süre sonra Dilara bana dönüp, "Annem beni bu yaz Kur'an kursuna yazdıracak." dedi. Bu cümleyi duyduğum anda içimde tarif edemediğim bir heyecan oluştu. Sanki uzun zamandır beklediğim ama adını koyamadığım bir düşünce, o an ilk kez dile gelmişti. "Ben de gitmek istiyorum." dedim. Dilara gülümsedi. "Ne güzel olur. Beraber gideriz." diye cevap verdi. Akşam eve döndüğümde heyecanım hâlâ geçmemişti. Annem mutfaktaydı. Yanına gidip oturdum. "Anne, ben de Kur'an kursuna gitmek istiyorum." Annem elindeki işi bırakıp bana baktı. Bir süre düşündü. "Bir bakalım." dedi. "Önce araştıralım, sonra karar veririz." İçimdeki heyecan o kadar büyüktü ki beklemek bile zor geliyordu. O akşam bu konuyu defalarca açtım. Annem sonunda gülümsedi. "Tamam." dedi. "Rümeysa'nın annesini arayayım. Onlar da gönderecek mi, bir konuşalım." Telefon açıldı. Ben sessizce annemin yanında bekliyordum. Annemle Rümeysa'nın annesi bir süre konuştular. Yaz kurslarından bahsettiler. Sonunda annem telefonu kapattı. Bana dönüp hafifçe gülümsedi. "Onlar da gönderecekmiş." O an içimde tarifsiz bir mutluluk hissettim. Sadece kursa gideceğim için değil... Sanki hayatımda yeni bir kapı açılacakmış gibi hissediyordum. O gece yatağıma uzandığımda aklımda tek bir düşünce vardı. Kur'an kursuna gitmek. Ama günler geçtikçe bu düşünce başka bir hayale dönüştü. Bir gün kendi kendime, "Ben hafız olmak istiyorum." dedim. Bu cümleyi söylerken ne kadar zor bir yolun beni beklediğini bilmiyordum. Abimin de hafızlık geçmişi vardı. Ona söylediğimde bana uzun uzun baktı. "Bu yol kolay değil." dedi. "Çok emek ister. Çok sabır ister. Vazgeçebilirsin." Sözleri beni korkutmadı. Aksine, içimdeki isteği daha da büyüttü. Belki de bazı yollar insanı çağırır. Nedenini bilmezsin. Nasıl başaracağını da bilmezsin. Ama ilk adımı atman gerektiğini hissedersin. Ben de o yaz, hayatımın en önemli ilk adımını atmaya hazırlanıyordum. Henüz bilmiyordum... O küçücük karar, yıllar sonra beni bambaşka bir insana dönüştürecekti... Bölüm Sonu