9. Virane Gönlün Divane Aşığı

9. Virane Gönlün Divane Aşığı Küsmüş müdür canavar inine soktuğun çomak yüzünden sana, yoksa parçalayacak mıdır seni? Dönünce sana arkasını, arkasından sürüklendiğini bilir mi? Aslında parçalanmak istediğini fark etmiş midir ki seni öylece bırakıp giderken? Çekmek istediğin dikkatinin zerresini vermeye tenezzül etmediğinde, ciğerine sapladığı pençelerini sadece sen hissedersin, illüzyondur aslında hissettiğin dehşet. Ama komik olan da bu ya , sen pençelerini geçirsin istersin ciğerine, sırf seni fark etsin diye. Ama artık o, elini ayağını çekti senden. Parmaklarımı tutan parmakları yavaşça çözülürken yüzündeki ifadeden bir şeylerin olacağını hissetmiştim ama beni yanılttı. Gecenin altında sadece bir gölgeymiş gibi üzerime vuran bedenini arabanın farlarının sönmesiyle kaybettim. Yavaşça geri geri giderken adımları, evine doğru döndü ve tek bir kelime dahi etmeden yürümeye başladı. Kolumdan tutup çekmesini, bağırmasını, endişenin yanında harladığı öfkesini görmeyi beklemiştim. Lakin şu an sadece bana dönük sırtını görebiliyordum. Soğuk daha çok hissediliyordu artık adrenalinden arınan tenimde. Titriyor olduğumu fark ettiğimde onu takip etmeye başladım ellerim cebimde bir şekilde. Salih'le göz göze geldiğimizde yüzündeki ifadeye bariz bir göz devirdim ve bunu şaşırarak izledi. Benim bu halimi benden patronun istedi. Ediz'in peşinden eve girdiğimde, yanından geçtiğim Mert'in yüzünde meraktan fazlası vardı. Biliyordu . Neyi bildiğini bilmesem de bir şeyleri biliyordu. Ya telefonumu karıştırmışlardı, ki Bade buna izin verirdi böyle bir durumda ortadan kaybolduysam eğer, geçen hafta bir numaradan aldığım mesajı görmüştü. Ya da Can'ı takiptelerdi ve nerede ne yaptığımızı biliyorlardı. Salona girdiğim gibi üç çift gözün aniden parlayan gözlerine maruz kaldım. Bade odanın içerisinde volta atıyordu, Uraz orta sehpanın kenarında oturmuştu ve Armina yanan şöminenin yanındaki tekli koltukta tırnaklarını kemiriyordu bacaklarını sallayarak. Üçü de beni görür görmez derin bir nefes bıraksalar da ağızlarını açıp tek kelime etmediler. Ben öylece yüzlerine bakarken Ediz elindeki telefonu sehpaya hafifçe fırlattı ve koltuktaki yerini aldı, bu hareketi Uraz'ı yerinden kaldırmıştı. Elini cebine attı ve kırmızı şortunun cebinden telefonumu çıkararak bana uzattı. "Benim açıkçası tek merak ettiğim o camdan atlayarak nasıl kemiklerini sağlam bıraktığın.." dedi tek düze bir sesle. Normalde cıvıtmadan konuştuğu tek bir kelimesi bile olmaz, ortamın gerginliği ve kaosundan beslenirdi Uraz. "Çocukluğundan alışık o," diye yanıtladı onu, Bade. "Öyle kaçmak olsun, sıvışmak olsun, bir anda ortadan kaybolmak olsun.." kendini Ediz'in yanına bıraktı koltuğa ve derin bir nefesi seslice verdi. "Kedi gibi dört ayak üstüne düşüyor sürekli." "Dokuz canlı ayrıca sanırım.." diyen Armina'ya çevirdiğimde başımı, yüzüme bakıp ne var dermiş gibi omuz silkti. "Başka bir açıklaması yok sendeki bu şansın. Başkası olsa yerinde, şimdiye çöpten topluyorduk cesedini." Buzlu bir kova su içime serpilmişçesine bir irkilme geldi söyledikleriyle. Gözlerim Bade'ninkilerle buluştuğunda yüzüme öyle bir öfkeyle bakıyordu ki, onu biraz olsun tanıyorsam eğer onu durduran tek şeyin buradaki insanlar olduğunu tahmin ediyor olmak zor olmazdı. Yoksa üzerime atlar ve ciddi anlamda ondan birkaç gün ayağa kalkamayacağım bir dayağı yerdim. "Beni neden aramadın?" Diye sordu sessizce. "Her ne halt yiyorsan, bana haber verecektin! Neden aramadın?" "Gelmeni isteseydim arardım. Ayrıca sana ne yaptığımın hesabını niye veriyormuşum?" Umursamaz tavrımı takınıp Bade'nin gereksiz büyütmelerine daha fazla katlanmamak için Armina'ya dönüp samimiyetsizce gülümsedim. "Beni öldüremezler Armina, endişen için sağ ol, çok tatlısın.." Ediz'in yüzündeki ifade olabildiğince daha da köpürüyordu. Kafasını kaldırıp baktığında gözlerime, tahammülsüzlük oldukça belirgindi onunkilerde. "Değil mi, Ediz?" diye sordum ona çevirirken gözlerimi. Ediz, burnundan soluduğu bir vaziyetle ağzının içinden bir şeyler geveledi ve elleriyle…