3 bölüm: Bir Başlangıç 🤍

Merhaba hoş geldiniz! İyi okumalar 🤍 Bu bölüm şarkısı Madrigal – Seni Dert Etmeler .............. Silah sesleri peş peşe duyulmaya devam ediyordu. Ateş, Asena'yı bahçedeki taş masanın arkasında sıkıca koruyordu. Bir kolunu beline dolamış, diğer eliyle başını siper etmişti. Bahçede panik hâkimdi. Köşkün güvenlikleri hızla bahçeye koşarken, içeriden Ahmet Soydan, Pars ve evde bulunan diğer aile üyeleri de telaşla dışarı çıktı. Soydan Ailesi kalabalık bir aileydi. Birkaç saniye içinde bahçe insanlarla dolmuştu. O an oradaki tek yabancı, Ateş'ti. Garip bir tesadüftü... Ateş'in köşke geldiği ilk gece böyle bir olay yaşanmıştı. Asena'nın nefesi düzensizleşti. Parmakları titriyor, kulaklarında silah sesleri yankılanıyordu. Bu, hayatında ikinci kez bu kadar korktuğu andı. Çünkü silah... Onun için sadece bir silah değildi. Geçmişinden kalan, hâlâ kapanmamış derin bir yaranın en acı hatırlatıcısıydı. Ateş, Asena'nın titrediğini fark etti. Sesini olabildiğince sakin tuttu. "Asena... Bana bak." "Buradasınız. Güvendesiniz." "Ben yanınızdayım." Silah seslerinin tamamen kesilmesinin ardından bahçeye ağır bir sessizlik çöktü. Ateş, Asena'yı yavaşça ayağa kaldırdı. "İyi misiniz?" diye sordu, gözlerini dikkatle üzerinde gezdirirken. Asena derin bir nefes aldı. "İyiyim... Sanırım." Tam o sırada Ateş'in bakışları Asena'nın koluna takıldı. Elbisesinin kolunda giderek büyüyen küçük bir kan lekesi vardı. Kaşları hafifçe çatıldı. Asena'nın bunu henüz fark etmediğini anladı. Onu daha fazla korkutmamak için hiçbir şey söylemedi. O sırada Ahmet Soydan, Pars ve diğer aile üyeleri telaşla bahçeye ulaştılar. Herkes aynı anda konuşmaya başlayınca Ateş sakin bir sesle araya girdi. "İyiyiz." Ardından Pars'a dönerek alçak sesle konuştu. "Pars Bey... Bana bir ilk yardım çantası getirebilir misiniz?" Pars, Ateş'in yüzündeki ciddiyeti görünce hiç soru sormadı. "Tabii." Birkaç dakika sonra herkes yeniden köşke geçti. Pars da ilk yardım çantasını kimseye fark ettirmeden Ateş'e uzattı. Ateş teşekkür ederek çantayı aldı. Sonra Asena'ya döndü. "Bana fotoğraflarınızı gösterecektiniz." Asena hafifçe gülümsedi. "Olur tabii." İkisi birlikte üst kattaki dinlenme odasına çıktılar. Asena dolaptan büyük bir fotoğraf albümü çıkarıp masanın üzerine bıraktı. "Çocukluğumdan beri saklıyorum." Albümü açıp heyecanla anlatmaya başladı. "Bakın... Bu beş yaşım." "Bu da ilk bale gösterim." Ateş onu dikkatle dinliyormuş gibi görünüyordu. Fakat gözleri sürekli kolundaki kana kayıyordu. Sessizce masanın üzerindeki küçük makası aldı. Asena albüme dalmışken elbisenin kol kısmını dikkatlice kesti. Yara ortaya çıkınca yüzündeki ifade değişti. Kurşun kolunu sadece sıyırmamıştı. İki küçük metal parçası hâlâ derinin altında görünüyordu. Hiç belli etmeden telefonunu çıkardı. Özel doktoruna kısa bir mesaj yazdı. "Hazırlık yapın. On dakika içinde oradayım." Telefonu cebine koydu. Asena hâlâ albümdeki fotoğrafları anlatıyordu. "Bu da ilkokuldaki resim yarışmam." Ateş hafifçe gülümsedi. "Asena Hanım..." "Benimle gelir misiniz?" Asena merakla baktı. "Nereye?" Ateş başını iki yana salladı. "Lütfen... Şimdilik sormayın." Asena birkaç saniye düşündü. Nedense ona güvenmişti. "Peki." Birlikte aşağı indiler. Asena babasına döndü. "Baba, Ateş Bey'le kısa bir yere gidip geleceğiz." Ahmet Soydan şaşkınlıkla Ateş'e baktı. Ateş sakin bir ifadeyle konuştu. "Merak etmeyin Ahmet Bey. En geç bir saat içinde döneriz." Ahmet Soydan kısa bir an düşündü. "Tamam." Ateş, Asena için aracın kapısını açtı. Asena arabaya bindi. Ateş de direksiyonun başına geçti. Araç sessizce köşkten ayrıldı. Yol boyunca Ateş, telefonunu çıkarıp Ahmet Soydan'a kısa bir mesaj gönderdi. Ahmet Bey, endişelenmeyin. Asena Hanım'ın koluna küçük bir kurşun parçası isabet etmiş. Paniklemesini istemediğim için söylemedim. Kendi doktoruma götürüyorum. Kontrolün ardından hemen döneceğiz. Yaklaşık yirmi dakika sonra araç, yüksek duvarlarla çevrili özel bir hastanenin önünde durdu. Ateş arabadan indi ve Asena'nın kapısını açtı. "Geldik." Asena etrafına b…