Bölüm 7

Merhabaa. 🤍 Yedinci bölüme hoş geldiniz. Hikâyemiz adım adım ilerlerken karakterlerimizin yaşadığı her olay, onları biraz daha değiştiriyor. Bu bölümde de onların dünyasına biraz daha yakından tanıklık edeceğiz. Umarım bu bölümü de en az diğerleri kadar severek okursunuz. Bana bu yolculukta eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim. Şimdi sizi daha fazla bekletmeyeyim. Keyifli okumalar. 🌷✨7. Bölüm: İlk Yasak İnsan bazen hayatının en zor gününün hangisi olduğunu bilmeden uyanır. Ben de o sabah öyle uyanmıştım. Her şey normal görünüyordu. Annem mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu. Babam her zamanki gibi gazetesini okuyordu. Ben ise sessizce masaya oturdum. Kimsenin gözünün içine bakmıyordum. Çünkü son zamanlarda içimde büyüyen sırrı gözlerimin ele vereceğinden korkuyordum. Ateş... Onun adını bile içimden geçirirken yüzüm istemsizce gülümsüyordu. Babam bunu görse ne derdi? Bilmiyordum. Belki de bilmek istemiyordum. Kahvaltı boyunca tek konuşan babamdı. "Derslerin nasıl gidiyor?" "İyi." "Notların düşmesin." "Düşmez." "Üniversiteye eğlenmeye gitmiyorsun." Başımı salladım. "Farkındayım." Babam bana uzun uzun baktı. Sanki bir şey anlamaya çalışıyordu. İçim huzursuz oldu. Çantamı alıp evden çıktığım an derin bir nefes verdim. Sanki evden değil de bir kafesten çıkıyordum. Otobüse bindim. Her zamanki yerime oturdum. Camdan dışarı bakarken telefonuma bir bildirim geldi. Numarası kayıtlı değildi. "Günaydın, Su." Şaşkınlıkla ekrana baktım. Mesajın devamı geldi. "Numaranı bölüm grubundan aldım. Umarım kızmazsın. - Ateş" Kalbim öyle hızlı atmaya başladı ki telefonu elimden düşürecektim. Dakikalarca ne yazacağımı düşündüm. En sonunda sadece... "Günaydın." yazabildim. Birkaç saniye sonra cevap geldi. "Bugün kantindeki kahveler benden." İstemsizce gülümsedim. Tam o sırada yaşlı bir teyze yanıma oturdu. Gülümsediğimi görünce, "İnsan sevdiğinden mesaj alınca böyle gülüyor demek." dedi. Bir anda utandım. "Öyle değil." Teyze sadece tebessüm etti. "Bazen kalp bizden önce anlar." Otobüsten inerken o cümle hâlâ kulağımdaydı. Kalp bizden önce anlar... --- Kampüse girdiğimde Ateş giriş kapısında bekliyordu. Beni görünce elini kaldırdı. "Buradayım." Yanına yürüdüm. "Demek mesaj atan sendin." "Rahatsız oldun sandım." "Hayır..." Bir an duraksadım. "Sadece şaşırdım." Elindeki kahveyi bana uzattı. "Sade. Şeker kullanmadığını tahmin ettim." Şaşkınlıkla yüzüne baktım. "Nereden biliyorsun?" "Gözlem yapıyorum." İlk kez kahkaha attım. "O kadar belli mi?" "Biraz." Birlikte kampüsün bahçesine yürüdük. O gün ders aralarında da birkaç kez karşılaştık. Artık konuşacak konu bulmakta zorlanmıyorduk. Sanki yıllardır tanışıyorduk. Bazen ben konuşuyordum. Bazen o. Bazen de sadece sessizce yürüyorduk. Ve nedense o sessizlik bile güzeldi. --- Öğleden sonra dersim erken bitti. Otobüs durağına doğru yürürken Ateş yanıma geldi. "Bugün seni ben bırakayım." Şaşkınlıkla baktım. "Nasıl yani?" "Arabam burada." Olmazdı. Babam öğrenirse... "Düşünmen bile yeter." dedim. "Otobüsle giderim." "Neden?" "Alışkınım." Gözlerimin içine baktı. "Asıl sebep bu değil." Cevap veremedim. Çünkü haklıydı. Asıl sebep babamdı. Tam o sırada... Yolun karşısında duran siyah arabayı gördüm. Babam. Kalbim yerinden çıkacak sandım. Cam açıktı. Babam bizi izliyordu. Göz göze geldik. Yüzündeki ifadeyi ömrüm boyunca unutamayacağımı o an anlamıştım. Hiçbir şey söylemedi. Arabayı çalıştırdı. Ve yavaşça uzaklaştı. Ben olduğum yerde donup kalmıştım. "Su?" Ateş seslendi. İlk kez onu duymamış gibi oldum. "İyi misin?" Başımı salladım. "Evet." Ama iyi değildim. Hiç iyi değildim. --- Eve girdiğim an babam salonda oturuyordu. Televizyon kapalıydı. Bu kötüye işaretti. "Gel." Sesi sakindi. Ama o sakinlik bağırmasından daha çok korkutuyordu. Karşısına geçtim. "Bugün üniversitenin önünde konuştuğun çocuk kimdi?" Boğazım düğümlendi. "Arkadaşım." "Erkek arkadaşın mı?" "H-hayır." "Adı ne?" Bir an durdum. "Ateş." Babam masaya sertçe vurdu. Annem mutfaktan korkuyla bize baktı. "Sana kaç kere söyledim?" Sessiz kaldım. "Benim kızım erkekl…