25

sınır 100 Hayatın altüst olduğu anı unutma ki, üstü altına döndüğünde de o kapkara günleri düşünüp bastığın toprağın kıymetini bilesin. Ameliyatın ardından tam bir hafta geçmişti. Sina Erdem için kaderin ibresi hızla tersine dönmüştü. Sahare'nin o dimdik açıklamasının ardından kulüpler yeniden peşine düşmüş, taraftarın gözünde kaybettiği o değer bin katına çıkmıştı. Halk onunla kopmaz, duygusal bir bağ kurmuştu artık. Sina Erdem'in zedelenen, lekelenmeye çalışılan imajı şimdi pürüzsüz ve güzeldi. Tüm bunlar elbette Sahare sayesinde olmuştu. Yoksa Sina, o gururuyla, o kırgın çocukluğuyla kimseden merhamet dilenmeyecek, kimseye kendini açıklamak istemeyecek kadar karmaşık bir ruh halindeydi. Kafasının içi hâlâ karışıktı. Bu bir haftalık süreçte Sina ve Sahare aynı evde yaşamaya başlamışlardı. Sahare, ameliyatlı olduğu için adamı yalnız bırakmak istememiş, Sina'nın evine yerleşmişti. Ona kendi elleriyle bakmak, çorbasını içirmek, ağrılarını hafifletmek istiyordu. Fakat içten içe kendini yetersizlik hissinin içinde boğulurken buluyordu. Sina'nın ilaç saatleri geldiğinde, sırf kutuların üzerini ve dozajlarını doğru okuyabilmek için Bana Gördüklerini Anlat uygulamasını telefonundan bin kez aratmak zorunda kalıyordu. Kendine bakarken hatalar yapabilir, bacağını sehpanın köşesine vurabilir, tabağı düşürebilirdi, bunlara alışıktı. Ama Sina'ya, canından çok sevdiği bu adama bakarken o körlüğünden adeta nefret ediyordu. O yetersizlik hissi içini ince ince kıyıyordu. Yine de aynı evin çatısı altında vakit geçirmek ikisine de feci bir şifa gibi gelmişti. Her akşam televizyonun karşısına geçip bir film açıyorlardı. Tabii Sina'nın filmleri anlatma konusundaki o feci beceriksizliği yüzünden Sahare bazen çileden çıkma noktasına geliyordu. "Kız şimdi kızdı herife. Tokat atacak oldu ama kıyamadı mı nedir, tam anlamadım ki ben de," dedi Sina, gözlerini ekrandan ayırmadan. "Of Sina ya!" diye sitem etti Sahare, L koltukta adamın göğsüne iyice sokulurken. "Bana aksiyonu değil, duygularını anlatsana! Ya da ne elbise giymiş kız, onu söyle!" Sina ekrana doğru gözlerini kıstı. "Pembe bu." Sahare derin bir nefes verdi. "Renkleri göremiyorum ya ben hani! Elbisenin şeklini anlat bana!" "Böyle. Uzun bir elbise işte kızım." "Neresine geliyor boyu?" "Dizlerinde falan işte." "Uzun mu bu elbise şimdi Sina? Of, diz diyorsun ya!" "Ya kızım elbise işte, dümdüz elbise! Konumuz şu an kızın elbisesi mi Allah aşkına!" "Ya Sina, o kadar kötü anlatıyorsun ki! Geçen filmin sonunu forumdaki yorumlardan dinlemesem katili başrol sanıyordum senin yüzünden!" Sina gururla çenesini dikleştirdi. "Ben kendi yorumumu katıyorum araya, hikayeyi zenginleştiriyorum!" "Yazar olan benim, sen bir dur ya!" dedi Sahare gülerek, elini adama doğru sallayarak. Sina muzip bir tavırla kaşlarını kaldırdı. "Havalara bak, havalara! Yazar olan oymuş. Çok biliyorsan aç da kitabını okut bize! Saklıyorsun kaç gündür." Sahare kitabını gizli gizli yazıyordu; henüz taslak aşamasında olduğu için kimseye, özellikle de Sina'ya okutmak istemiyordu. "Basılınca okursun," dedi kestirip atarak. "Kızım ben sana kritik yapardım işte. Eksiği gediği varsa düzeltirdik." Sahare kıkırdadı. "Sen en son ne zaman kitap okudun acaba? Cin Ali miydi?" Sina hiç bozuntuya vermedi. "Yaklaştın.'' İki sevgili, L koltuğa uzanmış halde hem didişip hem televizyon izlerken keyifleri yerindeydi. Film yine anlamsız, abuk subuk bir sonla bittiğinde birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Sina kollarını kızın beline doladı, kokusunu içine çekerken dudaklarını kızın şakaklarına bastırdı. "Yarın gidiyor musun görüşmeye?" diye sordu Sahare usulca, parmaklarıyla adamın göğsündeki tişörtün kumaşıyla oynarken. Sina gülümsedi. "İstanbul'a gidersem. Yanımda sen de gel isterim güzelim." "Ama gelemem, biliyorsun," dedi Sahare başını kaldırıp adamın çenesine doğru bükerek. "Kitabı tamamlamam lazım. Kaç gündür iş yerine de uğramadım. Hem senin evinden canlı yayın çekip video paylaştığım için herkes senin evinde kaldığımı anladı zaten." Sina şaşkınlıkla gö…