12

Sınır 200 yorum Gelecek bölüm uzun eğlenceli ve biraz dramatik olacak 💕 ⚽️📕 Sina Erdem, derbi gecesinin ardından küllerinden doğan bir Anka kuşu gibi manşetlere tünemişti. Gazeteler Kralın Dönüşü yazıyor, spor programları onun o akıl almaz hat-trick'ini kare kare analiz ediyordu. Yalçın ise ofisinde keyiften dört köşeydi ama bu sevinç sadece bir menajer gururu değildi. Yalçın, Sina'nın bu maçta pes edeceğine, kariyerinin dibini göreceğine o kadar emindi ki, çoktan risk payı adı altında gizli sözleşmeler hazırlamış, Sina'ya kalacak paradan devasa dilimleri kendi hesabına hortumlamıştı. Senelerdir Sina'nın sahadaki terini, saflığını ve kendisine olan sarsılmaz güvenini nakde çeviriyor, Sina ise Yalçın'ı bir menajerden ziyade bir abi, bir sığınak gördüğü için önüne konulan hiçbir kâğıdı sorgulamadan imzalıyordu. Sina, dün gece Sahare ile içtiği o dumanı tüten domates çorbasının huzuruyla evine dönmüştü. Yıllardır ilk kez, zihninde sahaların gürültüsü değil, bir iskelenin sessizliği ve bir kızın huzuru vardı. Hayatının en derin uykularından birini uyumuştu. Sabah, köpeği Çamur'un ıslak dili yüzünde gezinince, yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle uyandı. "Tamam oğlum, tamam... Kalktık işte," diye mırıldandı Sina, Çamur'un yumuşak başını okşayarak. "Gördün mü akşamki golleri? Birini senin için, ikisini o kibrit çöpü için attım." İçindeki o kronik huzursuzluk az da olsa dinmişti. Onu asıl mutlu eden maçtaki başarısı mıydı yoksa Sahare'nin varlığı mı, henüz tam kestiremiyordu; ama içindeki o boşluğun ilk kez çiçeklendiğini hissediyordu. Yerinden fırladığı gibi telefonunu eline aldı. Normalde sosyal medyada adını asla aratmaz, hakkında yazılanlara bakıp sinirlenmezdi ama bu sabah parmakları kendiliğinden aramaya gitti. Sahare için yaptığı paylaşım tam isabet olmuştu. Magazin sayfaları, spor bültenlerini bile geçmiş; "Sina Erdem kimi dinliyor?" haberleri her yeri sarmıştı. Sahare'nin seslendirdiği kitabın tıklanma sayıları uçuşa geçmişti. Olan olmuştu; Sahare'nin o çok korktuğu "acınma" hissinin yerini koca bir hayranlık kitlesi alacaktı. Bu başarının sevincinin dünkü golleri geçmesi Sina'ya garip hissettirse de, yüzündeki sırıtışa engel olamadı. Odadan çıkıp telefonunu ses sistemine bağladı. Sahare'ye, rehberinde emojilerle Gün Batımı olarak kaydettiği o isme mesaj atmadan önce duraksadı. Okuması zor olmasın, sesini duysun diye sesli mesaj butonuna bastı. Sina: Günaydın... Sabahın köründe bok var gibi kalktım işte. Mesajı yolladıktan hemen sonra ses sisteminden neşeli bir "Ah cici kız, cicili bicili giyinince..." şarkısını patlattı. Son ses açtığında içi huzur doldu. Şarkıya tempo tutarak, omzunda havlusuyla üst kata çıktı. Dün gece Sahare ile en sevdiğin şey ne? muhabbetine dalıp o kadar geç dönmüştü ki, yorgunluktan kıyafetleriyle sızıp kalmıştı. Banyoya girdiğinde küveti doldurmaya başladı. Üzerini çıkarırken, Sahare'nin çamaşır suyuyla mahvettiği o sweatshirt'ü eline aldı. Bir umut kızın kokusunu duymak için burnuna götürdü ama genzini sadece keskin bir deterjan kokusu yaktı. "Sikeyim böyle deterjanı!" diye homurdanıp kazağı sinirle kenara fırlattı. Kazak yerdeki tozlara değince hemen pişman oldu. "Lan kıza değdi bu," diyerek yerden kaptığı gibi sanki dünyanın en pahalı ipeğiymiş gibi özenle katlayıp kenara koydu. Tam tamamen soyunup küvete girecekken, telefonundan o meşhur bildirim sesi geldi. Mesajın Sahare'den olduğunu görünce Sina'nın eli ayağı birbirine dolandı. Lise talebesi gibi heyecanlandı. Telefonu tam açacakken ıslak eli kaydı ve cihaz koca bir fokurtu eşliğinde suyun dibini boyladı. "Hay siktir!" diye bağırdı Sina, çıplak halde suya dalıp telefonu çıkardı. "Lan kıza geç cevap vereceğim şimdi, tam sırası!" Telefonu salladı, üfledi ama tık yoktu. Sina'nın sabrı zaten pamuk ipliğine bağlıydı. "Bitti bu, gitti canım telefon!" diyerek cihazın içindeki hattı hırsla çekip çıkardı ve telefonu olduğu gibi çöpe fırlattı. Odasına koşup çekmecesinden yedek, kutusu açılmamış bir telefon çıkardı. Eski hattını "Güvenlik" bahanesiyle bir…