📚 6. BÖLÜM: Eski Kantinin Tozlu Sırları

(Ayşenur’un Anlatımıyla) Ertesi sabah Gümüşhane Lisesi’nin o devasa, soğuk demir kapısından içeri adım attığımda, gökyüzü kasvetli bir zırh gibi şehrin üzerine çökmüştü. Vadinin iki yakasından sızan o yoğun Karadeniz pusu, okul bahçesindeki çam ağaçlarını ve beton binaları adeta dünyadan yalıtmış, geriye sadece tekinsiz bir sessizlik bırakmıştı. Binaya girer girmez, dışarıdaki dondurucu soğuktan dolayı gözlüklerimin camları anında bembeyaz bir buğu tabakasıyla kaplandı. Her zamanki refleksimle parmağımı sertçe burnumun üzerine bastırıp gözlüğümü yukarı ittim, atkımı çözerken içimdeki o devasa huzursuzlukla baş etmeye çalışıyordum. Çantamın gizli bölmesinde duran o isimsiz günlüğün sert kapağı, sırtıma adeta tonlarca ağırlıkta bir kaya gibi batıyordu. Dün geceden beri zihnimde dönüp duran sorular, bir saniye bile uyumama izin vermemişti. Sözleştiğimiz gibi, ana koridorun o bitmek bilmeyen uğultusuna, her sabah tekrarlanan ergen bağrışmalarına hiç bulaşmadan doğrudan alt kata yöneldim. Okulun eski kantin katı, iki yıl önce yeni bina tamamlanınca tamamen kendi kaderine terk edilmiş, unutulmuş bir bölgeydi. Merdivenlerden aşağı indikçe havadaki nem ve rutubet kokusu ağırlaşıyordu. Üst üste yığılmış kırık dökük ahşap sıraların, toz kaplamış eski panoların ve loş, patlak floresan lambaların arasında sadece benim aceleci ayak seslerim yankılanıyordu. Burası, lisenin gözden çıkardığı ama bizim için en güvenli sığınak haline gelen karanlık bir labirent gibiydi. Eski kantinin dip köşesine doğru ilerlediğimde Ceren, Selin ve Eren’i birbirine yaklaştırılmış iki eski sıranın etrafında, adeta bir suç mahalli incelemesi yapar gibi toplanmış buldum. Eren, kafasındaki siyah bereyi çıkarıp sıranın üzerine fırlatmış, ellerini heyecanla ve gerginlikle birbirine sürterek masanın üzerinde duran kalın, lacivert kapaklı nesneye bakıyordu. Yaklaştığımda bunun okulun 2022 yılına ait mezuniyet yıllığı olduğunu fark ettim. "Geldin mi?" dedi Ceren. Sesini öyle bir fısıltıya dönüştürmüştü ki, alt kattaki bu ürütücü loşlukta gözlerindeki o saf korkuyu çok net görebiliyordum. Endişeyle etrafı kolaçan etti. "Alaz nerede? Onu görmedin değil mi? Bir yerlerden çıkacak diye ödüm patlıyor." "Hayır," dedim çantamı sıranın üzerine bırakıp fermuarını açarken. Sesim, kütüphanenin o sessiz odasındaki kadar titrek çıkmıştı. "Eren’in dün gece telefonda tembihlediği gibi yaptım. Ona kesinlikle haber vermedim, hissettirmedim bile. Önce bizim neyle karşı karşıya olduğumuzu, bu duvarların arkasında nasıl bir pisliğin döndüğünü tam olarak bilmemiz gerekiyor." Gözlüklerimi bir kez daha yer oturtup çantamın gizli bölmesinden o küçük, kenarı yıpranmış günlüğü çıkardım ve lacivert yıllığın hemen yanına bıraktım. "Bu günlükte yazan satırlar, Berk gibi bir aptalın yapabileceği sıradan bir lise zorbalığı ya da ergen dedikodusu değil. Birisi Alaz’ı, onun ailesini, evindeki odasını bile adım adım, adeta bir gölge gibi takip etmiş." Selin, elindeki fosforlu kalemin kapağını sinirli bir ritimle açıp kapatırken öne doğru eğildi. Gözlüğünün arkasındaki gözleri kararlıydı. "Biz de sen gelene kadar boş durmadık Ayşenur. Eren sabah hademe odasının anahtarını bir şekilde ayarlayıp arşiv odasından bu yıllığı patlattı. 2022 yılında, yani bu gizemli günlüğün tutulmaya başlandığı dönemde okulda kimlerin aktif olduğuna, kimlerin kimlerle düşman olduğuna bakıyorduk. Berk o zamanlar daha hazırlık sınıfındaydı, sümüklü bir çocuktu yani. Alaz’ın hayatına dair bu kadar derin ve mahrem bilgilere ulaşması, o kaba zekasıyla imkansız." Eren araya girdi. Yüzü Gümüşhane’nin o keskin sabah soğuğundan kıpkırmızı olmuştu ama gözlerindeki odaklanma daha önce onda hiç görmediğim kadar ciddiydi. "Ayşenur, şu günlüğün bahsettiğin o ilk sayfasını, o kütüphanede gölgenin düşürdüğü kısmı tekrar açsana. Bir şeye yeniden bakmam lazım, kafamdaki taşlar yerine oturmuyor," dedi. Günlüğü elime alıp o uğursuz, sararmış ilk sayfasını açtım. O el yazısı satırlar, loş ışığın altında bir kez daha gün yüzüne çıktı: 'Gümüşhane Li…