📚 23. BÖLÜM: Zamanın Durduğu Saniye

(Ayşenur’un Anlatımıyla) Zaman, insana en çok ihtiyaç duyduğu anlarda ihanet eden hain bir düşmandı. Fabrikanın o devasa hangarından içeriye adım attığım, botlarımın paslı sac kapının eşiğine çarptığı o ilk milisaniyede, gözümün önündeki manzara beynime adeta kızgın bir demir gibi damgalandı. Projektörün sarı, tozlu ışığı altında her şey bir kabus sekansı gibi ağır çekimde ilerliyordu. Sol tarafta, beton sütuna kalın sanayi zincirleriyle bağlanmış olan Alaz’ı gördüm. Başından aşağı süzülen kanlar yüzünü tanınmaz hale getirmişti; bileklerini kurtarmak için zincirleri öyle bir zorluyordu ki, betonun üzerindeki taze kan damlaları onun çaresiz çırpınışının kanıtıydı. Tam karşısında ise o devasa, dairesel hızar makinesi çalışıyordu. Çapı bir metreyi bulan o devasa çelik dişli, vııııınnn diye kulakları sağır eden bir uğultuyla dönerken, hemen arkasındaki tezgaha sırtüstü bağlanmış olan babam duruyordu. Babamın gözleri yarı açıktı, ayak uçlarına sadece on santim kalmış olan o ölümcül testerenin rüzgarı pantolonunun paçalarını delice savuruyordu. Ve tam o sahnede, Süleyman Bey namlusundan hala hafif bir duman süzülen siyah tabancasını milim milim bana doğru çeviriyordu. Gözlerindeki o delice parıltıyı, her şeyini kaybetmiş bir adamın son ve en büyük kötülüğünü yapmaya hazırlanan o vahşi gülüşünü gördüm. "Ayşenur, hayır! Kaç!" diye yırtındı Alaz. Sesi motorun uğultusunu delip geçti ama adımlarım durmadı. Duramazdı. Koştum. İki elimle kavradığım o ağır, paslı demir çubukla birlikte Süleyman’a doğru atıldım. O an ne tetiğin arkasındaki parmağı düşündüm ne de bana doğru çevrilen o ölümcül namluyu. Tek düşündüğüm, o testerenin babamın etine dokunmasına saniyeler kaldığıydı. Süleyman’ın parmağı tetikte gerildi. GÜM! Fabrikanın yüksek tavanında patlayan o korkunç sesle birlikte kulağımın hemen arkasındaki saç tutamlarının havaya uçtuğunu, yanağımı yalayıp geçen o sıcak barut gazını hissettim. Kurşun santim farkıyla başımın hemen yanından geçmiş, arkadaki beton duvara saplanmıştı. Attığı ıskanın şaşkınlığı Süleyman’ın yüzünde bir anlık bir donmaya sebep olduğunda, ben çoktan onun menziline girmiştim. Bütün gücümle, içimdeki tüm o ayların birikmiş öfkesiyle elimdeki demir çubuğu Süleyman’ın silahı tutan sağ bileğine doğru savurdum. ÇAT! Demir çubuğun kemiğe çarpma sesiyle birlikte Süleyman acı dolu bir çığlık attı ve elindeki tabanca fırlayarak yerdeki talaş yığınlarının ve hurda demirlerin arasına düşüp gözden kayboldu. "Seni lanet olası küçük fahişe!" diye kükredi Süleyman, sol eliyle kırılan bileğini tutarak geriye doğru sendeleyip bana doğru hamle yapmaya çalışırken. "Selin, şalteri indir!" diye bağırdım avazım çıktığı kadar. Aynı saniyelerde Selin, yerdeki beyaz toz bulutunun içinden fırlayarak kumanda panelinin başında bekleyen ve ne yapacağını bilemeyen Süleyman'ın adamına doğru atılmıştı. Elindeki kalın ahşap kalası adamın diz kapaklarına öyle bir hızla vurdu ki, adam acıyla yere yığıldı. Ancak Selin ana şaltere uzanmak isterken, Süleyman’ın yerdeki diğer koruması Selin’in ayak bileğinden yakalayıp onu beton zemine doğru hızla çekti. Selin büyük bir gürültüyle yere düşerken kafasını beton tezgaha çarptı ve acı içinde inleyerek elini başına götürdü. Şaltere ulaşamamıştı. Ve testere bıçağı artık babamın botlarının ucuna dokunmuştu. Çeliğin botun kalın derisine sürtünmesiyle birlikte havaya yoğun bir yanık lastik kokusu ve kıvılcımlar saçılmaya başladı. CIZZZZZ! O ses içimi paramparça etti. "Babacım!" diye çığlık attım. Süleyman’ı umursamadan tezgaha doğru atılmak istedim ama Süleyman Bey sol eliyle arkamdan saçlarımı yakaladı. Beni büyük bir nefretle geriye doğru çekti, sırtım sertçe yere çarptığında nefesim kesildi. Gözlüklerim yüzümden fırlayıp karanlığın içinde bir yerlere uçtu. Dünya benim için bir anda bulanık, korkunç bir gölgeler yumağına dönüştü. Süleyman üzerime doğru çullanırken, bulanık görüşümün arkasında o dairesel bıçağın botun derisini tamamen parçalayıp babamın etine doğru ilerlediğini görebiliyordum. Alaz sütunun dibind…