31.Bölüm

Kazım Koyuncu - Koyverdun Gittun Beni Koray Avcı - Sen Nefesim kesilmişti ilk defa ölmek istedim ilk defa.. Nasıl utançtır bu ? Sevdiğim adamın karşısında tokat yemek? Hemde babamdan.. Öz mü öz.. Sütlü çikolatalar kendini bittere bıraktı belkide zifiri karanlığa.. Gözlerinde bilmediğim bir karanlık vardı. Deniz'i ilk defa böyle görmüştüm , bu bakışı adlandıramadım. Bana acımış mıydı ? Bana acımasına katlanamam.. Korktuğum bir şey daha var.. Onun babama vereceği tepki.. Gözümden yaş akarken Deniz ayağa kalktı, kalbim boğazımda atmaya başladı. Babamla aramadaki buz dağı okyanusa dönüşmek üzere olabilirdi! " Rıza yeter! " diye bağırıdı Aysun Şen.. Yani annem.. benim ilk güvendiğim limanım ve ilk rüzgarda yıkılan limanım! Deniz'e baktığımda yaptığı yumruklarla arkasına bakmadan yanımdan geçti.. Gözlerimi kapatıp derin nefes verdim.. Onu bir süre görmemek belki en iyisi olabilirdi.. Kalbim bu düşünceye sinirli baksada mantığım bunu kabul ediyordu! Annem yanıma çömeldi " Kızım Gecem " dedi saçlarımı yüzümden çekti yanaklarıma öpcük kondurdu.. Babamın cehenneme çevirdiği yanağımı annem gül bahçesine çevirmişti. Hemen yumuşamıştım, sevgi kırıntısına muhtaç ben, yelkenlerimi hemen indirmiştim. " Anne, " dedi ağlamaklı bir sesle.. Anne kızın çok üzgün! " Kiraz kokulum.." sımsıkı sarıldı. Kemiklerimi kırsa umrumda olmazdı.. Bu özlem çok farklıydı çok! " Birdaha elini çocuklarımın herhangi birine sürersen Rıza bu sefer külahları değişiriz vallah! " diye sertçe söylendi.. Annem değişmişti.. ** " Bunuda yesene kızım.." diye annem ağzıma birşeyle tıkıyordu. 4 yılın yokluğunu bir anda unutmuştum. Ben ve şu yufka yüreğim ! " Anne yeter valla ayva göbeğim karpuz göbeğine döncek yahu! " dedim kıkırdayarak. Gülmeme aldanmayınız zira içim kan çeşmesi. " Bir şey olmaz bunuda yesene !" " Anne yeter yemeyeceğim gırtalağıma kadar doydum.." bu halimize Kamran gülüyordu. Annem konuştuğunu bilmediği için hiçbir sohbetimize katılmıyordu ne yazık ki. " Geçen Kamran ablanlarda kaldı haberin var mı? " dedi yüzüme bakarken tebessüm ederken başımı salladım. " Siz buluştunuz mu? " diyince sırıttım. " Biliyordum Kamran'ın bu kadar istekle o iki bücüre gitmesi pek hayra alamet değildi.. " dedi gülerek. Babam bizi yalnız bırakıp burdaki akrabasını yanına gitti. Benim bilmediğim akrabası.. " Çok tatlılar maşallah her ikiside.. " " öyle umarım sen ablan gibi bir aptallık yapmazsın kızım.." konu dönüp dolaşıp yne buraya gelmişti. " Merak etme anne..." Diyebildim. " Biri var mı konuştuğun?" ona gerçeği söylesem bana kesinlikle güvenmezdi. Annemi tanıyordum bütün sülalem öğrenirdi. Annem biraz gevezeydi kime çekmişsem! " Yok anne kim olsun okuluma bakıyorum ben. " " son senen değil mi?" " Hayır bir senem daha var " " Niye 4 yıl diyorlardı. " çatık kaşlarla bana baktı. " İstanbul gibi bir yerde bedava yaşayamıyorsun, bilmem farkıdamısın ama kendi ayaklarımın üzerinde durmaya çalışıyorum. Geçen sene dondurdum ve çalıştım. " diyince çatık kaşları düzeldi üzgün birşekilde bana baktı. " Özür dilerim kızım, Kerem 4 yıl dediydi ondan dedim. " Hala Kerem diyor! " Hala evlenmedi mi o onaneymiş benden ? " " Yok kızım nerde Efser diyor başka bir şey demiyor , deli oğlan. " diye sitem etti. Gerizekalı mal ne olacak. Çok beklerdi o ! " Ölürümde o gerzekle evlemem dümbelek herif ne olacak! " diye sinirle soludum.. " Her halini özlemişim kızım yerim seni annem." dedi yanaklarımı sıktı gülümsemekle yetindim.. Geçmişin acıları kapanmayabilirdi ama görmezden gelebilirdim.. Bir süreliğine. " Bizim akşam otobüsümüz kalkıyor biz kalkalım , zaten bu hafta Kamran doğum gününü Efsun'da kutlayacak." dedi kalkarken.. Tam masada kalktı. " Bir dakika siz yine buluşcaksınız değil mi?" dediğinde Kamran'la göz göz gelip sırıtmaya başladım. " O zaman bende varım! " dedi gülerek.. ** Arkadaşlarla kafeteryaya oturmuş birşeyle içmeye karar vermiştik , Aykut gidip siparişleri almaya gitmişti. Ben mi ? Elimi çenemin altına koymuş düşünüyordum. Makyajsız ev topuzu ile depresyona girmeye hazırdım ve 2 günd…