Bölüm 22

Elimle sol gözümü kaşırken sağ gözüm yavaş yavaş açıtım. Burnuma gelen hastane kokusuyla yüzümü buruşturdum. Oldum olası nefret etmişimdir bu kokudan. Gözlerimdeki bulanıklık gidince havanın çoktan karardığını farkettim birden ayaklanınca başım döndü. Neredeyse hasta yatağından düşecektim. Bu sakarlık kanıma işlemiş ya cidden. Bir saniye benim hastanede ne işim var ? Etrafı bakınca hastane odasında olduğumu anladım da benim hastanede ne işim vardı ? Gözlerimi tavana dikerek düşünmeye başladım tabi yaa Deniz bana çıkma teklifi etmişti ! Birden sırıtmaya başladım, Allahım gerçekti çünkü teklif edince gözlerim kararmıştı ! Sanırım oda bana birşey oldu sanıp hastaneye getirmişti. Yataktan kalkıp dans etmeye başladım ayaklarımı kaydırarak dans ediyordum. " Zubidim zubidim pampara zubidim param paaa " hint şarkısını mırıldanıyordum. Tamam ölümüne şarkıyı salladım aklımda kalanıyla yetiniyordum ne yapayım . Deniz beni seviyordu bee , daha ne isterim ki ? Kayarak arkamı döndüğümde Deniz ve bir adet doktor beklemiyordum. Bunlar ne ara gelmişti ki ? Şuraya beni gömebilir misiniz acil, buna çok ihtiyacım var. " Efser Hanım görünüşe bakılırsa turp gibisiniz. " dedi gülerek. Gül be doktor amca sende gül. Deniz, " Turp gibi canım kıpkırmızı turp. " göz kırptı. Birden derin nefes aldım ölümüm cidden Deniz Güney yüzünden olacak. O zamanda mezar taşıma şunu yazsınlar ; Y â ri güldü nefes alamadı, ölüp bu diyardan gitti yâri ellere kaldı. Millet benden ibret alsın. İnsan gülüyor diye nefesi kesilir mi ya ? Nasıl akciğere sahibim anlamadım ki. " İyiyim ya gerçekten niye geldik buraya ? En yakındaki boğazdan atsaydınız beni. " sonunu fısıldayrak söylemiştim. Neden hep rezil ediyorum kendimi Allahım ! Karşımdaki elliye merdiven dayamış doktor amca tuhaf tuhaf baktı. " Anlamadım ? " dedi kibarca. " Neden burdayım ? " dedim sakin bir şekilde. " Geldiğinizde baygındınız tansiyonuz düşmüş.. " beynime sıçıyım dedim yapmacık bir şekilde sırıttım. " Müşade altında tutacaktım aslında ama çok iyisiniz maşallah " dedi gülerek. " Evet çok iyiyim gidelim o zaman," koltuğun üzerine konulmuş çeketimi aldım. Tam kapıdan çıkacaktım ki, " Canım yalın ayak gitmeyi mi düşünüyorsun ? " doktor yanımda gülerek geçtiğinde delirme kotamı neredeyse aşıyordum. " Evet böyle gideceğim sorun var mı ? " arkama dönmeden söylemiştim. En iyisi yakındaki bir köprüden kendimi atmak, kendimi sürekli rezil ediyorum. Beş cümle kuruyorum ikisinin içinde 'rezil' kelimesi geçiyor. Buna bir son vermeliyim. Birden havalanınca tiz çığlık attım " Sussana bilen bilmeyen bişey yaptım sanacak " dedi kulağıma fısıldayarak. Çaprazımızda ki yaşlı teyze kötü bakışlar atmış olsada onu takmayacaktım. Sanırım akciğerden sonra kalp yüzünden gelecektim buraya. " Senin yüzünden hastaneyi mesken tutacağım. Böyle davranmayı kes!" Kollarımı göğsümde birleştirdim. Bende ki lükse bak kucağındayım çanta gibi taşınıyorum bide trip atıyorum. Yok mu bana alkış ? " Ben doktor olurum senin için merak etme güzelim." diyerek sıcak nefesi kulağımla temas etti. Acil servisinden dışarı çıktığımızda hava soğuk olsada üşümüyordum. Çok garip. " Senin nefesini kestiğimi bilmiyordum. " dedi kıkırdayarak. " Eğer benimle böyle konuşmaya devam edersen bende dilini keserim. Hem indirsene yaa bu ne böyle bebek gibi, " sesim kızgın çıksada her an güldüm gülecektim. Güzelim arabanın kaportasına oturttu beni , botlarımda yanıma koydu. " Ben gidip çıkış işlemlerini yapayım sen botlarını giy arabada bekle. " dedi gülerek. Yüzümü eğdim ya utançtan ölecektim yada mutluluktan kalp krizi geçirecektim. Midemde ki geberen kelebeklere acıdım. Bu kadar mutluluk gerçekten fazlaydı, neyse şom ağzımı açmıyım malum. Botlarımı giyip arabanın kilidini açtım hafif esen rüzgar bütün saçlarımı karıştırsada aldırmadım. Kapıya yaslanıp derin nefes aldım bunu 4-5 kez denedikten sonra kendime gelebilmiştim.Yavaşca arabaya yerleşirken anahtarı kontağa sokup arabayı çalıştırdım. Radyoda çalan şarkıyı dinlemeye başladım kim olduğunu bilmiyordum ama adam kal…