Bölüm 1

Hikaye 2015 yılında geçiyor, bazı şeylere şaşırmayınız :) Geçmiş. Hayallerimin üzerini yağmur yağarken yaşadığımın zamanın adı geçmişti. Hayalperest bir şarkının yükselen noktalarında gizliydim. Zihnim, yer yer gökkuşağının renkleriyle ışıldarken, yer yer zifiri karanlığın koynundaydı. Ruhum kayıp değildi ama yerinde de değildi. Gülümsemelerim tam değildi ama yarım da değildi. Bir araf da kalan kızın adı, Efser Gece'ydi. Efser Gece. Hayalleri uğruna her şeyinden vazgeçebilecek kadar gözü kara bir kızın adıydı bu. Hayalperest bir dünyanın kapılarını aralayıp, o kapıdan içeri sızmayı başarabilen bir kızın. Notalarını başka insanlara duyurmaya çalışan. Ne çok acıklı, ne çok hareketli bir notanın kızıydı. Arada sıkışıp kalmış ne sesini duyurabilen ne bağırabilen bir kız. Özgürlüğü adına savaşan kız bendim ya da özgürlüğü başka bir şey sanan.. Belki biraz da deli doluydum: Aklı başından gitmeye hazır, genellikle neşeli. Her zamanki rutin diyaloglarımdan birini sevgili tavanımla gerçekleştirirken sayısız hayallerimin oynadığı sahneye yine sırt üstü uzanarak bakıyordum. Küçücük içi dolu turşucuk derler ya o bendim. Anım anıma tutmayan zaman zaman enerji patlaması yaşayan, geçmişi düşünerek kendine bugünü zehir eden..... Aileme bile boyun eğmemiştim, burnumun dikine gitmiş bunun sonuçlarına katlanmıştım, benim hayallerime engelleyenlerdi ve ben bunun üstesinden gelmiştim.. " Tavan, aşkım nasılsın? " diyerek soluk, kireç rengi tavanı bakışlarımla dikizlerken iç geçirmeden de edemedim. Düşünceler vızır vızır zihnimden akıp giderken gözlerimi çok kısa bir anlığına yumdum ve bir kere daha iç geçirdim. " Hayallerimi film şeridi gibi bana izlettiğin gibi, biraz da konuşsan ya. " diyerek çemkirdim. Evet arkadaşlar, biraz önce tavana sinirlendim. Diyorum ya , deli doluyum, genellikle deliyim fakat sıkıntı yok! Yatağımda uzanıp, kendi kendime konuşarak tam bir delilik belirtilerini gösterdiğimin farkındaydım elbette. " Tavanla gerçekleştirmiş olduğun o güzel sohbetinizi bırakıp, hatta trip atmayı bırakıp Selim'in yanına gitsen diyorum. " Bu ses Nur hanımdan başkasına ait olabilir miydi? Cık, cık, cık. Tabiki de olamazdı, " Geceeee! " diyerek baskın yaparmış gibi odama bodoslama dalması da cabasıydı. " Kalksana kızım, illa terlik mi istiyorsun? " diye cırladı tepemde. Ellerini beline yerleştirerek gözlerini kısmış, bana bakıyordu. " Tamam pes ediyorum ve kalkıyorum., " diyerek gözlerimi devirdim ve oflaya puflaya yatakta doğruldum. Ayaklarımı yataktan sarkıtıp zemine tabanlarımı dayarken Nur'a keskin olduğunu düşündüğüm ama başaramadığım bir bakış fırlattım. " Sırf senin zorunla bunlar, " diye başladım çemkirmeye. " Çocuk benim iki katım ulan! " Sanki Nur'la değil de, duvarla konuşuyordum. Kızın söylediğim şeyleri umruna bile takmadığı ne kadar da belliydi. Nur belinde duran ellerini göğsünde kavuşturup bal rengi gözlerini yüzüme dikti. Mahkeme suratlıydı ama seviyordum bu kızı. Ailemden uzaklaşıp, İstanbul'a yerleştiğimde kendime edindiğim yegane dostlarım onlardı. Yalnızlık tercih ettiğim bir şey değil de ama bir yanım hep yalnızdı. " Çocuğun romantik olduğunu söyleyen sen değilmişsin gibi konuşma, " dedi tek kaşını kaldırarak. Lafı nereden sokacağını iyi biliyordu. Ellerimi teslim olmuşum gibi havaya kaldırdım. " Tamam, tamam. " ayağa kalkıp Nur ile olan bakışmamızı hizaya soktum. " Özür dilerim iki güzel söze kandığım için." gözlerini devirip odadan çıktı. Kaçınılmaz sondu ayrılamamız ve bununla yüzleşmek zorundaydım. Hava çoktan kararmış ve serinlemişti. ben de gardroba doğru yöneldim, odam da çok fazla eşya yoktu: bir çalışma masam, boydan bir ayna; elbiselerimi yerleştirdiğim büyük, boydan boya bir dolap, küçük, güzel bir pofuduk koltuk, tüylü bir halı ve tek kişilik beni taşımak zorunda olan yatağım, canım nasıl seviyorum seni. canım yatak... Dolabın kapağını açıp elbiselerime göz gezdirirken, gözüme siyah, dar paça kotumu kestirdim. Üzerime soluk gri, kalçalarımı örten bir kazak ve siyah deri ceketimi aldım. Yavaşça kıyafetlerimi giyi…