0.7

“Siyaha dönen kalbin sahibi griyse, insan kendi Öz’üne dönmelidir.” 7. Bölüm,“Sınır Ötesi.” 🎵 İzel – Galiba Sen [İstanbul] 13 Şubat 2025 Alina Alaca… Barışı getirebileceğini sanan insanlar dünyanın gerçek Pollyannalarıydı. 350 bin yıldır bu dünyada yaşam süren insanlar, her seferinde bu düzeni değiştirmek için çabaladılar fakat düşüncelerinin arasında sıkışıp kaldılar. İyilik ve kötülük her zaman bu düzenin bir parçasıydı, insanlar ise başlarına gelen olayları her zaman bencilce yorumladılar. Sandılar ki bu dünya bir tek onlar için var. İşte yüz bin yıllardır insanların başarısız olmasının sebebi buydu. Fıtrata yazılan bencil ruh, kendilerini her zaman bir kahraman gibi hissettirdi. Tanrının bana uzattığı eli kaybettiğimi hissettiğimden beri bir uçurumun kenarında sallanıyor gibiydim. Savrulmak ve yaşama tutunmak arasında küçücük bir noktada. Çok uzun bir süredir tüm bu olayları yaşamama sebep olan günahımı düşünüyordum çünkü yaşadığım bu tepetaklak hayat bana yaptığım bir şeyin bedeli olmalı gibi geliyordu. Tüm bu olaylar nasıl başladı bilmiyorum. İnsan bilinmezliklerle yaşarken her zamankinden daha korkak oluyordu. Korkuyordum. Milyarlarca yıldır var olan bu dünyanın başıma yıkılmasından deli gibi korkuyordum. Davet gecesinin üzerinden sonra tam iki gün geçmişti. Her şey gittikçe berbat hâle gelmekten asla çekinmiyordu. Beni tüketmek için yakılmış olan ateş, gittikçe büyüyordu. Yangınlarında en az vahşi hayvanlar gibi saldırgan olduklarını öğrendim. Dün sabah, Alphan’la birbirimize yakın olduğumuz fotoğraf basın tarafından aşıklar diye sunulmuş, ortalığı çalkalamıştı. Bunu nasıl inkâr edebileceğimi bilmiyorum. Korku ve endişenin yerini alan güven dolu bakışlarım bütün inkarlarıma ket vurmuştu. O sabah günler sonra birlikte yaptığımız ilk kahvaltıydı. Ortam oldukça gergin ve sinir bozucuydu. Birbirimizle konuşmuyor olmamıza rağmen aynı masada sessizce yemek yiyorduk. Ben tabağımdakilerle savaş verirken telefonum acı bir şekilde çaldı. Annem haftalar sonra beni ilk defa arıyordu. Huzursuz midem gerginlikle bir tık daha bulandığında telefonu açmıştım. Direkt konuya girip bana onu sorduğunda bakışlarımı sitemle kardeşime diktim. Beni anneme mi şikâyet etmişti? Annem birkaç iltifatta bulunup beni magazine yakalandığım ve onu rezil ettiği için azarladığında, elimdeki bardağı düşürmüştüm. Onu savuşturarak hızla telefonu kapattığımda, diğerlerinin ne dediğini umursamadan titreyen ellerimle babamın tabletine uzandım. Adımı yazdığımda çıkan yüzlerce internet sitesinin ortak noktası dün geceki fotoğraftı. “ Yeni ortakların gizli aşkları! ” başlığı altında onlarca farklı haber vardı, ancak hepsi aynı fotoğrafı kullanmıştı. Babam gördüğüm şeyin ne olduğunu sanki anlamış gibi sakin bir tavır takındı. Kardeşim merakına yenik düşüp yanıma geldiğinde, öfke yine o sabahta evimizin sınırlarındaydı. “Bana kızmaya hakkın kalmadı abla.” Yapım her zaman anlayış ve sabırlı olsa da bazı şeyler benim sınırlarımın bile ötesindeydi. Özellikle kardeşim öfkesini bana buladığında yıllarca eğittiğim benliğimi kaybetmemek elde değil gibiydi. “Senin aksine ben düştüğüm bataklıkta bana uzatılan eli tutmaya çalışıyorum.” “Şeytana güvenerek mi?” “En son kardeşime güvendiğimde beni oraya sürüklemişti...” Masadan kalkmış ve odama çıkmıştım. Babam arkamdan, kardeşime sorularını yönelttiğinde her şeyi kulak ardı etmiş ve o gün odamdan hiç çıkmamıştım. Şimdi, ofisteki bilgisayar ekranından hakkımızda yazılanları okurken daha bakmak gereken çizimlere vakit ayıramamıştım. Kimileri bizi yakıştırmış, kimileri ise yerden yere vurmuştu. Sosyal medya hesaplarım, iyi veya kötü, binlerce mesajla doluydu. İlk başta hepsini okuyup kendime kaçacak bir delik aradığım sıralarda, kişisel asistanım bunu bana yasaklamış ve beni buraya göndermişti. Geldik, gördük ki ilerlemek bir yana, gerilemiştim. İçimin şiştiğini fark ettiğimde hızla sekmeleri kapattım ve işime odaklandım. Son kez kontrol edilip üretim için onayımı bekleyen kıyafetlerin ilk örneklerini inceliyordum. Elimin safir…