0.6

“Siyah beyaza alaca olduğunda her şey özüne döner.” 6. Bölüm,“Alaca.” 🎵 The Weekend – Party Monster [İstanbul] 11 Şubat 2025 Alina Alaca… Eğer bazı şeylerde söz sahibi olabilseydim, bu aileyi gücümün yettiği ilk gün dağıtırdım. İnsan, hiçbir şeye sahip değilken sahip olmanın ne demek olduğunu bilmezdi. Ama her şeye sahip birinden, sahip oldukları alındığında... işte o zaman gerçek sınav başlardı. Hayat, sınavları ve çelmeleri olan uzun bir yoldu. Ben her zaman bu yolda en az hasarla çıkan taraftım. Tanrı bana bir lütuf sundu ve ben onu reddetmedim. Yirmi beş yıl boyunca, bu lütuf hiç bitmeyecekmiş gibi yaşadım. Şımarıklığım, riyakârlığım, toz pembe hayatımın bana sunduğu aydınlık taraftı. Güneş her zaman beni parlattı, ama hiçbir zaman gecenin karanlığına alıştırmadı. Tanrı, şükretmeyen insanları sevmezdi. Ben günahkâr bir kızdım. Onu kızdırmış olmalıydım. Ve şimdi, beni tüm bu yaşadıklarımla, bu adamla cezalandırıyordu. Varlığı, herkesin ilgisini üstüne toplarken, o zaten buna alışkın gibiydi. Geniş kollarını masaya koyduğunda, benim için olan alanı bile kaplamıştı. Ceketinin yumuşak kumaşı koluma sürtündüğünde, tenim elektrik çarpmış gibi uyuştu. Bardağı yavaşça dudaklarımdan uzaklaştırdım, bakışlarımı ona doğrulttum. Bana bakmasa da beni kışkırtmak için bana temas ettiğini görebiliyordum. Farklıydı. Yüzündeki tuhaf zafer gülümsemesi beni germeye yetiyordu. Neden bize ortak oluyordu? Hayat, o geceden sonra her birimizi bir kenara fırlatmasıyla cezamızı kesmemiş miydi zaten? Şimdi tekrar bir araya geldiğimizde, neden burada olmak istiyordu ki? "Bu ortaklığın hepimiz için iyi olacağına gönülden eminim, Yaman Bey. Belki de bir ortaktan daha fazlası bir aile bile olabiliriz." "Ben de sizinle aynı fikirdeyim, Aydın Bey. Bu ortaklık, ailemiz açısından oldukça yararlı olacak." Aydın Zeydan, oğluna tüm ihtişamını aktarmış olsa da yıllar onu yıpratamamıştı. Hafif ağarmaya başlayan kahve saçlarına rağmen, keskin yüz hatları onu ön plana çıkarıyordu. Sıraç, önündeki şampanyadan bir yudum aldığında, bu durumdan rahatsız olduğunu saklama gereği duymadı. "Ne aile ama! İngiliz kraliyet ailesi yanımızda sönük kalacağına eminim." Dudaklarından zehir gibi sızan sessiz söylenmelerini kulak ardı ettim. "Eğer o sesinin tonunu ayarlamazsan, seni bu aileye meşale gibi dikerim, Sıraç." Aslan, benim kadar sabırlı biri olmadığı için, olaya ufak bir müdahalede bulunmuştu. "Kusura bakma, abicim. Benim midem senin kadar geniş değil. Öyle kolay kolay unutamıyorum bazı şeyleri." Dirseğim hızla Sıraç’ın karnına saplandığında, bir şeylerin ters gittiğine emindim. Ama bunun sadece bir yanılsama olmasını istedim. Kolum kardeşimin olmayacak kadar sert olan bir şeye değdiğinde, yanımdaki beden uyarılmış gibi gerildi. Bedenime bir çakmak çakıldı ve alev aldım. Parmak uçlarımdan saç derime kadar uzanan bu ateş, bir tek beni değil tenimin değdiği teni de yaktı. Sol eli yavaşça masanın altına girip çıplak tenimi okşadığında, kendimi büyük bir günaha sürüklenmiş gibi hissediyordum. Kolumu elinden kurtarmak istedim, ama sıçrayan ateş onu da tutuşturduğunda, bu çaba anlamsızdı. İfadesini bozmamıştı. Bakışları, tüm bu olanları inkâr edercesine babama odaklanmışken, bedeni bunun için savaş veriyordu. Nasırlı parmakları tenimde baskısını artırdığında, kolum kaslı karnına daha sert yaslandı. Tenimin altındaki sertlik, nefesimin kesilmesine yeterken, boynumun yandığını hissediyordum. "O zaman imzaları atmanın tam zamanı değil mi, baba?" Altay, Derin’in uzattığı belgeleri masanın ortasına koyduğunda herkes kalemlerine uzandı. Fakat ben kıpırdayamadım. Alphan, tüm kolumu esir almış gibiydi. Tenim üzerindeki varlığı, kontrolü ele geçiren bir güç gibi hissediliyordu. "Sınırdan içeri izinsiz girersen, toprağın altındaki mayınlara takılırsın, Alaca." Sesi, dikkatlice ölçülmüş bir uyarıydı. Ama gözlerindeki gölge, söylediklerinden çok daha fazlasını saklıyordu. "Sınırların pek ilgimi çekmiyor, Öz." diyerek karşılık verdim. "Şimdi kolumu kendine sürtmeyi kesip imza atmam için on…