0.3

“Çiçek tüm ihtişamını kaybetti ve son kez solukça hayata açtı gözlerini. Güneşin güzelliğine kandı görmedi kendini, son kez tüketti kalbini. En sonunda yumdu gözlerini…” 3. Bölüm, “Soluk.” 🎵Low - Lullaby [İstanbul] 27 Ocak 2025. Alina Alaca... Ruhun kanadığını fark etmek zordu aslında, insan sevginin sanrısına öyle kaptırıyordu ki kendini unutuyordu hayatın solduran nefretini. Karanlığın içinde bir uğultu sardı sanki beni, sonra başladığım yerde buluverdim kendimi. Hayat beni savrulduğum o sanrıdan öyle bir çekti ki yaşadığım hayatın sadece bir masaldan ibaret olduğunu fark ettim. El değmemiş bir krallıkta dünyadan bir haber büyütülen bir kız. Kötülüklerin bana öyle ulaşmayacağına inanmış biriydim ki bu gece buraya gelmeye cesaret edebilmiştim. Tehlike çanları tekrar etrafımı sargıladığında tüm o bağırışımalar ruhuma işlemiş gibiydi. Ruhum, o koridorda sıkışıp kalmış ve benden her şeyimi almıştı. Adımlarım hızla tekrar o odaya yönlendiğinde saçlarımdan çektiği gibi beni kendine yaklaştı. İğrenç yüzü ile tekrar karşıma çıktığında boğazım düğümlendi. “Şimdi sığınabileceğin bir kapı kalmadı.” Gözlerimi etrafta gezdirdiğimde mekânın boş olduğunu fark ettim oysa o uğultu hâlâ kulaklarımdaydı. “Benden ne istiyorsun?” dediğimde bakışlarını bedenime çevirdi. Onunla birlikte bakışlarımı bedenime çevirdiğimde kanlar içerisindeydim. Kan kokusu tekrar burnumu sızlatırken ondan da pis olan nefesi ensemde hissettim. Göğsüm korkuyla çarparken eli belime dolanarak beni kendine yaslıyordu. “Bedeninin her zerresini istiyorum.” Korku eğer somut bir kavram olsaydı göğsümde büyümekte olan bir çığ olurdu. Ondan kendimi kurtarmaya çalışırken artık nefesini değil ensemde dudaklarını hissediyordum. Bir insanın daha iğrenç bir şey hissetmesi mümkün müydü? O an ruhumun çürümeye başladığını hissettim. Ben kurtulmak için çabalarken sanki o bir zincir gibi bana bir kez daha sabitleniyordu. Gözyaşlarım çığlıklarıma karışırken onun tekrar bulmayı beklemiyordum. Hiç normale dönmeyecek kadar çatık kaşları tam olarak bana sabitlenmişti. “Yardım et.” diye fısıldadım o gürültünün içinde. Bakışları, bir insanı öldürecek öfkesini büründüğünde aramızdaki yirmi adımlık mesafeyi saniyeler içerisinde kapattı. Tam karşımda durduğunda vücudumu sarmalayan pis eller durdu, zincirler çözüldü. Midem şiddetle sarsılırken hiç zorlanmadan beni kollarına çektiğinde kafamı göğsüne yasladım. Ruhumu emip yok edecek olan eller tamamen yerini güvenli kollara bıraktığında, korku bir kuş misali uçup gitmişti. Ellerini belime dolarken “Nefes al...” dedi. O ana kadar ölüyor olduğumu bile fark etmedim. Kollarında son kez ona baktığımda göğsüme bir yük oturdu. Bu yükü tanımıyordum. “Artık bitti.” Gözlerimi hızla açıp doğrulduğumda yaptığım ilk şey ciğerlerimi havayla buluşturmak oldu. Gözlerim, fırlarcasına yataktan kalktığım için kararırken başımda dayanılmaz bir ağrıyla karşı karşıyaydım. Kafam istemsizce tekrar yastığa düştüğünde kendime gelmeye çalışıyordum. Tüm vücudum ağrıyla sızlıyor, midemdeki zehir katlanarak büyüyor gibiydi. İşte o an tam başı ucumda bir bedenin varlığını hissettim ve gözlerimi açtım. Kalıplı bedeni ile üzerime doğru hafifçe eğilmiş, bana bakıyordu. Ben neredeydim? Sol elmacık kemiği hafif morarmış dudağı da patlamıştı. Alphan’ın varlığı ne kadar rüyam yüzünden huzur verici hissettirse de tüm bu olayların başıma gelmesinin sebebi oydu. Yattığım yatak aniden bir mezar gibi hissettirmeye başladığında halimi umursamadan doğruldum. “Dinlenmen gerekiyor.” Ses tonu yine ifadesiz tonunu aldığında biraz da olsun sebep olduğu şeyden pişman olduğunu düşünmüştüm. Odanın aydınlanması için abajuru yaktı. “Kardeşim nerede?” dediğimde ifadesi değişmedi. “Altay nerede?” Sabrım gittikçe tükenirken bir kez daha konuştum. “Sana soruyorum!” “Bağırma.” Bakışlarını gözlerime sabitledi. “Hepsi aşağıda.” “İyi bende aşağıya ineceğim.” dedim ve yavaş adımlarla kapıya yönlendiğimde kolumdan kavradı. “Dinlenmen gerekiyor Alina.” Gözlerini gözlerime kilitlediğinde bakışlarım meydan okuyan…