0.1

Bölümleri kısa ama tadımlık olarak planladım umarım beğenirsiniz... "Gün gelir, kendini gölgenin avucunda yapayalnız bulursun." 🎵Ayça Özefe - Yıkılmam Asla 1. Bölüm, " Gölgenin Avucu. " [İstanbul] 26 Ocak 2025. Alina Alaca... "Aradığınız kişiye şu an da ulaşılmıyor, sinyal sesinden sonra kendi tarifeniz üzerinden mesajınızı bırakabilirsiniz." Artık kaçıncı olduğunu sayamadığım telesekreterin sesiyle sıkıntıyla nefes verdim. Hızla gözlerimi Aslan'a diktiğimde bakışlarını benden kaçırdı. "Kardeşim tam 16 saattir kayıp ve sen hala orada öylece oturuyorsun. Sana inanamıyorum!" "Alina sakin olur musun? Sıraç çocuk değil belki de biraz kafa dinlemek istemiştir." "Yirmi yaşında olması; ona, başının estiğinde kimseye haber vermeden gidebilme hakkı vermiyor. Ben onun ablasıyım onun için endişelenecek olduğumu bilmesi gerekiyordu." dedim hayal kırıklığı içerisinde. Ya başına bir şey geldiyse düşüncesi beni ele geçirirken yutkunamadım. Hırsla tekrar numarasının üzerine tıkladığımda diğerlerinden farklı sonuç almadım. Telefonu yatağın kenarına fırlatırken josefinimin üzerinde uzanan Aslan'a doğru yürüdüm. Gözleri sahte bir korku ile bürünürken gözlerimi devirdim. "Keşke o telefonu kafana fırlatsaydım!" Sinirimi koluna hırsla vurarak çıkarırken sadece gülüyordu. "Çok sinir bozucusun, senin gibi bir aptal ile kan bağımın olduğuna inanamıyorum." "Alina neden bu kadar taktın bu konuya." "Neden mi taktım? Aslan Sıraç benim kardeşim ve aşağıda sürekli kardeşimi soran bir babam var. Sence anlamayacak mı sanıyorsun? Tüm bu olanları öğrendiğinde söylemediğimiz için çok fena canımızı okuyacak." dedim sıkıntıyla. Aslan doğruldu ve yanına oturmam için yer açtı. "Neden bana güvenmiyorsun Ala, bırak da babana Sıraç hesap versin. Hem başına bir şey gelmediğine eminim." "Nasıl böyle emin olabiliyorsun." dedim sabırsız bir ses tonuyla. Hızla ayağı kalkığımda kapıya doğru yöneldim. "Babama her şeyi anlatacağım Aslan, risk alamam." Aslan hızla oturduğu yerden fırladı ve bileğimden yakaladı. Gözlerim şaşkınlıkla yaptığı şeye bakarken hızla kolumu elinden çektim. "Bunu yapamazsın Alina." "Nedenmiş o?" "Çünkü..." dediğinde gözlerini tekrar kaçırdı. İşte o an kafamda bir ışık yandı ve tüm karanlık aydınlandı. Şüpheyle gözlerimi ona diktiğimde uzun kıvrımlı tırnaklarımı sinirle elime geçirdim. "Çünkü sen onun nerede olduğunu biliyorsun." diye bağırdım birilerinin duymasını umursamadan. Aramızdaki mesafeyi büyük adımlarla kapattığımda hızla onu göğsünden ittim. Bunu beklemiyor olduğundan büyük cüssesi sendelemişti. "Hemen bana olduğu yeri söylüyorsun Aslan." "Hayır öyle bir şey yapmayacağım." dedi ters bir şekilde. "Kendin bulaştığın yetmiyormuş gibi kardeşimi de kendi pisliğine bulaştırdığına inanamıyorum. Senden nefret ediyorum!" "Ben kimseye bir şey bulaştırmadım. Sen kendini kandırmaya devam-" "Senin karşında aptal yok. Ya şimdi kardeşimin nerede olduğunu söylersin ya da yediğin her boku amcama anlatırım. Mirastan men edildiğini de yarın gazetede manşet diye okursun." Gözlerimi ona meydan okurcasına diktiğimde dişlerini sıkmaya başlamıştı. İşte ikimizde şimdi ortak bir dilde konuşmaya başlamıştık. "Cesaret bile etme..." diye fısıldadı beni korkutabileceğini sandığı bir tonda. Ona alayla gülmekle yetindim. "Benim tek kelimem senden on kişinin saatlerce dil dökmesine eşit Aslan. Ve inan bana sen de ben de amcamın kime inanacağını ikimiz de çok iyi biliyoruz. Şimdi beni uğraştırmadan bana kardeşimin nerede olduğunu söyle." Odadaki gerilim hızla artarken Aslan hırsla geri çekilip odamdaki dekorlardan birine tekme attı. Geri zekalı herif. "Beş yaşında gibi davranmayı bırakıp bana cevap vermeye başlayacak mısın?" dediğimde çatılmış kaşlarla bana bakmaya başladı. "Senden nefret ediyorum Alina." "Hislerimiz karşılıklı ama senin nefret ettiğin ben değil, benim elimdeki güç. Tek sözümün neler yapabileceğini çok net biliyorsun. İnatlaşmak mı istiyorsun? Peki, belki de ilk hamleyi ben yapmalıyım." bu sefer bana yetişmesine izin vermeden kapıdan fırladığımda hızla merdi…