1.3

“Kimliği sahte ruhların kaderi, sahtekârlar tarafından yazılır.” 13. Bölüm, "Sahtekâr.” 🎵 Güncel Gürsel Artıktay – Ölmezdim 28 Ocak 2021 [İstanbul] Yakan acı mıdır, yoksa yakıcı olan yürek mi? Kış sarar mı ruhu yandığında yoksa zaman alıp gider mi mevsimler gibi. Karar bir kez verilmişti. Dağhan ölmüş, kendini bulana kadar kaderin ellerine verilmişti. Altay arabayı sokağın sonuna doğru sürdü ve daha sonra boş arazinin ortasına park etti. Dikiz aynasından İrem’i kontrol ederken ne kadar tedirgin olduğunu fark etmişti. Oysa o gece geride bırakmak üzere olduğu kız, vicdanının en derinlerine yara bırakmıştı. Dağhan, ön koltukta dikiz aynasındaki yansımasını izlerken kimse yerinden kıpırdayamıyordu. Çünkü onlar da biliyorlardı ki kendinde vazgeçtiğinden verebilecekleri hiçbir savaş onu geri getirmeyecekti. “Dağhan iyi misin?” Altay yavaşça omzuna dokunduğunda tepki vermeyi reddetti. Genç adam titreyen elleri ile radyonun sesini biraz daha açtı, tanıdık müziğin tınısı ile nefesini tuttu. “Nefret etmek için yaşım müsaitti ve kendime gelmem için bir vesait vardı. Bir gün odada buldular beni yarı baygın, sonra verdiğim sözleri yine hiçe saydım.” Anılar, genç adamı aniden ele geçirdiğinde ellerindeki gücün çekildiğini hissetti. Oysa elleri demirden olan adamın yerine geçecekti. İrem, Dağhan’a endişeyle bakarken yerinden doğruldu ve elini omzuna koyarak okşadı. “Dağhan…” diye seslendi fısıldama gibi. Daha sonra çenesini sol omzuna koydu ve kafasını onunkine yasladı. “Sorun değil.” Dağhan genç kadının teması ile tuttuğu nefesini yavaşça verdi ve sağ eliyle uzanıp yanağına dokundu. “Ölsem de seni bırakmayacağım İrem.” “Sorun artık beni bırakman değil, Dağhan. Çünkü ben artık oraya sıkışan İrem değilim. Sadece burada olduğumu bil, yapmak istemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin.” İrem yanağındaki eli sıkıca tuttu. “Hiçbir adımın geri dönüşsüz olmayacak. Gerekirse yine ortadan kayboluruz, yanıp kül olmuş gibi.” Altay hızla nefes verdi ve kemerini çıkarıp kapısını açtı. “Ben bir sigara içeceğim.” Kapı ardından sertçe kapandığında genç adam bakışlarını arabadan çok uzaklara sabitledi. Cebindeki paketi çevik bir hareketle çıkardı ve dudaklarında sigarasını tutuşturdu. Derin bir iç çekişle dumanı içine doldururken yumruklarını sıktı. “Hepten kafayı yedin be oğlum, kendine gel.” Dağhan, arabanın önünde sigarasını içen Altay’a bakarken bir kez daha bunu neden yaptığını hatırladı; ona bu kimlikle bu cihanda daha fazla yer kalmamıştı. İrem’in elini aldı ve dudaklarına götürdü. “Sıkma güzel canını sen, ben hiçbir şeyden vazgeçmiş değilim. Sadece herkesi bu kadar sorumluluğun altında bırakmak beni sorgulattı.” İrem ışıldayan gözlerle bakışlarını ona çevirdi. “Her şey çok güzel olacak Dağhan, öyle bir adam olacaksın ki sıktığın yumruk demir olacak. Gölgenden sadece kalpsizler korkacak ve ablan seninle gurur duyacak.” Sanki nefesi kesildi. “Ablamı kurtarmaya korkan ellerim, yumruk olduğunda demir olsa ne olur İrem.” “Hepimizin kaderi farklı yazıldı Dağhan. Sena ölmeseydi, onu bekleyen karanlığı belki de hiçbir zaman yenemezdi. Babam ölmeseydi, sen gelmeseydin ben o karanlığın içinde boğulacaktım. Bazen temizlenmek için bile pislenmek gerekir. Ablan senin yüzünden değil o canavarlar yüzünden öldü. Ellerin zehir değil ki dokunduğunu soldurasın.” Dağhan’ın tüm bedeni gerildi. İnsan ruhun içinde olduğuna eminken bu kadar ait olmayan nasıl hissederdi diye düşündü. Belki de çoktan zamanı gelmişti, suçun onun ellerinde olmadığını kendine inandırmaya. Altay sigarasını boşluğa fırlattı ve omzunun üzerinden onlara baktı. Dışardan öyle samimi bir an gibi duruyordu ki insan bakışların ardında daha fazlası olduğunu düşünmeden edemiyor gibiydi. Altay en az Dağhan kadar gerilmişti. İkisinin bu samimi hallerini izlemek volkanı tetiklemek gibiydi. Lav gittikçe yükselirken kısıkça mırıldandı. “Bana bu payını veren kaderin de…” İrem boşta olan eli ile Dağhan’ın saçlarını karıştırdı. “Asıl canını sen sıkma velet, sonunda sana benden büyük olma fırsatı. Yerine geçe…