1.2

“Kontrol Merkezi.” “Gözü korkusuz askerin kontrol merkezi her zaman beyni olurdu. Kalbi ile hareket eden asker ise duyularının kurbanı olurdu.” 12. Bölüm,“Kontrol Merkezi.” 🎵 Mabel Matiz – Boyalı Da Saçları [İstanbul] 27 Şubat 2025 Alina Alaca... Kader bir kelimeden daha fazlasıydı benim hayatımda. Yönetimdi, seçim biçimi değildi. İnsan kendi kaderini ne kadar yönetebilirdi? Hepimiz bir kürenin içinde yaşayan piyonlarken tanrıya ne kadar kafa tutabilirdik? Fırçanın son darbesini tuvale vurduğumda gözümden bir yaş süzüldü. Bir hikâye daha parmaklarımın arasında son bulmuştu. Bir gün parmaklarım kendi hikayemi sonlandıracaktı fakat ardımda kimleri de alacağını bana hiç göstermeyecekti. Bakışlarım kış bahçesinin camlarına tutundu, gün daha yeni ayıyordu. Ben daha uyumamıştım. Tüm gece boyunca tabloyu bitirmiştim. Dağhan’dan sonra hayatım tepe taklak olmuştu, gündüzleri kendimi dışarıya attığım ilk an kendimi onun yanında buluyordum. Pek konuşmuyorduk, beni kollarının arasında tutuyor gelen felaket için sanki avutuyor gibiydi. Dudakları kimi zaman tenime değiyor beni alev gibi yakıyordu. Birbirimizden uzaklaştığımız ilk an soğuklara esir oluyorduk. Bazı zamanlarda kendimi bir trene binmiş gibi hissediyordum, o tren gidiyordu fakat rayların sonu uçurumdu. Öylece çıktığım bu tepeden bir anda düşüp yere çakılmak istemiyordum. Huzursuz hissediyordum. Sanki bir şeyler yanlıştı. O ve ben sanki kaderi zorluyormuşuz gibi hissediyordum. Elimin tersi ile gözyaşımı hızla sildiğimde camın önünde sırıtarak bana bakan bir silüet ile karşılaştım. Gözlerim hızla büyürken, korkuyla yerimden fırladım. Dudaklarımdan firar eden çığlık odayı doldururken, silüetin erkeksi kahkahası bana eşlik etti. Gözlerimi kıstım ve karanlığa doğru yavaşça yaklaştım, aniden işaret parmağı ile ritmik şekilde cama vurduğunda bir kez daha irkildim. Fakat bu kez onun kim olduğunu anlamıştım. Dişlerimi sıktım ve sinirle elime ilk gelen şeyi cama fırlattım. Pikenin püskülleri hızla cama çarpmış ve onun da şaşırmasını sağlamıştı. “Aslan! Aklımı çıktı.” Ona bağırmam kahkahasını şiddetlendirdi. O sırada Elzem yavaşça cama yaklaştı ve Aslan’ı kolundan çekip uzaklaştırdı. “Sabah tam olarak bu suratla uyandım inan bana korkmakta çok haklısın.” dedi isyankâr bir tonda. “Ne var kızım benim suratımda?” “Nur var Aslan, seni gören bu yüzden far görmüş kedi gibi kalıyor.” dedi sırıtarak. Bir yandan Aslan’ı çekiştiriyor diğer yandan da ona laf yetiştirmeye çalışıyordu. Gözlerimi devirdim, “Tencere kapak, iki deli birbirlerini bulmuşlar.” Kâsenin içinden birkaç bademi avuçladım ve atıştırarak kapıya doğru yürüdüm. Bu on gün boyunca kendimi yemeğe adamış gibiydim, belimden düşen bütün kıyafetlerim nihayet yavaşça tekrardan eskisi gibi bana olmaya başlamıştı. Ben kapıyı açarken, ikisi hâlâ birbirileri ile didişmekle meşguldü. “Nerede kaldın Âlâ? Havanın kaç derece olduğundan haberin var mı senin?” “Az önce bana yaptıklarından sonra sana kapıyı açtığım için dua etmelisin, Aslan! Keza benim yerimde başkası olsa seni o soğukta bırakmaktan keyif alacağına eminim.” Tavırlarına yüzümü buruşturmadan edemedim. Hep birlikte içeri doğru adımlarken Sıraç yeni uyandığını belli eden saçları ile yavaşça merdivenlerden iniyordu. “Ne bu tantana sabah sabah, deli mi dürttü?” “Deli değil Aslan dürttü ablacım.” dedi Elzem keyifle. Sıraç, Elzem’in söylediğine Aslan’a bakarak sırıttıktan sonra bana döndü. “Babam nerede?” “Sabah erkenden çıkıp gitti, biliyorsun şu sıralar pek samimi olduğumuzdan yüzüme bakmadan çıktı.” Sıkıntıyla kendimi koltuklardan birine attığımda Aslan sırıtarak karşımdaki koltuğa yayıldı ve kolunu Elzem’in omzuna attı. “Amcamın nerede olduğunu öğrenmek isteyen varsa şimdi ayaklarıma kapanıp özür dilerse belki söylerim.” “Siktir oradan.” diye refleksle bağırdı sevgili kardeşim. Aslan’ın tek kaşı havalanırken yavaşça doğruldu. “Ne dedin duyamadım enik?” “Meclis-i kelâmı terk eyle diyorum abicim.” Aslan ağzının içinde mırıldanmaya başladığında gelen bildirim sesi ile sehpanın üzerinden tel…