0.0

Back To Black'e hoş geldiniz! Umarım giriş bölümünü beğenirsiniz. Kendisi geçmişten bir kesit. Her şeyin başlangıcı, her şeyin sonu. Başladığınız tarihi bırakabilirsiniz. Yorumlarınızı bekliyor olacağım... "Siyahın içindeki bütün aydınlığa...” 0. Bölüm, " Aydınlık ." [Ankara] 17 Aralık, 2020... Soğuk her zaman esiri olduğumuz bir günah gibiydi. Kimi zaman sizi usulca takip ederken kimi zaman iliklerinize kadar işlerdi. Gecenin bir yarısı olmasına rağmen kızıla boyanmış gökyüzünü izledi gözleriyle. Bakışlarını indirdiğinde saatini kontrol etti, yaklaşık iki dakika sonra her şeyi bitirecekti. Hızla belindeki silahı çıkartıp son kez kontrol etti. Hata yaparsa her şey başlamadan tam anlamıyla biterdi. İçinden saniyeleri sayarken aniden arkasında beklediği binanın kapısı açıldı. On saniye erken gelmişti. Gözleri minnetle karşısındaki yaşlı adamı bulduğunda, ondan aynı karşılığı alamamıştı. Adımlarını hızlandırırken siyah ceketinin cebinden çıkardığı maskeyi yüzene geçirdi. "Bu yaptığın iyiliği unutmayacağım Sadık, bedeli ne olursa olsun geri ödeyeceğim." dediğinde yaşlı adam gencin toy görüntüsüyle derin bir nefes verdi. "Senden iyilik istemiyorum Dağhan, yapman gerekeni yap ve diğer kızlar gibi kızımı kurtar." dedi dişlerini sinirle sıkarken. Beyaz saçları ve kırışık yüzü acıyla mayalanmış bir hayat, kızını ateşin ortasında almaya çalışan bir çalı gibiydi. İçine girerse kendini de yakar kızını yanmaktan beter ederdi. Genç adam gözlerini adamın üzerinde tutmaya devam etti. Başka bir şansı yoktu, eğer bu gece yapılan planlar öğrenilirse hepsi ölecekti. Mezarları bile olmayan cesetler olacaklardı. "Merak etme ölsem bile bu olayı bugün bitireceğim. Benden ablamı aldılar, başka bir kadının hayatından etmelerine izin vermeyeceğim." Genç adam adımlarından emin bir şekilde kapıdan girdiğinde yaşlı adam son kez seslendi. "Kızım," diye mırıldandı "Ona onu hiç sevdiğimi söylemedim. Eğer onu kurtaramazsan, bir babası olduğunu ve onu çok sevdiğini söyle. Her şeye geç kaldığım için üzgünüm." Tek bir acı Dağhan da depremler yaratırken yumruklarını daha da sıktı. Yavaşça arkasındaki adama döndüğünde tam olarak gözlerinin içine baktı. "Vaktimi çalıyorsun Sadık, bunları sabah kızına söylersin. Şimdi almam gerek bir can var." dediğinde yaşlı adamın gözlerinde ilk defa bir umut belirdi. Bu döngüyü bitirebilecek biri sonunda gelmişti. Sessizlik rahatsız edici bir hâle büründüğünde yürümeye devam etti. Adımları mermer zeminin üzerinde ilerlerken kendine güvenini tamamen kazanmış durumdaydı. Kanındaki adrenalin bütün hislerini ele geçirdiğinde gözü kör olmuş gibiydi. Mutfaktan geçip hızla mekânın içine girebilirdi fakat bu tüm planı tehlikeye atardı. Risk alma şansı yoktu. Depo kısmına doğru ilerlerken silahını belinden çıkardı ve susturucusunu taktı. Şanslıydı ki sevkiyat vardı, herkes kamyonla ilgilenirken şansın ondan yana olması, tanrının bir hediyesi olduğunu biliyordu. Koşar adımlarla binanın üst kapısına giden kapıya ulaştığında vakit kaybetmeden ilerlemeye başladı. Merdivenleri üçer beşer çıkarken artık sabrı kalmamıştı. Müzik sesi kulaklarına iliştiğinde yutkundu. Plan basitti, İlhan Özkan'ı ve yakınındaki adamları öldürüp bir daha kimsenin buna cesaret edememesini sağla. Mekânın içerisine girerken maskesini çıkardı. Silahını kamufle ettikten sonra tanıdık yüzlerin selamına sadece kafa sallamakla yetindi. Konu tanınmamak değildi. Konu şu alana girene kadar kimsenin onun burada olduğunu bilmemesiydi. İlhan son zamanlarda Dağhan'ı gözetletmeye başlamıştı. Mekâna geldiği ilk an korumalar etraflarında mekik dokumaya başlıyor eller silaha uzanmak için tetik de bekliyordu. Dağhan için bu durum ne kadar keyifli olsa da bu işi kolayca bitirmek için bunları atlatması gerekiyordu. 21 yaşındaki bir çocuktan korkmak İlhan için ne kadar onur kırıcı da olsa ölüm korkusu her şeyden önde geliyordu. Çünkü görmüştü, öldürme arzusu ile yanıp kavrulan gözlerini görmüştü. İlhan rahatça içkisini yudumlarken yanındaki kızlarına baktı. Sahte gülümsemelerle usta bir o…