17.Bölüm

#Bir Avuç Sevinç İki Kepçe Hüzün Bana Bir Masal Anlat Baba Merdivenlerden önden ben arkadan annem olarak indik. Düşmemek için önüme bakarken annemin ayak sesleri kesildi arkama dönüp ona bakarken gülümseyerek bana baktığını gördüm. Tam önüme döndüm ki burnumun dibindeki gece lacivert takımlı adamı farketmedim. Bir dakika Asaf ? Görüntü karşısında mest olmuştum.. Rüya mı görüyordum yoksa halüsinasyon muydu? Asaf'ın kolunu sıktım, kendi kendime fazla konuşmayı abartmış artık görüntüsünü getiriyordu zihnim. " Ah acıdı." dediğinde gözlerimi ona diktim gerçekti ve karşımdaydı! "Bunu kendine yapman gerekmiyor muydu şehirli?" " Se-en burada ne yapıyorsun?" dedim cümlelerimi toparlamaya çalışırken, sevgilisinin yanına gitmiyor muydu? Bir dakika yoksa LAN! " Günlüğünü unutmuşsun onu getirmeye geldim." dedi elinde ki günlüğü bana uzattı. Bu benim değildi bir kere annemindi, daha güzel bir yalan bulabilirdin! " Teşekkür ederim bu arada Aysima abla, " dedi kocaman gülümse ile , Anneme abla ? Ya sen aşık değil misin abla ne demek ? Burada neler oluyor biri bana açıklayabilir mi? İç sesimle konuşmaya başladım yine. kendi düşüncelerime göz devirip konuşmaya başladım. " Tamam artık gidebilirsin işimiz var." dedim, yani neden takım ile karşımdaydı? Lacivert takım içinde siyah gömlek, bir kaç düğmesi açık nefesi kesici duruyordu. Arsız iç sesimi dövmek istedim ama öyle böyle değil beyzbol sopasıyla! " Başka bir şeyi daha unutmuşsun?" Ne unutmuştum ki? Günlük dışında orada bir şey bırakmamıştım ki.. " Bez bebeğimi diyorsan onu bilerek Refet'e bıraktım." " Hayır kolyeni, " dedi iç cebini karıştırdı. " Ben kolye falan unutmadım. " küçük çakıltaşlarıyla yaptığı kolyeyi bana gösterdi. Boncuk kolyelerinin çakıltaşı versiyonuydu." Seni her özlediğimde bir çakıltaşı bağladım ve baktım ki senin özlememe çakıltaşları bile engel olmuyor bende geleyim dedim. " dedi,ağzım bir karış açıldı, bukleleli saçlarımı arkaya attı bana yaklaşarak kolyeyi önden taktı. Hızlı inip kalkan göğsüm beni ele veriyordu, kahretsin! içerideki parti çok fenaydı! Ne olduğu hakkında bir fikrim yoktu doğru dürüst düşünemiyordum. " Astım krizin tutacak sakin şehirli! " dedi bıyık altından gülerek. " Çok uyuzsun biliyorsun değil mi ? " " Evet bide gıcığım ve hödüğüm bak onu unuttun. " dedi gülerek. Allahım nasılda burnumda tütmüştü bu portakal kokusu. Marketlerde portakal özlü duş jeli aramadım dediysem ölümüne yalan olurdu. Bu sıra annem yanımıza gelince Asaf kendini toparladı. Cebini tekrar karıştırmaya başladı bir hediye daha mı ! Kalbim dayanmaz bu kadar mutluluğu kaldıramaz cidden. Annemin verdiği kalp şeklindeki çakıl taşını olduğunu görünce kalbimi bir hüzün kapladı. Geçmiş her zaman önüme engel olmak zorunda mı ? Tam koşmaya başlıyorum geçmiş ayağıma çelme takıyor ve beni düşürüyordu. Her zaman böyle olmuştu bu. " Aysima abla " dedi boğazını temizledi. " 23 yıl önce bana bu taşı verince , kalbinide verdin sanmıştım. O yüzden yanımdan hiç ayırmazdım sanki bunu çıkarırsam beni unutacakmışsın sanırdım. Çocukluk sana aşık olduğumu sanmıştım, ben aşık olmak o sanıyordum.. Çok sevmek merak etmek sanıyordum.. O aşk değil miş, seni bir abla kanımdan canımdan bir abla olarak çok sevmişim bunu kızına aşık olunca anladım. Aşkın ne demek olduğunu tattım.. O zaman gerçekler yüzüme çarptı, bu kolyenin bende kalması pek doğru olmaz. " dedi annemin eline taşı bıraktı. Sonra bana dönüp baktı, siyah incilerin içi öyle parıldıyordu ki kendimi gözlerinde gördüm. " Turuncu senin rengin " dedi özlediğim sesiyle. Ukalalık yoktu, nefret yoktu. Özlem vardı sesinde gerçekte beni özlemişti.. Asaf Azer Miran beni özlemişti.. İç sesim bile şok geçirmiş tek kelime etmeye korkmuştu. " Hayır turuncu bizim rengimiz. Sen turuncuya anlam katan adamsın. " dedim arsızca az ilerde annem olması yada komşuların bizi kesmesi umrumda değildi. " Sen turuncu rengini güzel yapan kadınsın. " dedi gülümseyerek. Onun gülmesine alışabilirim. Hatta alıştım gitti bana ömür boyu gülümsesin. " Bana hep böyle gülümse ben nefes…