Bölüm 14

" Mihrimah bugün seni yollayan firma beni aradı, aslında sen bugün yeni yola çıkmışsın. " evet arkadaşlarm güzl bir filmdi fakat sona gelmiştik.. " Güneş Bey be-" " Mihrimah sen kimsin ! Bu çiftlikte ne arıyorsun?" diye bağırdığında gözlerim dolmuştu. Tanıdığım babam değildi gözleri bambaşka biri gelmişti ve benim kaçacak yerim kalmamıştı.. " Adın Mihrimah'da değil öyle mi? " diye ekledi. Elimin tersiyle gözyaşlarımını sildim. " Hayır a-adım Mihrimah, Mihrimah Sancak! " diyip gözlerinin içine baktım. Onunda gözleride dolmaya başlamıştı, geri gitmeye çalışırken kayıp düştü. Dünya ayağımın altındn kaymıştı, ona kızı olduğumu bu şekilde söylemek istememiştim.. Bu tepkiyi almak istememiştim. "Güneş Bey iyimisiniz ? " elleriyle başını tuttu. " Aysima Sa-Sancak neyin oluyor ?" dedi sesi titremeye başladı. "Annem! " dedim sanki heryer sessiz benim sesim eko yapıyordu. Dolu gözlerle bana bakıyordu, derin nefes aldım kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. " Bu bu yüzden çok benziyorsunuz." gözleri dolarak etrafa bakındı olayları idrak etmeye çalışıyordu. "ne işin var burada ! " diye bağırarak ayağa kalktı. " Neden yolladı bunca sene sonra seni ! Git evimden ! Defol senin yanın ailenin yanı! " İç çekerek ağlamaya başladım ne yaptığının farkında mıydı? Beni paramparça etmişti.. Nefes alışverişlerim sıklaşmaya başladı şimdi kriz geçiremezdim. Nefesimi dizginliyip herşeyi bir bir anlatacaktım. "Sen, sen benim babamsın.. " etrafa bakarken birden durdu ve yüzüme baktı. Dudakları alayla kıvrıldı ! " Gerçekten mi? bence annen para yürütmek için bunu demiş olmasın ? Benden para yürüttükten sonra kimi baba diye kandıracaksınız ?" dediğinde kalbime sanki bıçak darbesi yemiş gibi nefesim kesildi. Ne demek ! Allah'ım bunca zaman sadece babamı yanlış mı tanışmıştım? Bu adam benim babam olmazdı , annemin namusunu bu kadar çabuk kirletemezdi! Buraya geldiğimde aklımın ucundan geçmezdi bana böyle davranması. Babam anneme ne ile itam ediyordu! Lanet olsun neden bulmuştum ki o günlüğü. Neden ! Keşke annemi dinleseydim.. anneme babam bile inanmıyordu. Bir insan aşık olduğu insana nasıl inanmaz aklım almıyor! Annem bu kadar yara alacağımı söylese dinlemez miydim onu ? Dik kafalıyım kahretsin ! Özür dilerim anne.. seni bir hiç uğruna üzmüşüm. Kalbini boşuna kırmışım, seni bensizlikle boşuna sınamışım! " Üzgünüm Güneş Bey annem para uğruna beni buraya yollamış olsaydı, 23 yıl önce 17 yaşında olmasına rağmen sizinle evlenmezdi! Ailesini yok sayıp size kaçmazdı. Düşük olan kardeşim gibi olmayayım diye beni de alıp kaçtı. İyi ki de kaçmış sizin gibi insanların içinde büyümektense kuru ekmekle mutlu bir evde büyümüşüm! Annemi seviyor olsaydınız ona inanırdınız, ona güvenir peşinden giderdiniz! Sizin gözünüz gerçekten kör ! Para gözlerini kör kulaklarınızı sağır etmiş ! üzgünüm buraya size baba demek için gelmiştim amma velakin ben ölü bildiğim babam bana daha çok babalık yaptı. Bu konuşmayı yapmadık ben buraya hiç gelmedim varsayın ! " dedim bağırarak.. Can çekişen kalbimi huzura erdirmek isterdim ama elimden sadece ölmesine yardım etmek geliyordu. Nefes almaktan nefret ettim, kendimden her şeyden ! Arkamı dönerek yürümeye başladım artık buraya ait değildim ! Zaten hiç olmamıştım. Yürümeği bırakıp koşmaya başladım hemen şimdi buradan gitmek istiyorum ! Bunları duyacağıma nefesim tıkanıp ölseydim daha iyiydi. Hayalimdeki babamla iyiydik biz nerden çıktı ki bu günlük. 20 yıl baba özlemiyle büyüyen biri bunları haketmemeli, annemin neden 20 yıldır babamı öldü diye bildiğini anca bugün aldım. Annemi anlamam için onun gibi yaralanmam gerekiyordu ve bu yara kapanacak gibi değildi. Asaf ve Gülfidan'ın yanıdan ağlayarak geçtiğimde, ikiside ağladığımı farkedip bağırmaya başladı. Merdivenlerden nasıl çıktım odaya girip nasıl kapattım anlamadım. Valizime gelişi güzel kıyafetlerimi doldururken kapı kırılacak gibiydi. " Mihrimah noldu! " diye bağırdı siyah incilerin sahibi.. Onun öfkeli bakan siyah incilerini özleyeceğim. Güldifanın gülüşü özleyeceğim, Hicran annenin yardım…