Açılan İlk Yara

Bölüm Müziği: En Dibine Kadar - Dedüblüman & Mavzer Tabancas ‘’Akşam çıkıyorsun bak sahneye, söz verdin o kadar.’’ ‘’Melih, keşke tamam dediğim şeyi elli kere sormasan da bende vazgeçmesem be paşam.’’ ‘’Tamam, sustum daha da demiyorum bir şey. Vazgeçmedin ayrıca, sus.’’ Bariyer'den çıktıktan sonra direkt evin yolunu tuttum. Akşam Melih'in mekanında sosyetik kızlardan birinin doğum günü vardı. Canlı müzik özel istekleri olduğu için iş başa düşmüştü. Eve döner dönmez hızlıca bir duş alıp üzerimi değiştirdim. Dolabımda zaten pek bir çeşit yoktu; yine her zamanki gibi siyah kazağımı, kotumu ve deri ceketimi geçirip postallarımı bağladım. Saçlarımı alelacele kuruttuktan sonra anahtarları kapıp evden çıktım. Evet, ben Mavi. Mahallemizin deli dolu, uçarı kızı. Bir yıl öncesine kadar babaannemle beraber mahallenin girişindeki iki katlı geniş bahçeli evimizde geçinir giderdik.. ta ki o melek olana kadar. Şu an tek başıma o koskoca evde yaşayıp gidiyorum. Liseden mezun olalı 3 yıl oldu, babaannemi yalnız bırakmak istemediğimden üniversiteye gitmedim. Ki gitmek istesem de kazanabilir miydim... orası bir muamma. Çalışkan bir öğrenciydim evet ama aynı zamanda nerede bir yaramazlık vardı ben de oradaydım. Babaannemden kalan maaşla geçiniyordum bir şekilde bir de arada mahallelinin işine koşturarak. Burası Azizli.. İstanbul'un kıyısında köşesinde, küçük kendine has bir mahalle. Modern binaların gölgesinde, zamanın biraz daha yavaş aktığı, deniz kokusu ve kömür kokusunun çarpıştığı noktadaydı. Mahallenin bakkalı Hüseyin amca, kahvecisi Rahman abi, eczacı başı Niyazi abi, aş evi sahibi Melike teyze... onlar Azizli’yi Azizli yapan nadir insanlardandı. ‘’Mavi!’’ Eee, bir de bu arkadaş var. Berkal.. Kendisi çocukluğundan beri bana aşık olduğunu iddia eden bir deli. Deli çünkü aklı yerinde olan biri benim gibi bir manyağa aşık olmazdı muhtemelen. '’Efendim Beko?’’ ‘’Nereye, mekana mı?’’ ‘’Evet, sen de geliyor musun akşam?’’ ‘’Sen çıkacakmışsın sence gelmez miyim?’’ Keşke gelmesen demek olmazdı tabii. Elimi alnıma götürüp ovuşturduktan sonra memnuniyetsiz bir gülüşle; ‘’Gel tabii gel, acelem var benim biraz Melih bekliyor. Görüşürüz.’’ Deyip cevap vermesine izin vermeden hızla uzaklaştım yanından. Onunla konuşurken istemsiz geriliyordum. Bana karşı duygularını her zaman açıkça belli edişi karşısında elim kolum bağlı kalmasından başka bir işe yaramıyordu. Bariyer'den içeri girince Melih'i oradan oraya koştururken görmek ufak çaplı bir kahkaha atmama yol açtı. Her organizasyonda böyle panik olur, elinden gelenin en iyisini yapmak için çabalardı. Önümden geçerken koluna uzanıp onu kendime çevirdim: ‘’Sakin ol be paşam. Her şey gayet güzel gözüküyor.’’ ‘’Öyle mi dersin Mavi'm? Bir şey eksik gibi sanki.’’ ‘’Her şey tamam! Bırak da çocuklar işlerini bitirsin. Onları da panik etme. Gel bir dışarı çıkıp hava alalım.’’ Dışarı çıkıp kapı önündeki bar masasına oturduktan sonra cebimden paketi çıkarıp bir dalda Melih'e uzattım. Melih çok nadir sigara kullanırdı. Ya canı bir şeye sıkkınken ya da gerginliğin dibine vurmuşken, şu an içme sebebi oldukça aşikardı. ‘’Berkal ile anlaşıp mı giyindiniz bugün? ‘’ Anlamaz bir tavırla suratına bakınca bana arkamı işaret etti. Kafamı çevirip bakınca kendimin kopyasını görmüş gibi ilk kendimi daha sonra Berkal'ı süzdüm. Yanımıza gelince Melih ile ellerini tokuşturup bana döndü. Tek kaşımı kaldırıp üzerini işaret ettim: ‘’Evde başka bir şey yoktu galiba?’’ ‘’Neden baş belası ? Siyahlar sana mı özel? Hoşuma gitti giydim, ne var benimle pişti olduysan?’’ dedi tatlı olduğunu düşündüğü bir sırıtışla. ‘’Evet canım," dedim imayla. ‘’Siyahlar bana özel.’’ Hafifçe üzerime eğilip etrafa göz gezdirdi, kulağıma eğilip nefesini verdi: ‘’Senin siyahlarını teker teker maviye boyayacağım. Bugün değil belki ama bir gün kendini hapsettiğin o siyahlar maviye dönecek.’’ Geri çekilip yüzüme baktı, yavaşça gülümsedi ve kapıya doğru ilerledi. Berkal mekandan içeri girerken sırtındaki gözlerim ve hala boynumda hissettiğim nefesiyle birlikte az ön…