Peşinden

Hürkan'ın Antalya'ya taşınmasının üzerinden birkaç hafta geçmişti. Artık şehir ona eskisi kadar yabancı gelmiyordu ama hâlâ her gün aynı şeyi yapıyordu. Emre'yi görmenin bir yolunu arıyordu. Bir sabah, kendisine bir motor almaya karar verdi. Hızlıydı, şehrin içinde rahatça dolaşabiliyordu ve belki de en önemlisi... Emre'nin bulunduğu yerlere fazla dikkat çekmeden gidebilmesini sağlıyordu. Birkaç gün sonra motorunu aldı. Siyah bir motordu. Hürkan motorun başında durup kaskını eline aldığında yüzünde uzun zamandır görülmeyen küçük bir gülümseme vardı. O gün yeni insanlarla da tanıştı. Emir ve Umut. İkisi de motor kullanıyordu. Kısa sürede Hürkan'la arkadaş olmuşlardı. Emir: Sen yeni geldin ama motora bayağı hakimsin. Hürkan: Biraz alışkınım. Umut: O zaman akşam bizimle geliyorsun. Hürkan: Nereye? Umut: Şehir turu. Hürkan kaskını taktı. Hürkan: Olur. --- Günler böyle geçmeye başladı. Hürkan artık Emir ve Umut'la sık sık motor kullanıyordu ama bir şeyi onlara hiç anlatmadı. Emre. Çünkü Hürkan'ın aklındaki tek şey hâlâ oydu. Bir akşam Emir'le Umut'un yanından ayrıldıktan sonra Hürkan telefonuna baktı. Emre'nin çalıştığı yeri biliyordu. Motoruna bindi. Kaskını taktı. Ve yola çıktı. Bir süre sonra Emre'yi gördü. Emre kaldırımda yürüyordu. Hürkan'ın eli gazdan çekildi, motor yavaşladı. Hürkan birkaç metre gerisinden ilerlemeye başladı. Emre arkasına dönmedi. Hürkan ise kaskın arkasından onu izliyordu. Aylar sonra ilk kez bu kadar yakındı ama Emre onu tanımıyordu. Hürkan'ın içi acıdı. Bir zamanlar saatlerce görüntülü konuştuğu adam... Şimdi birkaç metre önündeydi ve onu tanımıyordu. Emre bir markete girdi. Hürkan yolun karşısında motorunu durdurdu, kaskını çıkarmadı. Sadece bekledi. Emre birkaç dakika sonra dışarı çıktı. Yürümeye devam etti. Hürkan da motoruyla uzaktan onu takip etti. Bu birkaç dakikalık yol, Hürkan için saatler gibiydi. Emre bir ara arkasına baktı. Hürkan hemen hızını düşürdü. Emre hiçbir şey fark etmeden yoluna devam etti. Hürkan kaskın içinde gözlerini kapattı. "Ben buradayım, Emre." Ama bunu söyleyemedi. Çünkü Emre'nin onu tanımaması, Hürkan'ın kendi seçtiği bir acıydı. Ve bu böyle uzun süre devam etti. Emre her gün hayatına devam ederken... Hürkan birkaç sokak öteden onu izliyordu. Her seferinde aynı siyah kask, aynı motor, aynı sessizlik. Emre ise o motorcunun kim olduğunu hiçbir zaman düşünmüyordu.