•yukarı bak

çok mu yaralıydım yoksa bu kalbimin bana oynadığı bir oyun muydu? içimdeki acı ne zaman sönecekti? kalbim artık huzuru bulmak istiyordu. O mayıs gecesi hayatımın kabusa dönüştüğü gündü , tek çocuğum , ailemin biricik göz bebeğiyim. Babam o sabah bana sürpriz yapmak için tekneye atılmıştı kahvaltıda balık yemek istiyorum diye tutturmuştum o halime kıyamayıp ben okula gittiğimde tekne için yola koyulmuştu. Her şey çok güzeldi akşam eve geldiğimde balık yiyeceğimi düşünüyordum bunun için heyecanlıydım ama balığın bana kötü bir kabus olacağını bilmiyordum tabi , annemle evde babamı beklerken yabancı bir numara aradı apar topar evden çıkmıştık ne olduğunu anlamıyordum yaşım çok küçüktü bi sahile geldik kıyıyda yatan bir ceset vardı babama çok benziyordu annem görür görmez yıkılmıştı şoka uğramıştım hala ne olduğunu çözemiyordum cesede doğru yaklaştım yüzünü görmemle kalbimde bir şeyler kopmuştu daha çok yaklaşmak istedim belki de son bir kez öpmek istedim babamı ama üzerini kapattılar. Başımı kaldırıp denize baktım , o herkesin sevdiği bakmaya doyamadığı masmavi deniz o geceden itibaren benim için karanlıktan ibaretti. Babamın ölümü üzerinden tam 12 yıl geçmişti o günden beri çok soğuk bi çocuktum kimseyle konuşmak istemezdim odamdan çıkmazdım annemle bile doğru düzgün konuşmazdım. Yağmurlardan nefret ederim. Siyahı sevmem ve karanlıktan korkarım. Hala korkularımla yüzleşmeye çalışıyorum. Çocukluk arkadaşlarımdan başka kimseyle tanışmadım hayatıma yeni birini almadım eğer alırsam severdim. Benim için sevmek ölümden ibaretti , ben seversem herkes ölürdü. Ben Gökçe babamın o halini gördükten sonra hiçbir çocuk babasız kalmasın diye insanları iyileştirmeye yemin etmiş doktorum , yani üniversitem biterse olacağım. Gözümü alarmın sesiyle açmıştım mutfaktan mis gibi kokular geliyordu kalkıp yatağımı toplayıp elimi yüzümü yıkadım hemen mutfağa gittim çayları dolduran annemle karşılaştım. Beni gördüğünde gülümedi hemen sarıldım anneme “Günaydın sabah enerjini neye borçluyuz annecim?” Tabii annem şuan kendisinin enerjik olduğunu düşünmüyordu fakat masayı öyle bir hazırlamıştı ki kesinlikle kahvaltıya misafirlerimiz vardı. “Üzerine düzgün bir şeyler giy Selda teyzenler gelicek.” Şoja uğramıştım , yani çocukluk aşkımın ailesi mi kahvaltıya gelecekti? Ağzıma attığım domates duyduğum cümleyle boğazıma takılmıştı içimden dua ediyordum umarım “Selda” adında başka bir arkadaşı vardır. Kafamı sallayıp hızlıca odama çıktım gayet yerinde bir pantolon ve kazak geçirdim üzerime sarı saçlarımı tarayıp mutfağa geri döndüm. Tam ağzımı açıp anneme döndüğüm sıra kapı çalmıştı o kaş göz işaretlerinden kapıya bakmam gerektiğini anladım ve koridora ilerledim. Kapıyı açtığımda küçükken evinden çıkmadığım Selda teyze ve minik bir kız çocuğu karşıladı beni yani Göktuğ’un kardeşi olmuştu. “Bizi içeri almıcak mısın güzel kızım?” Şaşkınlığıma son verip onları içeri davet ettim kapıyı kapatacağım sıra biri buna ayağıyla engel oldu başımı kaldırıp baktım ona eğer annem onların geliceğini söylemese tanımazdım bile çok değişmişti onu gördüğümde kalbimde bir şeyler oldu ve ürperdim. Yüzümü ekşiterek baktım ona ; “Beni incelemen bittiyse lütfen içeri alır mısın Gökçe?” İlk aşkım kapıda bekliyordu , onu süzmeye son verip içeri davet ettim , kapıyı hızlıca kapattım mutfağa döndüm. “Bak Selda Teyze’nin oğlu Göktuğ.” Karşımda oturuyordu bakışı , gülüşü , sesi hala aynıydı hala ilk gün ki gibiydi ama bu dağ ayısı hemde tüm mahalledeki kız çocuklarının gözdesiydi bu düşünce aklıma geldikçe ondan nefret ediyordum , gülümseyerek ona döndüm. “Kusura bakma tanıyamadım epey değişmişsin.” Gerçekten de değişmişti. / / / Misafirlerimizi uğurladıktan sonra ben odama çıkıp kulaklığımı takıp tuval boyamaya başlamıştım şu hayatta en sevdiğim şeylerden biri paten kaymak haricinde kesinlikle tuval boyamak insanı rahatlatıyor kafasındaki tüm düşünceleri yok ediyor huzuru sağlıyor. Çizdiğim şey kocaman kitap raflarının arasında kaybolmuş bir kızdı , çizimim bittiğinde boyamaya geçicektim pale…