AYNI ÇATININ YABANCILARI

Oy vermeyi ve satır arası yorum bırakmayı unutmayın lütfen. Sizi seviyorum. Keyifli okumalar!! GİRİŞ - ANKARA'YA DÖNÜŞ Mavi Işıklar - Ankara Rüzgarı 🪡🧵 Ölüm. Herkes için iyi olmaya biliyordu. On sekiz yaşında yeni üniversite öğrencisiyim. Tek kalmıştım. Okuluma hazırlamam gereken yerde yine çöp gibi ortada kaldım. Bu yüzden ölüm bazılarımız için iyi olmuyordu. Bazılarının; gidecek bir yeri olur. Derdini anlatacak birileri olurdu. Benim yok. Ve olmadı. Olmayacakta. Valizimi peşimde sürüklerken havalimanın çıkışında lüks bir araba gördüm. Arabaya yaslanmış iki kişi duruyordu. Birinin gözünde gözlük vardı, elleri ceblerinde öylece bana odaklanmış şekilde bakıyordu. Diğeri ise telefonla ilgileniyordu. Ne kafasını kaldırıp bana doğru baktığı vardı ne de bir başka yere. Gözlüklü olan, gözlüğünü çıkararak bana doğru yürümeye başladı. Sahi, neden bana geliyor? Kalbim hızlı atmaya başlarken, nefesim kesiliyordu. "Rüya," dedi karşıma durarak. Başımı kaldırıp ona baktım. Boyu uzundu, ben 1.65 isem bunun boyu kaçtı Allah bilir. "İsmimi nereden biliyorsun?" dedim sakin bir sesle. Kaşlarını çatarak bana bakmaya devam etti. "Abinim." dedi. Tek bir kelimeyi söylerken bana tiksinir şeklinde baktığını gözümden kaçırmadım. "Ha? Pardon?" dedim alayla. "Ben, Okan." dedi valizimi alıp arabaya doğru döndü. "Eve varınca babam ile konuşursun." Ve sustu. Arkasından koştur koştur giderken tam yete düşecekken kendimi toparladım. "Gidelim." dedi diğerine bakarak. Bu kimdi? "Hoş geldin, küçük kız kardeş." dedi çocuk bana bakarak. Sesindeki heyecan içimdeki stresi azaltmıştı. "Ben, Atalay." dedi arabaya binerken. Kendimi arka koltuğa attığımda öndeki; Atalay'a baktım. "Sende mi abimsin?" dedim şaşkınlıkla. "Evet, şaşırma. Evde iki tane daha var." demesi ile gözlerim fal taşı gibi açıldı. Dört tane abi. Ve tek kız çocuk olmak... hayalim bunlar değildi. Okan, şöför koltuğa yerleşip arabayı çalıştırdığında sırtımı koltuğa verdim. Ankara'yı izledim. Hafif camı açtığımda Ankara'nın o serin havası yüzüme yavaşça vurdu. İlk önce havalimanından çıktık. Yavaş yavaş trafiğe takılırken radyodan - Ankara Rüzgarı - duyuldu. Duvar gibi olan suratıma tebessüm yayıldı. Belki her şey güzel olabilirdi. Annem beni bir başka adama tercih etmiş olabilirdi. Ama bu hayatımın sonu değildi. Belki de annem sayesinde hayatım burada daha güzel olacaktı. Zaten ben hep Ankara'da okumak istemişimdir. Rüzgar saçlarımı arkaya doğru savururken bir kaçı yüzüme vuruyordu. Araba tekrardan yavaş yavaş ilerlemeye başladığın da şarkının son kıtalarına geliyorduk. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. "Ankara... sana güzel bir şekilde geldim, beni güzel şeyler ile gururlandır." diye geçirdim içimden. Aldığım nefesi yavaşça geri verirken gözlerimi açtım. Telefonumun ekranına bir bildirim düştüğünde tüm düşüncelerimden sıyrıldım. Selin: Neredesin? Mesaja kısa bir göz gezdirdim. Selin benim liseden arkadaşım. Dört yıl boyunca tek onunla arkadaşlık kurdum. Kırmızı tutamlı saçları, mavi gözleri ve mükemmel fiziği ile fazla çekici bir kızdı. Selin: Cevap versene, kızım! Ve evet... hemen sinirlenen biriydi kendisi. Rüya: Ankara'ya geldim. Selin: Ne? Selin: Ne saçmalıyorsun, bana neden haber vermedin?! Rüya: Aceleye geldi. Hepsi annem yüzünden. Selin: O adamı seçti deme bana? Rüya: O'nu seçti. Babamın yanına geldim. Burada yaşayacağım. Selin: Ben sensiz kaldım? Ne yapacağım şimdi? Rüya: Üniversite için Ankara'yı istemiyor muydun? Hem daha seçim yapmadın, Ankara istersin. Selin: Daha çok var... sensin İstanbul'da ne yapacağım? Selin bana çok düşkündü. Bende ona. Her zaman her şeyi beraber yapmıştık. Tüm sakladığım sırları o bilir. Herkesten gizlice ağladığım gece, Selin hisseder arardı. Her zaman bendeki yeri ayrıydı. Selin: Hem ne malûm Ankara çıkacağı? Rüya: O zaman üniversite başlayana kadar yanıma gel. Selin: Bilemiyorum, annemle konuşmam lazım. Sana haber ederim. Mesajına bir kalp bırakarak telefonu kucağıma bıraktım. Başımı kaldırıp tekrardan pencereye baktım. Yeni başlangıçlar. 🪡🧵 Her şey bi…