2.BÖLÜM

Ben ise sadece hafifçe gülümsedim. İçimde ise hiçbir ışık yoktu. Beraber indik. Bir güneş tutulması yarattık. Sonra yollarımızı ayırdık. O gündüz gökyüzünde ve yeryüzündeyken, ben geceleri gökyüzünde ve yeryüzündeydim. Her şey defalarca yaptığımız gibi görünüyordu. Ama bu sefer her geçen gece içimdeki karanlık daha da derinleşiyordu. Kendi evrenimizin sessizliğinde, gökyüzünün ilerisinde, evrenin tam ortasında buluştuk. “Dönmek istiyorum,” dedim. Amaterasu bana baktı. Gözleri hâlâ sıcak ışıkla doluydu. “Neden böyle davranıyorsun, Hecate? Biraz insanlara dikkat et. Yaptığımız şeyi sevmeye çalış.” “Bu lanetli yeri sevemiyorum. Ben geceleri buralardayım. Karanlığın en saf olduğu zamanlarda. Senin güneşli dünyanda değil. Anlıyor musun?” “Beni yarı yolda mı bırakıyorsun?” “Konu her zaman sen değilsin. Bu kadar bencil olma.” Amaterasu’nun yüzü gölgelendi. “Tamam… Kanlı Ay tutulmasını bekleyelim. Olmaz mı?” Tamam.”