10. Bölüm

Birden adam kolumu tutup sıkmaya başlarken biri konuşmaya başladı. O biri benim içimden biriydi. “Molina hemen bırakıyorsan kolumu.” Beklemediğim bir anda adam korku dolu bakışlarla geri çekilirken duydum ses annemin sesiydi. “Ne, bu imkansız. Sen öldün” Adam korku dolu şekilde geriye çekilirken bir anda bana bağlı olan halatlar çözüldü. Anne? Beklemediğim bir anda avucumu o ve karşıdan gelen siyahlı adamlara sayıları çok fazlaydı çevirirken hepsinin yanışını izliyordum. Onlar can çekişirken adımlarımı dışarıya yöneltip kendimi dışarıya atmamla büyük bir patlama oldu. Hızla arkama baktığımda depo olan her cayır çayır yanıyordu çığlıklar eşliğinde. Gözlerim bulanıklaşırken kulağımda ki uğultular çoğaldı. Karşıdan gelen Karmen’i görüyordum. Koşuyordu bana doğru “Her zaman seninle olacağım kızım” —-——————————- Merhaba arkadaşlarım biliyorum erken bir son oldu. Aslında çok fazla olay örgüsü var ama benim anlatacak yazacak gücüm yok. Bazı şeyler ağır gelir insanlara ve tekrar tekrar hatırlamak kötü etkileyebilir canlarım. Bende çok boğulmuştum. Bu kitap maalesefki buraya kadar ama bu demek değilki yazmayacağım. Yeni bir kurgum var karanlığın sahibi adında. Ona bir şans vermenizi rica ederim💖 Seviliyorsunuz.