1. Bölüm “Kapat Gözlerini”

3 1 Haziran 2021 “Anne, kalk lütfen. Ben sensiz yapamam, ben sensiz olamam anne kalk nolur. Hani bana söz vermiştin beni hiç bırakmayacaktın, hep benim yanımda olacaktın, kalk lütfen anne.” Ellerimi parçalarcasına toprağa yumruk atıyor beni geri çekmeye çalışanları itiyor küfrediyordum. Ruhum, kalbim o kadar çok acıyordu ki ellerimin parçalanmış olması ruhumun sızısının yanında önemsiz kalırdı. Hayatımdaki meleğimi, tek sevdiğim insanı kaybetmiştim . “ Anne..." içimdeki tüm acıyı dışarı kusmak istercesine çığlık atıyordum fakat sesimden güçlü tenimde hissettiğim boğazımı sıkan parmaklardı. Sesimi duyuramıyordum. "Defne, artık gitmeliyiz." Deliler gibi başımı iki yana salladım. Annemin mezar taşına sanki annemmiş gibi sıkıca sarılarak "Olmaz, olmaz duydun mu Balca! Annem karanlıktan korkar, onu yalnız bırakamam." diye bağırdım son gücümle. Ben bağırmıştım fakat sesim fısıltı gibi çıkmıştı. Boğazımdaki demirden parmaklar boynumu kırmak istiyordu sanki... "Anne, kalk lütfen. Bak herkes gittiğini düşünüyor. Sen gitmedin, sen beni bırakmadın anne." Hayır, hayır onun toprak olmasına izin veremem. Hayır, onun o inanılmaz rahatlatıcı kokusunun yerine toprak kokusunun almasına izin veremem. Veremem... "Yağmur başladı Defne, lütfen." Bak anne, gökyüzü bizim için ağlıyor. Anne kalkman gerekiyor lütfen. Lütfen o zümrüt yeşili gözlerini benden esirgeme annem, söz veriyorum bir daha onları istemeyeceğim. Onlar sende güzel anne. O yeşil gözler olmadan ben yaşayamam. Şefkatli kolların olmadan nefes alamam. Ben sensiz yaşayamam, bu kahpe dünyada sen olmadan yaşayamam anne. "Arkadaşın haklı kızım, gitmeniz gerek artık. Mefta da huzura varsın." Mefta, mefta, mefta. Anneme mefta demişti. Benim anneme mefta demişti... Kan çanağı olmuş gözlerimi zorlukla toprağın üzerinden alıp tanımadığım adamın yüzüne sabitledim. İfadesinden bana acıdığını okuyabiliyordum. Titreyen bacaklarımı kalkmak için zorladım. Ayağı kalkıp dimdik durmaya çalışırken gözlerimi bile kırpmıyordum. Bir adım atarken Balca'nın gözyaşlarını sildiği görüş alanıma girdi. İğrenç bir cızırtı sağ kulağımdan beynime yol alırken dişlerimi sıkmaya çalıştım. Tiz acı yangını körüklerken yutkundum "O..." bir adım daha atarken gözlerimin önünde karıncalar belirmeye başladı. Birazdan olacak olanı hissediyordum ama bu beni durdurmaya yetmedi. "Benim..." bir adım daha atarken adamın başı önüne düşmüştü. "Annem..." diye bağırırdım nefesimi kesen parmakları iterek. Bacaklarım beni taşımaya son verme kararını alırken dizlerimin üzerine düştüm. Gözlerim kapanmadan hemen önce ileride ağacın hemen arkasında bir şeyin bizi izlediğini fark etmiştim. ----------------------------------- 31 Aralık 2021 "Biraz olsun eğlenmeyi dene Def. Biliyorum zor, benim içinde öyle." derin bir nefes alıp elimdeki cam shot bardağına baktım. Zor kelimesi hissettiklerimin yanında çok basit kaçıyordu. Ruhumu teslim etmemin üzerinden altı ay geçmişti. Altı aydır annemsiz, meleksiz, korumasız ve ruhsuzdum. Hislerimi anlatabileceğim hiçbir kelime yoktu. Dünyada ki tek meleğimi kaybetmiştim. Cennet kokulumu, yeşil gözlümü kaybetmiştim. Elbette herkes bir gün annesini kaybederdi fakat benimki çok erken olmuştu. Balca yavaşça elini omzuma koyarken istemsizce irkildim. "Lütfen, yeni bir yıl başlamak üzere. Gömelim bu acımızı en derinimize ve devam edelim. Dani teyze de bunu isterdi." Annemin adını duymamla hafifçe gülümsemeye çalıştım ama bu gülümseme içten olmaktan çok uzaktı. "Yapabiliriz Def, yapabiliriz. Güven bana, sen bundan daha güçlüsün..." Güçlü müydüm gerçekten? Her şeyi göğüsleyecek kadar güçlü müydüm? Yoksa sadece güçlü görünmeye çalışan bir zavallı mı? Geçen yıla kadar dövüşçüydüm fakat şu an sadece bir zavallıydım. Ailesi olmayan, acınası, kahrolası bir zavallı... Düşüncelerime sinirlenerek elimdeki cam shot bardağını dudaklarıma götürdüm. Yaklaşık bir saattir bu bardak önümde duruyordu. Anneme verdiğim sözü çiğneyememiştim ne kadar istesemde. Güçlü bir kızken anneme bir daha içki içmemek üzere söz vermiştim ama artık…