Kayıplar: part 1

İlahi Bakış Dünya kendi ekseninde dönmeye devam ediyordu.İnsanlar işlerine gidiyor,çocuklar gülüşüyordu.Günlerini evde veya işte geçiriyorlardı ama mutlulardı.Hayatlarında kaybetme korkusuna yer yoktu. Peki ya Kardelen? O da insan değil miydi? Çevresindekiler gülüşüp eğlenirken o niye bir hastanede sakinleştiriciyle uyutulmak zorundaydı? Gözlerini aralayarak açmıştı.Hastanenin loş ışıkları gözünü yakıyordu.Puslu zihninde anıların hiçbiri net değildi ama bir şeyler hatırlamıştı.Evin kapısındaydı, karşısında tanımadığı bir adam vardı ve ona birşey anlatıyordu.Ve sonrasında ise eşyaların kırılma sesleri... Aklına gelen anılarla afallayarak sert hastane yatağında doğruldu.Adam ona ne söylemişti ki? Kardelen hafızasını zorlayarak olanları hatırlamaya çalışırken dışarıdan bir kadının ağlama sesi duydu.Kayınvalidesinin sesine çok benziyordu.Kardelen anlam veremeyerek yataktan çıkmata çalıştı ama bacakları uyuşmuştu.Telefonu da yanında değildi.Ne olduğunu hala anlamamıştı.Kocasını çağırmaktan başka çaresi yoktu. "Gediz! Ne oluyor burada? Niye burdayım?" Dışarıdaki ağlama sesi kesilmişti ama yine de cevap veren yoktu.Şansını tekrar denedi Kardelen."Gediz!" Yine cevap vermemişlerdi ama çığlık ve ağlama sesleri artmıştı.Gediz'in kardeşi Sinem'in sesine benzeyen bir ses "Birisi şu kadını sustursun!" diye bağırıyordu.Dümdüz duvara bakan Kardelen hafızasını zorlayarak birşeyler hatırlamaya çalıştı ama hatırladığı tek şey adamla konuşması ve ardından da eşyaların kırılmasıydı. Kardelen dümdüz duvara bakmaya devam ederken kapısı açıldı.Gediz'in ablası Günseli gelmişti.Eski neşesi yoktu.Göz altları şişmiş ve morarmıştı.Kardelen'le göz göze geldiğinde buruk bir şekilde gülümsedi.Eskisi gibi gülümserken gözlerindeki ışığı dahi yoktu.Yorgundu. "Daha iyi misin Kardelen?" "Gediz nerede abla?" Günseli cevap vermedi,veremedi.Kardelen'in yanına oturup kollarını ona sarmaktan başka birşey yapamamıştı.Kardelen sarılmasına karşılık verirken ses etmedi.Günseli böyle olduğuna göre bir sorun vardı illaki. Günseli kollarını çekti ve Kardelen'inyüzünü avuçlarının içine aldı.Gözleri dolu doluydu."Ablam,bu dakikalardan sonra seni sayısız zorluk bekliyor olucak ama şunu unutma ki ben hep seninleyim,seni asla yalnız bırakmayacağım.Gediz'in yarım bıraktığı seni ben kollayacağım." Günseli son kez Kardelen'e sarıldı ve odadan çıktı.Kardelen anlamamış gözlerle odayı süzerken telefonu çaldı ve bu arama yıkılma sebebi oldu...