Bir

Siz: İtselköpek! Siz: Gıcıksın gıcık! Siz: Bilerek yaptın değil mi? Siz: Bu arada tanımadığın biri değilim, bu yüzden engellemeye kalkarsan bozuşuruz. Siz: Ki seni zaten boğasım var. Siz: Hâlâ tanımadıysan detay vereyim, coğrafyadan kalmasına sebep olduğun biricik sınıf arkadaşın. Siz: Neyse seni zaten affediyorum. Siz: Çünkü senin için dahiyane bir teşekkür ödülü planladım. Çokta bekleyeceğini sanmıyorum, en geç… yarın. Yarına öğrenirsin. Siz: Kabuslar görmen dileğiyle. Siz: Zaten yarın ödülü duyduğunda “Bu bir rüya mı?” diyeceksin. Siz: Hadi bay ;) “Anneee! Ablam biriyle konuşuyooor!” Bekle, ne? Başımı telefondan kaldırmamla kardeşimin bağırarak odamın kapısından o mavi kirpi gibi fırlaması bir oldu. Hangi ara gelmişti o buraya? Hem ablam biriyle mi konuşuyor? Hayır benim dahi kardeşim, ablan birinin başına bela oluyor. Ki bunu yapmak en çok zevk aldıklarım listesinde… beşinci sırada olabilir. Yalnız karşıdaki rakibimde bunu fazlasıyla hak ediyordu. Onun yüzünden hayatımın en berbat notunu aldım ve annemlerin bundan haberi yok. Genelde notlarıma bakmazlar, ben söylemediğim dışında toplantıya bile gitmezler. Bana göre çok klasik bir durum oldu bu olay. Aslında notlarım çok düşük değildi fakat o lanet olan iki ders dışında. Coğrafya ve Fizik. Ya bende bir sorun var ya da derste. İkimizde birbirimizi çözmek, anlamak istemiyoruz neden bizi bir araya getiriyorlar. Dertlerimiz bir değil kardeşim. Hem ayrıca ben onun sorunlarını çözüyorum o benimkini değil. Yani bu seans tek taraflı. Bu durum hiç, ama hiç hoşuma gitmedi. Konudan çok saptım. Evet, şu anki konumuz… Kardeşimin yalanı. Peki bu problemi nasıl çözeriz arkadaşlar? İlk olarak en kolay yöntemi sunuyorum; Dövmek. İkinci, biraz daha zor yolu; Azıcık dövmek. Ben oyumu ilk olandan yana kullanmak istiyorum. Telefonu yatağımın herhangi bir köşesine savurup kapıya doğru fırladım. Bir yandan deli gibi bağırıyordum. “Efe Can! Boş boş konuşma gel buraya!” kapıyı hızla açıp kendimi koridora attım. Ayağımın altındaki halı virajı alamamam ile kaydı. Fakat dengem hiç bozulmadan sesin geldiği yöne doğru koştum. Küçük bit! Çok hızlı koşuyordu yahu! Salona girdiğim an yüzüme vuran sıcak hava ile bir an duraksadım. Oh, çok sıcak… içerde bir taraflarım donmuştu affedersiniz de. Isıtıcıdan yayılan turuncu ışık odaya girer girmez gözümü alsa da direnç gösterip yok saydım. Bakışlarım oda da dolaşırken koltukta oturan babam ile onun dizlerine yatmış olan anneme değdi. Babam televizyondan açık olan akşam haberleri izliyordu. Bir eli annemin kumral saçlarını okşuyordu ve annem ise çoktan bu hareketle mayışmış hatta kendini uykunun sıcak ve güvenli kollarına bırakmıştı bile. İşte aşk hocam. Edebiyat hocam nerede acaba? Hocam bırakın Nazım Hikmet’i, Attilâ İlhan’ı, aşk burada. Alın size en güzel şiir. Acaba ben nasıl birine aşık olacağım? Babamın bakışları bej renginde kadife olan perde ile benim aramda gidince bir şey demeye çalıştığını anladım. Kaşlarım şüphe ile sorgularcasına kalkarken gözlerimi perdenin alt kısmına çevirdim. Aha! Yakalandın küçük fare! He. He. Dudağımın köşesi sinsice kıvrılırken şeytanca bir bakış gönderdim. Elime düştün mavi kirpi, kaçışın yok. Ellerimi birbirine sürterek parmak uçlarımda perdeye yaklaştım. Başımın iki yanında boynuzlarımın çıktığını hissediyordum. E tabi, arkadan da kuyruğum. Sessizce yaklaşıp biraz bekledim. Bu sırada da her adımımda netleşen kesik nefes sesleri geliyordu. Birkaç saniye daha… “Yakaladım!” demem ile ellerimi perdenin altında saklanan bedeni tutmam bir oldu. “Aaaaaa!” “Ay ne oluyor!” Kardeşimin çığlığı ve babamın dizlerinden sıçrayarak uyanan annemin cırlaması ile yüzümü buruşturdum. Çok gürültülüler. Bıcırığın kaçmasını engellemek adına kulağını tutup kıvırdım. Acı içinde birkaç çığlık daha attı. Biraz da yukarı kaldırıyordum kulağını, kulağının kalkmasıyla parmak uçlarında yükselip bir gözünü kırptı. Ağzı yüzü yamulunca bir tane çakasım geldi. Bu güzel anımıza annemde arkadan eşlik ediyordu tabii. “Daha yeni yıkadım o perdeleri lahana kafal…