9. ŞİFA

"Yenge sen, o, annem, siz... Ne yaptınız ya?!" Annem ve yengem bana sormadan Cuma günü için tanımadığım bir insanla randevu ayarlamışlardı. "Kız alt tarafı date ayarladık evlen demedik sakin ol. Bende istemezdim ama annemi benden iyi tanıyorsun. Birşeyi kafaya koydu mu yapar." Derin derin soluklad alıp vererek sakinleşmeye çalışıyordum. "Bak yenge, ben kimseyle görüşmeye gitmiyorum, herkes kendi hayatına bakıyor. Tamam mı? Zamanında bana yaşattıklarını bir sana bir Yaren'e anlattım biliyorsun. Daha fazla hayatıma karışmasınlar. Benden bu kadar." Soluklanıp devam ettim. "Ha illa annem o kadar zorluyorsa ya abimi ya da her ne kadar nefret etsem de babamı devreye sokarım. Bunu da bilin!" Ardından onun da suratına kapattım. Serhat anlamayan bakışlarla bakıyordu. Ama şimdi açıklamayacaktım. Eğer açıklasaydım sinirden ağır konuşur onun da kalbini kırabilirdim. Sakinleşmeye çalıştım iyice. Serhat birden koltuktan kalktı ve bana doğru yürüdü. Önümde diz çöktü ve bir elini yanağıma koyup başparmağıyla usulca okşadı. "Sana cici bebe yapayım mı?" Diye sordu yumuşak sesle. Yutkundum ve "İstemiyorum." Diye mırıldandım. "Peki, ne yapmak istiyorsun?" "Bilmiyorum." "Nasıl hissediyorsun?" Diye sordu. "Yorgun." "Nasıl bir yorgunluk? "Sırtımda bir yük var gibi... O yükün ağırlığıyla eziliyor kalbim." Diye yanıtladım. "Desteğin olmamı ister misin?" Diye sorunca anlamaz bakış attım ona. "Ne?" "Sen iste Nehir, sırtındaki yükünü sırtlanıp ezilmekten kurtarırım seni. Sen iste, sana destek olayım. Aynı senin bana yaptığın gibi." Yok arkadaşlar kalp diye birşey kalmadı çünkü fazla hızdan yerinden fırladı. Bunu hangi anlamda dediğini bilmiyordum. Benim ona yaklaştığım gibi mi yoksa aşk anlamında mı? İçimden bir ses 'evet' dememi, diğer bir ses 'hayır' dememi söylerken kararsızdım. Henüz aşka hazır değildim. Bu yüzden ona yaklaştığım tavır gibi olmasını umarak başımı salladım. Aldığı cevapla gülümseyip ayağa kalktı ve koltuğa geri oturdu. Bir eliyle dizine vurunca kaşlarımı çattım. Fesat düşünmesenize olumm hsjsjsj "Ne yapıyorsun?" Diye sordum. "Yat." Dedi sadece. Usulca yanına gittim sorgulamadan ve başımı dizine koyup koltukta ayaklarımı uzattım. Bir eli saçlarımı okşamaya başlamıştı. "Ben küçükken annem, yorulduğumu gördüğü zamanlar beni dizine yatırır, başımı okşardı. 'Uyu oğlum,' derdi. 'Uyandığında tüm yorgunluğun geçecek.'" Konuşması bittikten sonra yorgunlukla gözlerimi kapattım. "Ne zaman içinde verdiğin savaşı bana anlatacaksın?" Diye sordu. Haklıydı. Artık anlatmam gerekiyordu çünkü o anlatmıştı. Ama korkuyordum. O henüz illeti bırakmış sayılmazdı. Evet bırakmaya çalışıyordu ama krizleri geçmemişti. Bir gün tekrar başlamayacağının garantisini bilemezdim. Korkum yine ağır basarken ve uyku beni içine çekmeye başlarken yanıtladım. "Belki yarın, belki daha sonra..." diye mırıldandım ve kendimi bulunduğum konumu umursamadan uykuya teslim ettim. Gözlerimi çalan telefon sesiyle açtığımda Serhat'ın bir şey dediğini duydum ama ne dediğini anlamadım. "Efendim?" Diye açtı telefonu. Bir eli hala saçımdaydı. "Gerek yok çiçeğim, dışarıdan sipariş vereceğiz. Tamam mı? Görüşürüz." Cebimden kendi telefonumu çıkardım. Saate baktığımda henüz 10 dakika uyuduğumu fark ettim. Tuhaf... O bile yetmişti. Yattığım yerden doğrulurken "Biraz daha yatsaydın." Dedi. Tabii ona hava hoştu. Ters olduğunu düşündüğüm bir bakış atıp gözlerimi devirerek güldüm. "Ne yiyeceğiz? Bende acıktım fena." Dedim. "Seçenek bol. Hamburger, pizza, döner, çiğ köfte, lahmacun." Durup düşündüm. Uzun zamandır hamburger yememiştim. 9 yıldır yemiyorsun amk. Harbi o kadar dayandım mı lan ben? Doğruydu. En son 7. Sınıfta okul çıkışında Zafer Plaza da yemiştim. "Şey..." diye mırıldandım çekinerek. "Ney?" "Ya, modern kültür kölelerinden değilim. Aslında direkt döner derdim ama canım hamburger çekiyor. Sana da uyarsa hamburger sipariş etsek?" "Olur. Soğansız big mac söylüyorum o zaman üçümüze?" "Olur. Yanına ekstradan barbekü sos ister misin? Çok lezzetli oluyor da." "Tamam. İçecek?" "Kola." "Tamam o z…