7.BÖLÜM.ARABA

Selamm Hoşgeldiniz,iyi okumalar❤️❤️ Bölüm Şarkısı:Sezen Aksu-Yol Arkadaşım *************** Takvim yaprakları 13 Temmuz’u gösterirken buradaki son günüme gelmiştim.Akşam maç vardı,iki gün boyunca iyice dinlenmiştim.Uzun bir aradan sonra çalışmadan dinlenmek hem bedenime hem de ruhuma iyi gelmişti. Ama evimi özlemiştim,İstanbul’u özlemiştim.En çok da yatağımı özlemiştim,yerimi sürekli gittiğim yerlerde dahi yadırgardım.Tüm bunlara bağ kurmak da diyebilirdim kısaca. Kliniği de çokca özlemiştim çünkü işimi seviyordum.Yeni danışanlarımın gelecek olması da içimi garip bir hisle doldurmuştu. Yatakta daha fazla oyalanmayı istesem de telefonuma gelen bildirim bunu engelledi. Pelin’den bir mesaj gelmişti .” Kahvaltıya gelmek ister misin? ” yazmıştı. “ Olur tabi ki gelirim. ”yazıp mesajı gönderdim.Yataktan kalkarken Pelin’den yeni bir mesaj daha vardı.” Benim ufak bir işim var ama Ulaş seni almak için gelir,tabiki eğer senin için sorun olmazsa. ” Şu ana kadar Ulaş Günay’ı tanıyabildiysem Pelin’in bir işi yoktu muhtemelen,Ulaş Günay kendine bir bahane buldurmuştu. Ulaş Günay’ın tek gelecek olmasına tereddütle yaklaşsam da “ Olur,tabi . ” yazdım.Her şeye pürüz çıkarır gibi görünmek istemiyordum. Pelin “ O zaman yarım saat içinde gelir Ulaş,görüşürüz. ” yazdığında beyaz bir kalp atıp mesajlardan çıktım. Yatağı hızlıca düzeltip camı açtım.Banyoya girip elimi,yüzümü soğuk suyla yıkadım. Saçlarımı toplayıp,dişlerimi fırçaladım.Yüzümü yüz temizleyici köpüğümle temizledim.Banyodaki işlerimi bitirince giyinmek için odaya geri döndüm.Bugün pek makyaj yapasım yoktu,buradaki son günüm olmasının huzursuzluğu da vardı biraz üzerimde. Maçın sonucunun nasıl olacağı da geriyordu.Üniversite sınavına girerken hissettiğim stresle yarışır düzeydeydi,belki de kendimce abartıyordum.Her şeyi bir kenara bırakarak valizden çiçekli elbisemi çıkardım.Altına sandalet giyersem çok tatlı durur diye düşünerek sandaletimi giydim. Hazırlandıktan sonra işim olmadığı için otelin önüne indim.Kediler için çantamda olan mamayı,mama kabına boşalttım.Korna sesiyle arkamı döndüm.Arabayı sağa çeken Ulaş Günay yanıma doğru geliyordu. “ Günaydın, ”diyerek konuşmayı başlatan o oldu.İlk onun konuşmasına alışşam da,alışacak kadar çok zaman geçirmemiştik. “ Günaydın,ben gelirdim neden bir daha arabadan indin? “ dediğimde yüzünde ben buradayım diyen bir gülümseme kendini belli etti. Onun sessizliğine karşın gayet de ciddi bir tavırla “ Neden gülüyorsun ki? ”diye bir soru yönelttim.Çünkü sorduğum soruya gülmesi sinir bozucuydu.Ya da ben haddinden fazla ciddiydim. Eliyle ensesini kısa bir an kaşıyıp,konuşmaya başladı.“ Sanki aramızda bir samimiyet gelişmiş gibi.Siz değil de sen diyebiliyorsun. ” Cümlesini algılayınca elimle yüzümü kapatmak istedim,yer ayağımdan kaysa da yerin altına girsem dedim kendi kendime.Gayet de doğru söylüyordu.Ortada siz içeren bir cümle yoktu. Sen ne Dilek,kırk yıllık arkadaşın mı Ulaş Günay? Ya da arkadaşın mı? “ Yeni uyandım ya neredeyse ondan öyle oldu. ”dediğimde ben başka bir şey diyemeden “ Bir mahsuru yoksa en azından kimse yoksa sana Dilek desem.Bana ister Ulaş istersen de Ulaş Günay desen olmaz mı ? ”dediğinde küçük bir çocuğa benziyordu. Siz küçük çocuklara kıyabilir misiniz?Ben kıyamam .Bu sefer de buna dayanarak kendi içimde Ulaş Günay’ın dediğini kabul ettim. Aceleci tavırları lafı ağzıma tıkıp,dediklerine ikna olmam içindi sanki. Ve ben bir şekilde ikna oluyordum. Sanki her şeye dünden razıydım.Bir şeyleri kabul etmek için çok mu istekli görünüyordum yoksa?Ama istiyordum. Kendi kendimi yiyip bitirdiğime göre günüm normal bir şekilde devam edebilirdi artık. Benden bir cevap beklediğini de biliyordum.Cesaretimi toplayarak “ Bence,baş başayken bana Dilek diyebilirsin Ulaş Günay. ”dediğimde yüzünde sahici bir gülümseme oluştu.Gülümsemesi beni de gülümsetmişti. Yutkunarak yüzüme baksa da kendini toparladı.Eli tekrardan ensesine gitti.Bu hareketini sanki hep bir şeylerden kaçmak isterken kullanıyordu. ” Şey,araba… ” “ Yani arabaya geçsek daha fazla ayakt…