6.BÖLÜM:ZİHİN

Selamm Hoşgeldiniz,iyi okumalar❤️❤️ Bölüm Şarkısı:KÖFN-Bi Tek Ben Anlarım *************** Bulunduğumuz yerde sadece kendimin kalakaldığını zannederken Ulaş Günay’ın da benden bir farkı olmadığını gördüm.Bu iyi mi hissettirdi yoksa karmakarışık mı hissettirdi bilemiyordum.Ya da burada kalıyormuş gibi hissettiriyordu bilemiyorum.Zihnimiz en başarılı kandırıcıydı çünkü. Sonuçta zihnimiz istediklerimizi gerçekleşmiş gibi bize oynayabilirdi. Ve en nihayetinde sandıklarım zihnimin başarılı bir oyunu olabilirdi. Pelin’in yanımıza gelişiyle iyi akşamlar diyerek apar topar yanlarından uzaklaştım.Gelen taksilerden birine binerek staddan uzaklaştım. Fanatiktim evet ama Ulaş Günay’a deyip ben de onun gibi konuyu fazla mı içselleştirmiştim?Takımdaki diğer oyuncular da gol atamamıştı ama ben sanki hıncımı ondan çıkarmış gibi mi olmuştum? Yaptığım nezaketsizlikten başka bir şey değildi.Otelin önüne gelince taksinin ücretini ödeyip taksiden indim. Kendime geldikten sonra Ulaş Günay’a kısa bir özür mesajı yazsam iyi olacaktı.Merdiveni çıkıp odamın önüne geldiğimde çantamdan anahtarı çıkarıp kapıyı açtım.İçeriye girer girmez kapıyı kapatıp kitledim.Bileğimdeki siyah tokayla saçlarımı gelişi güzel toplayıp kendimi banyoya attım. Soğuk suyu yüzüme vurdum. İçeriye geçip annemlere döndüğümü ve dinleneceğimi belirten kısa bir mesaj yazıp valizime yöneldim.Şortlu bir pijama takımı ve iç çamaşırlarımı da alarak banyoya yöneldim. Suyu ılık olacak şekilde ayarladıktan sonra üstümdekileri çıkarıp kendimi rahatlamak için suyun altına bıraktım. Ilık bir duşun çözemeyeceği hiçbir şeyin olmadığını düşünüyordum. Ve arkasından gelen uyku da sorunların çözümünü garantiliyordu bana kalırsa.Verdiğim terapilerden sonra kendime verebileceğim en iyi dinlenme şekli de buydu .Maalesef kendi kendime terapi veremiyordum. Ama kendime sormayı istediğim bariz bir soru vardı.Tek sorun takımın gol atmaması mıydı yoksa bunun yanında bir de Ulaş Günay’ın gol atamaması mıydı? Maçı aklımdan çıkarmayı denedim ama sadece duştan çıkabildim.Havluya sarıldım.Kurulandıktan sonra üstüme pijamamı giydim. Ah bir de şimdi bir Türk kahvesi olsa gerçekten vücudum tam anlamıyla rahatlayacaktı ama burada Türk kahvesi bulabileceğimi sanmıyordum. Keşke gelirken yanımda getirseydim.Bir şekilde kettle bulup yapardım. Neyse en azından bundan sonra aklımda bulunabilirdi.Her şeyden tıpkı şimdi olduğu gibi bir ders çıkarabilirdik. Saçlarımın nemini alıp tekrardan havluya sarıp odamın balkonuna çıktım.Karşılıklı iki demir sandalye ve küçük yuvarlak bir masa vardı.Mesajı yazdıktan sonra uykum gelene kadar kitap okuyabilirdim. İçimi kemiren bir kararsızlıkla telefonumu elime aldım.İnstagrama girip Ulaş Günay’ın hesabının mesaj kısmına tıkladım.Aktifti,maçla ilgili yorumlara bakıyor olabilirdi.Ama bu onun canını sıkabilirdi.Canının sıkılabileceğini düşünmek bana mı kalmıştı gerçekten. “ Geç bir saatte rahatsız ediyorum ama mesaj yazmasam uyuyamazdım sanırım.Çünkü içim rahat değil.Evet hevesim kursağımda kaldı ama bu size özgü değil.Takım oyununa karşı.Umarım kendimi anlatabilmişimdir. ” yazdığımda mesaj anında görüldü oldu. Telefonumu masanın üstüne bıraktığımda gelecek cevabı göremeyeceğimi sanıyordum.Kendimi kandırmaktan bir adım öteye gidemiyordum. Ama o mesaj gelecekti,neyden kaçıyordum? Bildirim sesi gelince telefonumu alarak bildirim panelinden mesajı okudum. “ Dilek Hanım siz asla rahatsızlık vermezsiniz emin olun.Hevesinizi diğer maç kursağınızda bırakmayacağım.Aslında gerginlikten hemen uyuya kaldığınızı düşünmüştüm.Bir nevi kaçış yolu gibi düşünün.Her neyse çok konuştum,iyi geceleriniz olsun. ” yazmıştı Ulaş Günay. İnstagrama girip mesajı bir kez de oradan okudum.Sohbet kısmındayken Ulaş Günay’ın bir şeyler yazıyor olduğunu fark ettim.Biraz bekledikten sonra bir mesaj gelmedi,yazacaklarını silmişti.Ulaş Günay artık aktif de değildi. Çantamda iş için kullandığım diğer telefona bildirim gelince içim gerginlikle kaplandı.Bu saatte iş telefonu üzerinden kimseyle iletişime geçmezdim. Telefonu elime…