3.Bölüm

Selam! Asıl düzenlemeyi tüm kitap bittiğinde daha detaylı yapacağım. Bende bu uyuşukluk varken biraz zor gibi sjsjsjjs. Bölüm hakkındaki soruları sorabilirsiniz, yani isterseniz spoiler da verebilirim, oylamayı unutmayın, yanlış bir yer görürseniz lütfen uyarın. !!İYİ OKUMALAR!!! 3.Bölüm Gün geçmiyor ki istemediğim kişilerle karşılaşmayayım. Karşımda tenis eteği ve sporcu sütyeni ile top karşılamaya çalışan, fakat hiç bir şey yapamayan kişiye odaklanmış bakıyordum. Öyle ki, karşısında şuan arkadaşı mı, yoksa antrenörümü olduğunu bilmediğim adam, delirme noktasına gelmişti. Yeşil alanın en uzak köşesinden ona bağrıyor, çağırıyor ve azarlıyordu. Adam da haklıydı bu kıza kızmakta, beyni küçük bir nohut parçasından ibaret olduğu için, o parçayı da sadece kurnazlığa çalıştırabildiği için oyunun mantığını anlamamısı çok olağan bir durumdu. "Eliz şu topa adam akıllı vur artık, üç saattirdir sadece bir topa vurmaya çalışıyorsun!" adam baya kızmıştı, sesi öyle yoğun ve yüksek çıkıyordu ki tellerin ardında kırmızı ışıkta bekleyen bir kaç araba camlarını açıp olay var mı? diye bakıyordu. "Ya hocam yapamıyorum ama." dedi o ince ve katlanılamaz sesiyle. Nedense belli kişilerle konuşurken sesini olduğundan daha ince hale getirip, garip el hareketleri yapıyordu. Yaman yanıma gelip nazikçe koluma dokundu "Sen onlara bakma, her zaman kavga ederler. O kız dayanılmazdır, onunla fazla konuşma, bence." Yaman elini kaldırıp Eliz'in karşısında ki adama bağırarak selam verdi. Adam ona bakınca yüzünde bir gülümseme oluştu, ağır adımlar ile bizim yanımıza gelip Yaman ile tokalaştılar. Bana önce baş selamı verdi ardından elini uzattı, çekinerek elini tuttum kısaca tanıştık isimlerimizi birbirimize söyledik. "Kardeşim siz hiç bozmayın biz kenarda oynarız." dedi Yaman, karşısında ki adama, Burak sıkıntılı bir nefes verdi. "Bozacak bir şey mi var orta da?" Yaman onun bu haline gülüp beni oynayacağımız alana çekti. "Halledersin sen." ilgisini yine bana verdi, tellere yaşlanmış raketlerden iki tane aldı, ortalıkta kimse yoktu. "Neden kimse yok?" merakla sordum "Çünkü burası bize özel." kısaca açıklaması beni tatmin etmemeşti, "Nasıl yani?" aynı meraklı sesimle sordum yeniden. O sırada Yaman bir raketi benim elime verdi, diğeri onun elindeyken yanda duran sepetten bir top aldı, sektirerek yanıma geldi. "Bir tenis klubümüz var, ve ortak olarak yaptırdık burayı. Buraya bizim klubümüze üye olmayan kimse giremez." bir an şaşırdım. "O zaman benim burda olmamam lazım." gözlerimin içine baktı "Hayır, klüptekiler birilerini getirebilir, ama sürekli değil bu yüzden seni de üye yapacağız." Onayladım kısaca, o da bunu sonra halledeceğimizi söyleyip tenisi öğretmeye başladı, raketi gösterip "Bak bu raket" dedi, gerçekten bu kadar cahil olduğumu mu sanıyordu? "Nasıl olur, bu süzgeç değil mi?" ciddi olmayan ve dalga geçen bir ses ile sormuştum. Ama o benim suratıma bir an ciddi şekilde baktı, sonra şükür ki şaka yaptığımı anladı yine milimetrik şekilde sağ dudağının kenarı havalandı. "Kusura bakma çok baştan başladım." Elinde ki topu gösterdi "İlk ders olarak topu sektir." "Az önce senin yaptığın gibi mi?" diye sordum. "Evet." Kısaca güldüm "Bu kadar kolay mı cidden?" "Kolay mı, zor mu birazdan göreceksin." kafasını hafif sola yatırdı elinde ki topu bana uzattı. Elinden topu alıp raketin üstüne koydum, sektirmeye başladım fakat bir kaç kere sektiriyor daha sonra topu olmadık yerlere kaçırıyordum. Benim bu halime yine aynı şekilde gülerek bakıyordu, benim bu durumumdan zevk alıyor gibiydi. "Kolaymıymış?" dedi. Şuan kendimi savunmam lazımdı, bu yüzden yaptığım en ufak başarı olan amatörlüğümü kullandım, "En azından bir kaç kere sektirdim." elimde raket varken diğer elime topu aldım, ve ellerimi belime koydum. Bana doğru eğilip, "Yanlız her yara saran doktor olamaz." dedi cümlesindeki imayı anladım, başımı biraz öne eğdim "Ama bu da bir başarı değil mi?" diye sordum alttan alttan ona bakarken "Evet bu da bir başarı." dedi sıkılmış gibi elini salladı. "Hadi artık, zaten konuş…