1.Bölüm

Selam!! İlk kurgumu sizlerle buluşturuyorum. Bu kurguyu yayınlarken büyük korkular yaşıyordum ve hala yaşıyorum. Kurguyu beğenmenizi umuyorum yazım yanlışları noktalama işaretlerinde yanlışlıklar olabilir bunun için özür dilerim. İyi okumalar! Odamda, kendi halimde sosyal medyada gezinirken annemin beni salondan çağırmasıylı, kendime mesken tutuğum odamdan çıktım. Evimizin geniş koridorunun sonunda olan odaya yürüdüm. Kapıda durup içeri baktığımda, annem ve babamın L koltukta oturmuş, bir tv dizisi izlerken buldum. İkiside neredeyse sanki olayları kendileri yaşıyormuş gibi televizyonu dikkatle izliyordu, babam elinde tuttuğu kaseden elma soyup anneme veriyor annem de, elmaları keyifle yiyordu. Sonunda içeri girip koltuğun ucuna doğru oturdum, annemin yüzüne doğrudan bakarak; "Noldu anne?" gözlerini bana çevirip, ciddi ve sert bir şekilde konuştu. "Bir sebep olması mı gerekiyor annecim biraz yanımızda dur, odandan hiç çıkmıyorsun resmen aynı evin içinde kızımıza hasret kaldık." "Kusura bakma anne, muhabbetiniz ve izlediğiniz şeyler hoşuma gitmediği için odamda durmak istedim." "Biraz yanımızda dur sohbet et bizle, iyice içine kapandın." "Sohbetiniz ilgimi çekmiyor anne, kim kime kacmış, kim kiminle ele ele tutuşmuş umursamıyorum." Babam aniden annemin kolunu dürttü ve televizyonu gösterdi. "Bak şu kırmızılı kız varya, kesin Kemal'i seviyor ama Gülce onu o kıza bırakmaz..." Annem hafif kızgın şekilde babamı azarladı. "Hasan şuan konumuz dizi değil." Babamda bir anda ciddileşti, elinde ki kaseyi sehpanin üstüne koydu. Televizyonun sesini sonuna kadar kıstı. "Ne oldu? Ben bir şey mi kaçırdım?" Benim suratıma bakıyordu, bu surat ifadesini nerde görsem tanırdım bu; 'sevgilin mi var?' bakışıydı. Bir yandan gözlerini kısıp tehlikeli bir imaj yaratmaya çalışıyor, fakat gözlerindeki merhamet, bana olan sevgisi ve o koruma içgüdüsü buna engel oluyordu. Babam işte böyleydi, beni korumak istiyordu doğrusu bunu hakkıyla yapıyordu ama çoğu babanın aksine kısıtlayarak değil, severek ve güvenerek. Başımı endişe ile iki tarafa sallayınca bakışları düzeldi, benim dediğim her söze inanırdı. Çünkü bana güvenirdi, belki de sadece yalan söylediğimde yüzümün kızardığını biliyordu. Ve yüzüm kızarmayınca yalan söylemediğimi anlıyordu. Tekrar anneme baktı, ona baktığında her zaman gözünde bir ışıltı olurdu, yeniden o ışıltılar çıktı gözlerinden. Aşkla bakıyordu, belki de hiçbir zaman benim tadamıyacağım o duyguyla bakıyordu... "Konu ne hayatım?" "Kızımız." "Ne olmuş Alara'ya?" Annem ona umutsuz bir vakaymış gibi baktı, "Çok fazla içine kapanık ve asosyal buna bir çözüm bulmalıyız." Anlamaz şekilde anneme baktım "Ben asosyal değilim..." bir an sessiz kaldım evet asosyaldim ama bunu kabul etmezdim "sadece insanlarla konuşmak istemiyorum." "Yani asosyalsin." Annemim bakışları adeta 'birazcık beynini kullan kızım' diye bağrıyordu. Anneme ne dersem diyeyim dediğinin yanlış olduğunu -bana göre yanlış- anlamıyacağı için susmak zorunda kaldım. Şuan annemle tartışıp moralimi bozmak istemiyordum, annem bir kaç saniye bana baktıktan sonra yeniden babama döndü. "Sence nasıl çözebiliriz bu durumu?" Babam ciddi ciddi bu durumu düşündü, ya da düşünüyor gibi yaptı. Bazen bu gibi durumlarda annem kızmasın diye -mış gibi yapardı. Kaşlarını hafif kaldırmış bir şeyler düşünüyordu. Önüne dönüp, saniyelik şekilde televizyona bakınca heyecanla anneme döndü. "Buldum" sesi biraz yüksek çıkmış olucak ki, annem bir elini kulağına götürüp yüzünü buruşturdu. Daha sonra "Ne buldun?" dedi merakla. "Bir spora gönderelim kızımızı, orda belki sosyalleşebilir." önerisi güzeldi aslında, ama benim gibi bir ev kuşuna yapılmayacak bir teklifti. Fakat bu konuda benim söz hakkım yok gibi duruyordu, bu tanıyı annemin bakışları doğruladı. "İyi fikir ama hangi spor dalına gitmek istiyor ki?" bana dönüp soruyu sormuştu. Biliyordum ki bu soruyu sadece nezaketen sormuştu. Bakışları resmen 'gideceksin o spora, yoksa seni kabul edene kadar rahat bırakmam.' diyordu. Annem ve babamın bu fikrinden vazge…