3. Bölüm

İzinliydim ve evde oturuyordum. Dizi izliyordum. İzlediğim gereksiz gündüz kuşağının sesini kısıp mutfağa gittim. Acıkmıştım. Dolaptan çıkardığım yumurtayı tavaya koydum. Dolaptan çıkardığım meyve suyu ile pişirdiğim yumurtayı yedim. Bulaşıkları makineye doldurup tekrar oturma odasına gittim. Hiçbirşey anlatmayan gündüz kuşağını izlerken telefonuma bir bildirim geldi. İlk başta umursamadım ama tekrar bildirim gelince yavaşça uzanıp telefonumu elime aldım. Tanımadığım bir numaradan mesaj gelmişti. +90 530.......: İyi misin? Boş boş mesaja baktım. Kim olabileceğini bilmiyordum. Cevap verip vermemek arasında kaldım. Telefonun klavyesinde parmaklarım oynadı. Aden Yalçın: Sende kimsin? +90 530.......: Ege ben, Ege Arslan. Aden yalçın: Numaramı kimden buldun? +90 530.......: Eylül verdi. Elimi alnıma vurdum. Eylül kimseyi kırmayacak kadar naif ve nazik bir insandı ve birkaç lütfen'e numaramı vermişti. Bir süre boş boş telefona bakıp sonra cevap verdim. Aden Yalçın: Ne istiyorsun? Ege Arslan: İyi olup olmadığını öğrenmek istedim. Şaşırmıştım. Neden beni merak etmişti ki? Tam cevap verecekken kapımın çalmasıyla telefonumu bırakıp kapıya gittim. Kapıyı açtığımda karşımda Ege'yi gördüm. Şaşkınlıkla ona baktım. Ege sırıtarak bana bakıyordu. "Doktor hanım." Dedi sırıtmanın arasında. Üzerinde siyah bir tişört, siyah bir kot pantolon giyiyordu. "Evimi nereden buldun?" Dediğimde kapının pervazına yaslanarak konuştu "Eylül'den aldım." Dedi. Kafamı kapıya yasladım. Ege gözüme düşen sarı saçlarımı geri iterken konuştu "Hiç zor olmadı." Dedi. "Tamam geldin iyi olduğumu gördün artık gidebilirsin." Dedim ve tam kapıyı kapatırken ayağını kapının arasına koydu ve kapıyı durdurdu "Benimle yemeğe çıkar mısın?" Dediğinde boş boş gözlerine baktım. "Ne yemeği?" Dediğimde sırıtıp kapıyı ardına kadar açtı "Ne istersen? Et olur, balık olur." Dedi. Sargılı elim ile şakkalarımı ovdum. Bunun üzerine Ege sırıtıp üzerime doğru eğildi "Hadi, bu akşam izinliyim. Beraber bir restorant'a gidelim." Dediğinde güldüm "Ege." Dediğimde eliyle şakaklarımdaki elimi tuttu "Lütfen." Dedi. Kahverengi gözleri, yeşil gözlerimin içine baktı. Gözlerime bakarken içinin eridiğini hissettim. Gözlerimi yavaşça kırpıştırdım. Derin bir nefes aldım "Akşam yedi de kapımda ol." Dediğimde. Gülümsemesi büyüdü "Yedi de." Dediğimi tekrar edip neredeyse koşar adımlarla heyecanla gitti. Kapıyı kapatıp hemen telefonumu alıp kızları aradım. Eylül telefonu açtığında gülümsemesini hissettim "Aden, bir sorun mu var? Dikişlerine mi birşey oldu?" Dediğinde sesinde telaş vardı. Derin bir nefes alıp konuştum "Ege beni akşam yemeğe çıkarıcak. Kızları topla gel. Akşama hazırlanmam lazım." Dediğimde Eylül'ün şaşkınlığını hissettim "Hadi hadi hızlı olsun 3 saatimiz var." Dedim ve telefonu kapattım. 10 dakika sonra kızlar yanıma gelmişti. Üzerime tuttuğum yeşil straplez elbiseyi gören Eliz elbiseyi elimden alıp fırlattı "Babaannem misin, Aden? Bu nasıl bir elbise?" Dedi. Haklıydı, elime diğer bir elbiseyi aldım ama bu elbiseyi de beğenmemiştim. Aniden kapı çaldı kapıyı açtığımda karşımda Ayşegül vardı elinde ise bir poşet vardı. Ayşegül gülerek içeri girdi "Lina elbise seçiminde zorlandığınızı söyledi. Bende sana elbise getirdim." Dediğinde derin bir nefes aldım. Aradan 3 saat geçti, hazırdım. Bebe mavisi halter yaka kloş bir elbise ve beyaz topuklu ayakkabı giymiştim. Sarı saçlarımı sıkı bir topuz yapmıştım. Hafif de bir makyaj yapmıştım. Aniden telefonuma bir mesaj düştü. Telefonumu elime alıp mesaja baktım. Ege Arslan: Kapıdayım, seni bekliyorum. Acele etme, hazır olduğunda in. Mesajı gülümseyerek okumuştum. Kızlara döndüm "Güzel olmuş muyum?" Dedim ve hepsi onaylayınca aşağıya indim. Ege siyah gömleği ve siyah keten pantolonuyla arabaya yaslanmıştı. Çok yakışıklı görünüyordu. Kafasını kaldırıp beni görünce telefonunu cebine koydu. Yanına gittiğimde gülümseyip elimi tuttu ve beni kendi etrafımda döndürdü "Çok güzel olmuşsun." Dediğinde yanaklarım hafifçe kızarmıştı "Teşekkür ederim." Dedim ve arabaya bin…