2. Bölüm

Her sabah olduğu gibi kahvaltımı edip hazırlandım. O günden sonra o asker aklımdan hiç çıkmamıştı. O kahverengi gözleri, kimsede olamayacak kadar çekiciydi. Yavaş adımlarla merdivenlerden inip arabama doğru yürüdüm. Tam arabama binecekken arabanın sileceğinde bir not gördüm. İlk başta ceza sanmıştım ama değildi. Kağıdı yavaşça elime aldım. "Teşekkür ederim, doktor hanım." yazıyordu. Şaşkınlıkla kağıda baktım. Arabaya binip kağıdı torpidoya attım. Hastane yine sıkıcı ve her zamanki gibiydi. Sırayla hastalarla ilgilendik. Çok yorgun değildim ama kolay da değildi. "Ege Arslan." diye sıradaki hastayı çağırdım. Hasta içeri girdiğinde konuşmaya başladım "Şikayetiniz neydi?" Derken kafamı kaldırdım. Ve gözlerim aniden büyüdü. Bu oydu... O yaralı askerdi. Yüzünde geniş bir gülümsemeyle "Doktor hanım." Dedi. Şaşkınlıkla baktım yüzüne "Senin burada ne işin var?" Dediğimde sırıtmaya devam etti ve gelip masama oturdu "Sabah küçük notumu gördün mü?" Diye sorduğunda gözlerim daha çok büyüdü "Sen beni mi takip ettin?" Dedim. Boğazını temizleyip lafa girdi "Yanımdan ayrılırken kötü görünüyordun, merak ettim." Dedi. Sinirle şakaklarımı ovuşturdum "Komutan bey, izninizle hastalarımla ilgilenmeliyim." Dediğimde Ege ayağa kalkıp kendini sedyeye attı "Bende hastayım, benimle de ilgilen." Dediğinde gözlerimi kıstım. Yanına gidip kolundan tutup onu yattığı yerden kaldırdım "Sen hasta falan değilsin, sadece ukalasın." Dedim ve onu kapıya doğru götürürken aniden belimden sıkıca tutup beni kendine çekti. Ben yutkunmakta zorlanırken o sırıtmaya devam etti "Ne oldu, doktor hanım? Korktun mu?" Dediğinde yanaklarım pembeleşmeye başladı. Ondan uzaklaşmayı denerken beni kendine daha çok çekti "Bırakır mısınız, komutan bey?" Dediğimde sırıtışı daha da büyüdü "Düşüneyim." Dedi ve tavan baktı. Tekrar bana baktı "Tch. Bırakamam." Dedi. Tam o anda bir ses duyuldu. Bir adamın bağırışı. Koşar adımlarla kağıya çıktım, bir adam hamile kadını tişörtünden tutmuş bağırıyordu. Hastaları ve hemşireleri geçerek adama doğru yürüdüm "Beyefendi, sorun ne?" Diye sorduğumda adam sinirle bana döndü "Kürtaj yapmıyorlar." Derken kadının ağladığını gördüm. Yaklaşmaya çalışırken adam bıçak salladı "Tamam, sakin ol." Derken adam sinirle bıçağı sallamaya devam etti "Bu kadın kürtaj olacak." Derken kadın ağlayarak kürtçe bieşeyler söyledi. Derin bir nefes alıp adama baktım "Kadın istemiyorsa hiçbirşey yapamayız." Derken adam bıçağı daha çok salladı. Adamı durdurmaya çalışırken elimle bıçağı tuttum. Elimin kanamasını umursamadan adamı itip kadını uzaklaştırdım. Kadını hemşirelere verip adama döndüm ki Egenin adamı dövdüğünü gördüm. Koşup Ege'nin kolundan tutup uzaklaştırmaya çalıştım "Ege, dur, öldüreceksin adamı." dedim ama nafile.. Adamı öldüresiye dövüyordu. Güvenlikler gelip adamı götürmeseydi adamı öldürecekti. Ege'yi itip bir odaya ittim "Adamı öldürecektin." Dedim. Lafımı umursamayıp kanayan elimi kaldırıp inceledi "Pansuman lazım." Dedi. Elimi kendime çektim "Askersin diye önüne geleni ölümüne dövemezsin Ege Arslan." Dediğimde sırıtmaya başladı. Sinirle göğsünden ittim "Ne sırıtıyorsun." Dediğimde kahkaha atmaya başladı. Beni koltuk allarımdan tutup kaldırdı ve bir sedyeye oturttu. Şaşkın şaşkın ona bakıyordum eline pansuman malzemelerini alırken konuşmaya başladı "Hala anlamadın mı?" Dedi. Güldüm ama sinirden gülüyordum "Neyi?" Dediğimde elime pansuman yapmaya başladı "Hepsi plandı." Dedi. Şok içinde ona baktım, cidden bir plan mı yapmıştı "Ne? Ne planı?" Dediğimde elimi sarmış kafasını kaldırıp bana bakmıştı. Kahverengi gözleri uzunca yeşillerime değdi. Derin bir iç çekti "Seni görmek için bu planı yaptım." Dedi. Ağzım hayretle açıldı "Beni görmek için normal bir şekilde de gelebilirdin. Elimi kesmenize gerek yoktu." Bunu Dediğimde yüzü ekşidi "Bu planda yoktu zaten. Emir'i geberticem, sen merak etme, senin elinin acısının bin katını yaşatıcam ona." Dediğinde bana göre sert ona göre bir sinek ısırığı olan yumruğumla omzuna vurdum "Kimseye zarar vermeyeceksin." Dediğimde tekra…