1. Bölüm

Merhaba, ben doktor Aden Yalçın. Ben babamla büyümüş bir kızım. Annem beni doğururken vefat etmiş. Annemin eksikliğini hissetmemem için çok çabaladı. Ama Çiçek yengem sayesinde annemin yokluğunu pek hissetmedim. Çiçek yengem kim mi? Abim Aslan'ın eşi. İkiside öğretmen idi. Aynı okulda çalışıyorken tanışmışlardı. Şuan 4 yaşında bir kızları vardı. Abim ve yengem erken evlenmişlerdi. Evlendiklerinde abim 19 yengem 18 yaşındaydı. Babamın yaşamasının tek sebebi olmuştum. Benim büyüyüp kendi ayaklarımın üstünde durmam onun en büyük hayaliydi. Büyüyüp doktor olmak en büyük hayalimdi. Ve babam bu hayalimi gerçekleştirdi. Elinden gelen tüm destekte bulundu. En sonunda oldu. Bir acil doktoru oldum. 1 buçuk senedir çalışıyordum. Şuanda ise doğu görevim olan Hakkari de idim. Bugün yine her günkü gibi saat 5 te kalkmıştım. Kahvaltımı yapıp hemen dişlerimi fırçalayıp, duş aldım. Duştan çıkıp omzundan dökülen sarı saçlarımı kuruladım. Beyaz gömleğimi ve siyah kumaş pantolonumu giydim. Eşyalarımı çantama doldurup evden çıktım. Kapıdaki siyah arabama binip hastahaneye sürmeye başladım. Hastahanenin bahçesinden içeri girip arabamı park ettim ve kapıda hemşire Arya ile karşılaştık. Gülümseyerek bana baktı "Günaydın, Aden hanım." Dediğinde gülümsemesine karşılık verdim "Günaydın, Aryacığım." Dedim. Beraber içeri girdik ve her gün ki gibi hastalarla ilgilendim. Bolca kahve içtim. Bu akşam nöbetteydim. Çok yorucu olacaktı. Saat gece 2:37 idi. Çok acil hasta yoktu. Basit grip, nezle hastaları vardı. Bir çocuğun serumunu çıkaracaktım. Sarı uzun saçlı, yeşil gözlü, 4-5 yaşlarında bir kızdı. Bana benziyordu. Onun yanına oturdum "Evet, küçük hanım, ismin ne?" Diye sorduğumda bana korkuyla baktı "Asel." Dediğinde gülümsedim. Elimi yavaşça ona doğru uzattım "Bende doktor Aden, tanıştığımıza memnun oldum, Asel." Dediğimde korkuyla elime baktı ve yavaşça uzanıp küçük eliyle elimi tuttu. Yavaşça elime eldivenlerini giydim "Şimdi canını acıtmadan kolundakini çıkarmam lazım. İzin verir misin?" Diye sorduğumda başını yavaşça salladı. Uzanıp yavaşça kolundaki serumu çıkarttım, canını acıtmamak için elimden geleni yapmıştım. Tam kızla konuşacakken bir ambulans geldi "Geçmiş olsun, küçük hanım." Dedim ve koşarak acil giriş kapısına gittim. Ambulansın yanında bir askeri araba vardı ve askerler iniyordu. Sanırım bir asker yaralanmıştı. Koşup ambulanstan askeri indirmelerine yardım ettim. Sedyeyi içeri götürürken paramediklere döndüm "Durumu ne?" Diye sorduğumda paramediklerden biri konuştu "Omzunda bir mermi var, çok kan kaybetmiş." Dediğinde onlar ameliyathaneye gitti. Peşimizden gelen askerlere döndüm "Kan grubu ne." Dediğimde hepsi birbirine baktı. İçlerinden en uzunu öne çıkıp konuştu "0 pozitif." Dediğinde kafamı salladım. Ben tam ameliyathaneye girecekken asker kolumdan tutup beni durdurdu "Bu Kan grubu zor bulunur. Nasıl halledeceksin?" Dediğinde kolumu çektim "Bende 0 pozitifim. Ayriyeten karşınızda bir doktor var, sözlerinize dikkat edin." Deyip hızla içeri girdim. Ameliyat çok uzun sürmemişti. Bir süre sonra hastanın yanına gittim hala uyuyordu. Odada kimse yoktu, hepsi kapıda bekliyordu. Serumunu kontrol ederken aniden kalın bir ses duydum "Öldüm mü?" Dedi. Kafamı çevirip sedyede yatan askere baktım "Ölmedin, hala yaşıyorsun." Dediğimde kafasını çevirip önce bana sonra bir benim koluma takılı biri onun koluna takılı infüzyona baktı. Derin bir nefes aldım "Sana kan grubu gelene kadar ölürdün, bende yaşaman için kendi kanımı verdim." Dediğimde şaşırdı "Sana bir can borçluyum yani." Dediğini pek umursamayıp ona bir şişe su uzattım "Al su iç boğazın kurumuştur." Dediğimde elimdeki şişeyi alıp yavaşça içti. Kafamı hafifçe çevirip ona baktım. Gerçek anlamda baktım. Neredeyse iki katım olan uzun, kaslı vücudu, esmer teni ve siyah 3 numara saçları. Sinekkaydı traşı yüzünden bozulmuş cildi. Her kızın hayalindeki erkek olabilirdi. Onu izlediğimi farketmişti ki kafasını çevirip aniden bana baktı. Elim ayağım birbirine karıştı ve kafamı başka yöne çevirdiğimde güldü…