KARAKTERLER

Hanzade ile asansöre bindik. En üst kata çıkarken aynada yansımama baktım. Bir yazarın en önemli özelliği gözlem yapmaktı. Ben de insanları gözlemler ve onlardan koparmaya çalışacağım karakterleri şekillendirirdim. Ama en çok kendimi gözlemlerdim ve yazmaya cesaret edemediğim karakterler şekillenirdi. Saçlarım düzelttim, gözlüğümü saçlarımın üzerine taktım. Bir süre yüzümü izledim. Aynı kavisli burundan, sivri çeneden ve uzun yüzden bir tane daha vardı. Her ne kadar farklılıklarımız olsa da ikizimle bu ortak özellikleri taşıyorduk, bana özel bile değillerdi. Bakışlarımı aynadan çekip Hanzade’ye çevirdim. Hanzade bir karakter olsaydı: Her zor anınızda sığındığınız, sizi siz olduğu için seven ve sonsuz bir güven duyacağınız, enerjisi ile tebessüm ettirmeye yeten, o yan karakter olurdu. Ve benim en güvenilir dostumdu. Yan gözle bana olan bakışlarını yakaladığımda sırıttı. “Ne var?” “Bakışman kısa sürdü. Genelde son kata çıkana kadar kendine bakıp tatmin olduğunu varsayarsak. Ama kim bilir belki tek başına olunca daha farklı fanteziler deniyorsundur,” dedi çantasından çıkardığı küçük bir parfüm şişesini eline alıp narin boynuna sıkarken. Parfümünün kokusu burnuma dolarken nefesimi tuttum. Geri çekildim ve başımı ileri geri salladım, “Görmek istersen gösterebilirim. Eminim bayılırsın, birçoğu bayılmıştı.” Yüzünü buruşturmasını keyifle izledim. “Lütfen kendine sakla, fazlasını yaşatan bir ikizin var zaten. O bana yeter.” Ciddi bir şekilde sordum. Hanzade utanmazlığımdan her zaman nefret ederdi. “Şimdi, fazla derken neyi kastettin? Biliyorsun ki onunla çoğu şeyimiz aynı.” Parfüm şişesini çantasına koyup bakışlarını bana çevirdi, kaşlarını alayla yukarı kaldırmıştı. “Anı’nın bahsettiği üçüncü bölümü okuduğumu biliyorsun ve emin ol Cenk ile aynı olmayan şeyleriniz var.” “Bakıyorum da kardeşimin her yerini ezberlemişsin. Ayrıca, Yazgın bir kurgu karakter. Benimle özdeşleştirmeyin.” “Yine Anı’lığın tuttu,” dedi. O sırada asansör son kata geldiğini bildiren anonsu yaparken durdu ve kapıları açıldı. Asansörün önünde bekleyen üç stajyer kız, bizi görünce sessizliğe gömüldüler. Hanzade bir kızlara bir bana bakıp, kızların kenara çekildiği boşluktan ilerledi, ben de kızlara gülümseyip ardından göz kırparak aralarından geçtim. Üçlünün arasından biri, heyecanlı bir sesle adımı söyledi. “Yasir Bey?” Topuklarım üzerinde arkamı döndüm. Kızlar hızla karşıma dikildiler. “Size nasıl yardımcı olabilirim?” dedim bakışlarımı aralarında gezdirerek. Gülten’in, ela gözleri ışıl ışıldı. Bakışlarımı ona sabitledim. “Şirkete uğramış olduğunuza çok sevindik, Yasir Bey. Bildiğiniz üzere yaz stajımız bu ayın sonunda bitiyor. Cenk Bey, stajımızın kalan süresini sizin yanınızda bitirmemizi ve staj puanlarımız için de sizin vereceğiniz puanların geçerli olacağını belirtti.” Başıma daha fazla uğraş almak istemesem de kardeşim böyle bir karar verdiyse en azından onun için bunu yapabilirdim. En fazla ne olabilirdi ki? Başımı sallayarak Gülten’in söylediklerini onayladım. “Evet bilgim var. Yarın sabah odamda olun, neler yapabileceğimize bir bakalım. Başka sormak istediğiniz bir şey var mı?” Üçü aynı anda başlarını iki yana salladı. “Güzel, o halde görüşmek üzere,” dedim ve Cenk’in ofisine yöneldim. Yanında benim de bir odam vardı, babamın gözüne batmamak için haftada üç-dört gün oraya kapanırdım. Şirketten o kadar uzak değildim, önemli toplantılara katılıyor ve hisseme düşen sorumluluklarımı yerine getiriyordum. Ama ana beyin Cenk’ti. Ofisin kapısını açıp hızla içeri girdiğimde, Hanzade’yi, ikizimin kucağına oturmuş ve dünya umurlarında değilmiş gibi birbirlerine sokulmuş halde görmek, isteyeceğim son şeydi. Beni fark ettiklerinde Hanzade sırıtarak geri çekildi ve ikisi de bakışlarını bana çevirdi. Cenk bana, özel anlarını böldüğüm için öldürecekmiş gibi bakıyordu. Masasının karşısındaki deri koltuğa yayılarak oturdum. “Bakıyorum da toplantıların erken bitmiş, kardeşim.” Hanzade kucağından kalkıp, sağımda kalan tekli koltuğa geçti. Cenk sandalyesinde doğruldu. Benimki…